ClaudiaUSA

Happy 2012!

2012-01-05T18:46:00.000-08:00

En dan zitten we ineens in het jaar 2012! Nou ja, ineens? We hebben natuurlijk eerst nog even Kerst gehad. Voor het eerst hier in Amerika in ons eigen huisje wat het toch wel een stuk leuker maakt als vorig jaar. Zelf een kerstboom uitzoeken en versieren met mijn eigen Nederlandse decoraties. En wat zijn de bomen hier toch mooi! Maine is niet voor niets de pine tree state natuurlijk. Was een kerstboom uitzoeken in Nederland meestal een karweitje dat enig werk

nodig had; te kaal, te dik, te dun, te klein, te groot...hier zijn ze gewoon allemaal perfect en dus was het meer een kwestie van waar verkopen ze de goedkoopste! Al snel vonden we een adresje, bij een benzinepomp notabene, waar ze bomen verkochten vanaf een tientje. We vonden dus al snel een boom die perfect was voor ons huisje en na een kleine discussie, Joe houd van heel bont, gekleurde lampjes, veel tierelantijntjes en kleurige onrnamentjes vonden we al snel een middenweg. Gewoon witte lampjes binnen in de boom, gekleurde lampjes buiten en mijn geliefde bruine ballen binnen met hier en daar een speciaal ornamentje, zoals Kaine's first christmas ornamentje, Nederlandse klompjes die mijn nichtje net voor kerst had gestuurd en het

vuurtorentje dat ik voor mijn eerste kerst in Amerika had gekregen. Met het idee dat ik ieder jaar iets speciaals bij koop hebben we over een paar jaar waarschijnlijk alsnog de bonte kerstboom waar Joe van houd en kan ik er langzaam maar zeker aan wennen.

De rest van het huis en de buitenboel was ook snel in kerst sfeer gebracht, compleet met stockings voor onszelf en de poezen en toen was het heel veel inkopen doen, heel veel kerstkoekjes en fudge maken, en wachten op kerstochtend!

Kerstochtend was natuurlijk helemaal geweldig. De avond ervoor, kerstavond waren we bij de ouders van Joe uitgenodigd, allemaal heel gezellig (en vooral verplicht) maar ik kon eigenlijk niet wachten op het snoetje van Kaine de volgende ochtend als hij alle cadeaus onder de kerstboom zou zien liggen. En ja hoor, de volgende ochtend kwam hij me, gelukkig niet al te vroeg, wakker maken en vroeg ik hem of hij dacht dat Santa vannacht geweest was? We waren namelijk helemaal vergeten koekjes en melk klaar te zetten, blijkbaar ben ik toch nog niet helemaal

gewend aan de Amerikaanse tradities. Maar jawel, zij Kaine, Present from santa under de

sismastwee! Thomas! Ik moet even uitleggen dat Kaine helemaal verslaafd is aan alles wat met Thomas the train heeft te maken, in elke winkel gaat hij meteen op zoek en weet wonderbaarlijk genoeg meestal zelfs bij de supermarkt nog een Thomas tijdschrift of iets dergelijks te vinden. We hadden Santa dan ook goed ingefluisterd dat alles welkom was, zolang het op de een of andere manier maar met Thomas of treinen te maken had. Gelukkig had hij goed geluisterd, zelfs zo goed dat we er bij Kaine af en toe de rem even op moesten zetten omdat hij de enorme stapel cadeaus in minder dan tien minuten al voor de helft open had gerukt. Thomas the train treinset, Thomas bellenblaas, Thomas boeken, Thomas puzzels, Thomas slippers, hier en daar

een naamloze trein, een trein schilder set, een tussendoor gesmokkelde Sesamstraat Pyjama,

Superman snowboots, nog meer voorleesboekjes, een stocking vol met snoepgoed, en nog veel

meer. Ook voor ons zelf en de poezen waren er cadeautjes en 's middags kwamen ook opa en

oma nog met een zak vol cadeaus waaronder een zeer welkome magnetron en dvd-speler voor mama en papa. Kortom, het was allemaal een grote bende maar ook een groot feest!

Het eten was een lekkere mix van Nederlandse gerechtjes met onder andere een zalmcocktail vooraf, kalkoen als hoofdgerecht en cake en cupcakes als na-gerecht en toen was de kerst alweer voorbij! Tweede kerstdag kennen ze hier nog steeds niet maar gelukkig hadden we de volgende dag omdat het zondag was gewoon allemaal nog vrij en hebben we een lekker opruim en verder niks doen dagje gehad. De dagen erna was het nog even moeilijk om Kaine weer in het normale ritme te krijgen met al dat snoepgoed en verwennerij. Hij vraagt zelf nu af en toe nog om presents maar ik heb hem toch echt duidelijk gemaakt dat het voorlopig weer voorbij is!

Oud en nieuw was net zoals vorig jaar weer saai. Ik geloof dat ik kan zeggen dat het echt de dag is waarop ik Nederland het meeste mis! Dat twaalf uur gevoel, naar buiten met een glas in je hand, kijken naar het vuurwerk en daarna nog even de stad in of iets dergelijks. Hier komt er geen mens naar buiten en vuurwerk is er helemaal niet. We hebben dus met zijn drietjes, Kaine hield het goed vol tot twaalf uur, naar de ball drop op t.v. zitten kijken, bellen met Nederland had ik uiteraard om 18.00 uur al gedaan aangezien ze daar al in 2012 zaten, en zo gleden wij dus 6 uur later ook heel kalmpjes het nieuwe jaar binnen.

Tot ieders verbazing maar voornamelijk tot ieders tevredenheid, zitten we nog steeds zonder sneeuw! De dag voor kerst begon het voor de derde keer dit jaar flink te sneeuwen en hadden we toch een witte Kerst maar de volgende dag was alles alweer bijna verdwenen en na nog een nachtje met flink wat regen was het de dag daarna gewoon helemaal weg! Het is uiteraard ontzettend koud buiten, en daar kleden we ons dan ook lekker warm voor als we naar buiten gaan maar geen sneeuw! geweldig gewoon. Ik ga er vanuit dat we ons portie vast nog wel krijgen maar hoe dan ook, de lange witte winter zoals vorig jaar, van Oktober tot mei, dat gaat niet meer gebeuren dit jaar!

Vandaag heb ik een adresje gevonden voor twee van de kittens. Erg blij mee, heb er niet eens veel moeite voor hoeven doen. Op craigslist vroeg iemand naar twee poezen, het liefst uit het zelfde nest zodat ze samen op konden groeien, na een paar mailtjes en foto's over en weer hebben we besloten dat ze zondag naar hun nieuwe baasje gaan, ze zijn dan ruim tien weken en het feit dat moederpoes krols is en geen tijd meer heeft voor haar babies maakt voor ons duidelijk dat ze groot genoeg zijn om op eigen pootjes te staan. Erg jammer natuurlijk, ze zijn zo leuk! Maar goed, wie ons kent weet het waarschijnlijk al, we hebben besloten nummer 3, Lumpy Space Princess gewoon te houden, hihi.

Ook buiten hebben we vriendjes gemaakt. Een paar weken geleden heb ik voor het eerst wat oud brood naar buiten gegooid. Ik had in een artikel gelezen dat het dit jaar voor veel dieren een moeilijke winter gaat worden, dat heeft iets te maken met minder eikels aan de bomen en dergelijke. Veel dieren zullen de winter dit jaar niet overleven. Nu weet ik ook wel dat dat dagelijkse stukje brood dan ook maar een druppel op de gloeiende plaat is, maar goed, binnen een dag hadden we een flinke grijze eekhoorn onder het raam zitten. Was hij die eerste dagen nog erg voorzichtig en schrok van elke beweging voor het raam, nu zit hij vaak 'smorgens al te wachten en kijkt ons en de poezen al knabbelend aan zijn brood en nootjes onverschrokken aan. Dachten we eerst nog dat hij toch wel erg vaak van vorm verwisseld, soms lijkt hij wat dikker als andere dagen, inmiddels hebben we hem ook al eens samen met zijn partner zien zitten. Mr.

and Mrs. grey noemen we ze.

Het allerbeste nieuws voor ons, nog net aan het einde van het jaar was de nieuwe baan van Joe. Zaten we eind november, begin december best een beetje in zak en as, nu ziet de toekomst er ineens weer een stuk rooskleuriger uit. Zoals elk jaar zag het er aan het begin van de winter niet goed uit met werk. Joe had het goed naar zijn zin bij het bedrijf waar hij begin zomer was gaan werken, alleen, net zoals bij zoveel bedrijven hier, was het na de eerste sneeuwbui over met werk. Met de belofte van zijn baas dat hij in het voorjaar gewoon weer terug kan komen ging Joe op zoek naar een tijdelijke andere baan. In de tussentijd vroeg hij unemployment aan, de Amerikaanse w.w. zeg maar. Nu was dat maar bar weinig en we zagen dan ook eigenlijk niet echt zitten hoe we de rekeningen en dergelijke moesten betalen zolang hij geen ander werk had. Gelukkig gaf iemand hem de tip dat er bij een bedrijf hier vlakbij gezocht werd naar nieuwe mensen. Nu is Joe al zijn hele leven schilder en dit was een insulatie bedrijf maar niet geschoten is altijd mis dus ging is hij er op een middag gewoon binnen gestapt. Waarschijnlijk een van de beste stappen van zijn leven want hij werd aangenomen! met erg fijne vooruitzichten! Om te beginnen werkt hij 4 dagen van 10 uur en is hij elke vrijdag vrij, lekker! Ook doen ze aan winstuitkering, zijn ze heel redelijk met salaris verhogingen en hebben het hele jaar rond gewoon volop werk. Hij heeft het er erg naar zijn zin, en tja, jammer voor zijn vorige baas, maar hij heeft besloten dat hij gewoon lekker bij dit bedrijf blijft werken. Hopelijk is dit voor ons het eerste opstapje om langzaam maar zeker naar een eigen huisje te gaan kijken!

Ik sluit af met iedereen alsnog een heel fijn 2012 te wensen!

Tot snel!

Halloween, thanksgiving en andere feesten

2011-11-28T07:34:00.000-08:00

De hoogste tijd voor een update! We hebben het zo maar druk gehad de afgelopen weken. Feestdagen, verjaardagen. Voor ons lijkt in deze maanden elke keer weer alles tegelijkertijd te komen.Zo hebben we inmiddels de verjaardag van Kaine, van mezelf en van oma alweer achter de rug. Kaine begint nu een beetje te begrijpen wat een verjaardag inhoud, wat het natuurlijk extra leuk maakt. Ik vind het nog steeds erg jammer dat we op zijn verjaardag niet veel bezoek krijgen, mijn familie woont uiteraard in Nederland en de overige familie van Joe woont ook ver weg. Kaine gaat nog niet naar school of clubjes dus vriendjes heeft hij hier nog niet. Voor hem maakt het gelukkig nog niet veel uit, hij was blij verrast met de versieringen toen hij 's morgens beneden kwam en is de rest van de dag natuurlijk goed verwend door ons en opa en oma. De week na zijn verjaardagen kwamen er zelf nog cadeautjes uit Nederland dus eigenlijk bleef zijn verjaardag nog een tijdje door gaan wat het extra leuk maakte voor hem.

Het allerleukste in oktober vonden we toch wel Halloween! Onze eigen ingang hadden we al helemaal in Halloween sfeer versierd maar het was toch nog even afwachten wat Kaine nu van het echte halloween gebeuren, trick or treat, zou gaan vinden. Hij was weliswaar erg blij met zijn draken pak, hij wou het op de dag van halloween zelfs de hele dag aan maar of hij het 's avonds ook nog allemaal zo leuk zou vinden wisten we niet. Zelf hadden we ons ook verkleed, zodat hij

begreep dat het normaal was om in een kostuum de straat op te gaan en zo togen wij die avond samen met opa en oma naar Belfast. In ons dorp liggen de huizen allemaal erg ver van elkaar en moet je dus echt met auto van huis naar huis rijden wat het natuurlijk niet zo leuk maakt maar in Belfast is er een hele lange straat/woonwijk die er om bekend staat helemaal los te gaan op Halloween , politie op de einde van de straat zodat de kids veilig op straat kunnen lopen en natuurlijk een heleboel verklede kindjes en versierde huizen. Kaine vond het gelukkig hartstikke leuk! Zeker toen hij doorkreeg, dat als hij dat gekke zinnetje wat ik al de hele week met hem ge-oefend had, Trick or treat, dat hij in eerste instantie uitsprak als dikke tiet en daarna meer klonk als Tjikketjiet, tegen de mensen aan de deur zei, hij daarvoor snoepjes in zijn emmertje kreeg! We hebben een dik uur met hem door de straat gelopen totdat hij zo moe was dat hij bij papa op de schouders moest. Als afsluiting nog even naar de MacDonalds, die bijna uit zijn voegen barsten van de andere halloween vierders en toen was het weer voorbij. Erg leuk!

Onze eigen ingang/entree:

De dag voor Halloween viel hier overigens de eerste sneeuw van het jaar, een flink pak dat gelukkig ook snel weer weg was waarna we nog een paar weekjes redelijk weer hebben gehad en afgelopen week is het tweede pak gevallen. Nog iets meer dan de eerste keer maar omdat het weer daarna weer vrij zacht was is ook dat alweer bijna weg. Gelukkig, maar het doet je weer beseffen dat het nu toch echt winter aan het worden is en dat het binnenkort dus allemaal weer wit gaat worden en dat we dan waarschijnlijk maandenlang in de sneeuw blijven zitten. Bah, zo geen zin in!

Verder zijn we in Oktober nog "verblijd" met drie nieuwe tijdelijke bewoners! Toen we hier een paar maandjes woonde, bleek het bij de ouders van Joe niet zo goed te gaan met de poes die daar gebleven was. Of ze ons, of de andere poezen nu gewoon heel erg miste, we weten het niet maar ze werd erg mager en depressief. Na lang nadenken en overleggen besloten we haar toch maar op te gaan halen, niet zeker wetend of ze daar nu erg blij mee zou zijn want hier mogen de poezen absoluut niet naar buiten. De eerste dag ging het goed, de tweede dag had ze kans gezien om het hele gaas scherm dat we hier voor alle ramen en deuren hebben eruit te duwen en was mevrouw dus weg. We vonden het verschrikkelijk naar omdat ze hier natuurlijk de weg niet kent, en we

aan de ene kant aan een hele drukke doorgaande weg wonen en aan de andere kant aan een bos

. Onze angst was dus dat ze terug naar Joe's ouders zou gaan lopen, iets waar ze met alle meren

die tussen onze huizen in liggen, waarschijnlijk niet in zou slagen en de kans dat ze dus compleet zou verdwalen, aangevallen zou worden door groot wild of doodgereden door een auto was erg groot. Na twee dagen zoeken gaven we eigenlijk de moed al bijna op, tot ik overdag ineens gemiauw onder ons raam hoorden en mevrouw, nadat ik het scherm weggehaald had, vrolijk naar binnen kwam gespronegn. Godzijdank! Diezelfde dag hebben we de schermen met extra spijkertjes en hele sterkte tape vastgezet en hebben we grote raam ventilatoren gekocht zodat

we de ramen nog maar een stukje open hoeven te doen en voor frisse lucht de ventilators aan kunnen doen. Dit hielp! Mevrouw zat keurig binnen, leek zich er ook wel bij neer te leggen totdat ik op een avond een enorme knal hoorde, op onderzoek uit ging en ontdekte dat ze op Kaine's

kamer helemaal boven op zijn raam een klein kiertje had gevonden waar ze zich uit had gewurmd en van enorme hoogte naar beneden was gesprongen. Mijn eerste schrik was of ze de val wel had overleefd, ja dus want er was geen poes meer te bekennen. Toen begon weer de schrik of ze wel terug zou komen al waren we nu wel iets minder bezorgd omdat we wisten dat ze waarschijnlijk toch wel in de buurt zou blijven en gelukkig stond ze de volgende ochtend

inderdaad weer onder het raam. Daarna hebben we alles zo goed beveiligd dat ze echt met geen mogelijkheid meer naar buiten kan maar helaas waren die twee ontsnappingen voldoende om te zorgen dat mevrouw zwanger werd en zo kreeg ze eind oktober wederom in Kaine's kledingkast 3 kittens. Met moeder en kroost gaat alles nu prima, ze is hier nu helemaal gewend, ze ziet er ook weer lekker gezond uit, haar vacht glanst weer en ondanks dat ze nu echt niet meer naar buiten kan laten we haar in het nieuwe jaar als de kleintjes naar hun nieuwe eigenaars zijn toch

maar steriliseren. Er zijn immers al genoeg poezen in de wereld en ondanks dat die kleintjes toch

wel weer erg schattig zijn weet ik ook maar al te goed dat het vinden van een huisje voor zo'n

kleintje ook het einde betekend voor een van de vele poezen in de overvolle asielen. Zucht...

Zoals ik de afgelopen keer schreef zijn we deze maand gaan tippen. Klinkt allemaal heel spannend maar dat valt mee. Tippen is het afbreken, of knippen van takken van kerstbomen. Van deze takken, tips dus, maken ze kerstkranzen die in de staten buiten Maine, waar deze speciale bomen amper of niet te vinden zijn, voor vele dollars verkocht worden. De, voornamelijk tuincentra, bedrijven die deze kranzen maken bieden dan ook een bepaald bedrag per pond voor deze tips en een middagje tippen levert vaak ruim 100 pond op. Om een centje extra te

verdienen in deze dure maanden, besloten we dan ook om op de dagen dat Joe niet hoefde te werken en Kaine bij oma kon blijven, te gaan tippen. Op zich best leuk, met een muziekje op de koptelefoon, een knaloranje jas of vest aan (het is immers ook jachtseizoen en jagers schieten op alles wat beweegt behalve oranje), de bossen in en snoeien maar. Helaas is het duidelijk te

merken dat iedereen momenteel alle zeilen bij moet zetten om in de slechte economie wat extra's te verdienen en leveren de kerstkranzen dit jaar blijkbaar niet zo veel geld op als anders want we zagen regelmatig truckladingen vol tips voorbij komen bij de tuincentra en op een gegeven moment hadden ze daar gewoon genoeg tips voor het jaar. Met ons kleine auto-tje vol tips konden we natuurlijk niet op tegen die trucks en uiteindelijk leverde het ons dan ook niet heel veel geld op maar het was voor mij weer eens een nieuwe ervaring en bovendien hadden we nu

ook een hele stapel tips die we zelf konden gebruiken. In middels hebben we zelf een mooie krans gemaakt voor de voordeur, en gaan we nog wat kerststukjes en andere creatieve dingen maken de komende tijd want ja, thanksgiving is inmiddels voorbij en dat betekend hier toch echt dat de kersttijd is aangebroken, overal zie je de buitenboel al versierd, we gaan zelf volgende week aan de slag, en ook heb ik bij heel veel huizen al de kerstboom binnen zien staan. In Nederland zou ik dat echt veel te vroeg vinden en met de kerstboom zetten wacht ik hier ook nog een paar weekjes maar automatisch word je hier toch een beetje mee in het kerstgedoe getrokken.

Ik moet wel zeggen dat deze foto de mooiheid van de krans geen eer aan doet, in het echt is ie veel mooier, voller en heeft een betere kleur.

Zoals ik zei, hebben we ook Thanksgiving achter de rug en dit jaar was het voor ons best bijzonder. Zoals de meeste mischien wel weten hebben Joe en ik elkaar leren kennen door een online game genaamd Soldier of Fortune. Wij spelen dit spel nog steeds, hebben zelf een server en een clan en daardoor een grote kennissenkring verspreid over de hele wereld. Een aantal van de mensen in deze groep hebben we zelfs wel eens in het echt ontmoet maar de meeste kennen we al jaren maar alleen online. Dit jaar is een van onze leden, een jongen uit India, stage aan het lopen in Connecticut. Het leek hem een hele leuke kans om ons een keer te ontmoeten en omdat hij met thanksgiving vrij was, en alleen, vroeg hij of hij langs mocht komen. Natuurlijk vonden wij dit ook leuk en bovendien vier je thanksgiving met vrienden en familie en hoor je niet alleen te zitten! Het maakte wel weer duidelijk hoe afgelegen we hier zitten voor iemand die geen auto

heeft, zoals deze jongen dus. De enige betaalbare oplossing om hier te kunnen komen was de Greyhound bus. Dat betekende wel dat hij bijna 16 uur in die bus moest zitten om hier te kunnen komen, een afstand die je met de auto in een dikke 6 uur kunt doen. Maar het was erg leuk, Kaine, die meestal toch wat verlegen is bij vreemde liet hem geen moment met rust, het thanksgiving eten bij de ouders van Joe was ook een succes, , zeker omdat de cultuurverschillen dan wel erg merkbaar zijn en hij bij alles moest vragen wat het was en hoe je het moest eten. Ik heb nog grapjes gemaakt over het feit dat wij "a real Indian" hadden voor thanksgiving, ook al was het dan niet helemaal de juiste Indiaan haha. Maar ook dat begreep hij niet helemaal omdat hij eigenlijk helemaal niet wist wat Thanksgiving nou eigenlijk betekende. Maar, nogmaals het was erg gezellig en omdat wij hier toch niet al te veel bezoek over de vloer krijgen hebben we hem verteld dat als hij met kerst ook alleen is, hij hier weer welkom is!

Tja, en dat was weer zo'n beetje de samenvatting van de maanden Oktober en November in Amerika. Nog twee dagen en we zitten alweer in december en ik heb het vermoeden dat die ook zo weer voorbij vliegt. Ik wens de lezers in Nederland een fijne Sinterklaas, wij slaan die dit jaar weer over omdat Kaine toch nog echt te klein is om het te begrijpen, misschien volgend jaar!

Tot snel!

2011-10-18T07:24:00.000-07:00

Oekraïne maakt zich op voor het e.k. 2012. Om de straten zo schoon mogelijk te houden worden straat katten en honden op een gruwelijke wijze verwijderd. De beestjes worden vergiftigd en sterven een vreselijke, pijnlijke langzame dood. Andere worden gevangen, neergeschoten met een gif injectie en als men zo'n 40 dieren verzameld heeft worden ze, vaak nog in leven maar niet in staat zich te bewegen door het gif dat hun verlamd, in een mobiel crematorium gegooid waar zij levend verbranden. Deze ongelooflijke gruwel praktijken MOETEN stoppen. Help alstublieft mee om deze petitie te tekenen. En laat iedereen weten wat er is gebeurd als we straks met zijn alle voor de televisie zitten te genieten van de wedstrijden. Voor mij zal het E.K. dit jaar niet hetzelfde zijn, bij elk voetbalnieuwtje zal ik de beelden voor me zien van de poezen en honden die, voor een partijtje voetbal, op zo'n verschrikkelijke manier hebben moeten lijden.

Dit is de link naar de petitie website:

https://apps.facebook.com/petitions/2/tell-ukraine-to-stop-burning-animals-alive/

Voor de gene die meer willen weten, en wat ze er aan kunnen doen: hier een website met emailadressen van regering, UEFA, FIFA en de grootste nieuws zenders. De filmpjes op de website zijn schokkend. Als ze jou ook zo aangrijpen, help dan mee om er iets aan te doen!

http://www.piaberrend.org/ukraine-mass-killings-of-strays-are-intensified-in-order-to-show-the-world-a-clean-country-at-eu/

Inmiddels is het voor vele dieren te laat maar laten we samen zorgen dat we ook nog heel veel dieren kunnen redden!

Herfst en Halloween

2011-10-09T19:28:00.001-07:00

Na een toch wel hele warme zomer, met hier en daar een uitschieter naar een beetje te warm en heel af en toe een regendagje begint het nu langzaam maar zeker herfst te worden. Afgelopen week heeft het veel geregend, en ondanks dat het overdag met de temperatuur nogal mee viel, koelt het ´s avonds flink af. Tot mijn grote verbazing heeft het zelfs al een paar keer flink gevroren ´s nachts. Niet een klein beetje vorst aan de grond maar echt een dikke laag ijs op de auto´s. Maar ik klaag nog niet, dit weekend was het weer prachtig weer, vandaag lekker de halve dag buiten gezeten met een dikke 26 graden, en dat in oktober!
De zomer is achteraf bekeken eigenlijk weer voorbij gevlogen, zo aan het einde zijn er hier meestal nog wel wat leuke fairs en evenementen. Dit jaar ben ik voor het eerst naar de Windsor fair geweest. Het zou een van de leukste en grotere fairs van Maine zijn en ik heb inderdaad genoten! Ik mis nog steeds de kermissen en braderieën in Nederland en alhoewel ik de fairs hier daar helemaal niet mee te vergelijken vind, kwam deze toch aardig in de buurt. Het was een super warme dag maar dat weerhield er de meeste mensen niet van om toch te komen dus het was lekker druk. Heerlijk vind ik dat, al die verschillende typetjes die je dan voorbij ziet komen. Er was een kermis, er waren wat oude ambachten, veel kraampjes met rommel, een heleboel lekker eten en wat ik het allerleukste vond was de paardenrace. Ik had zoiets nog nooit in het echt meegemaakt dus ik heb eerst gewoon een tijdje op de tribune gezeten tussen het gokkende publiek. Grappig, die reacties als het einde van de race in zicht komt! Uiteindelijk besloot ik toch ook maar een gokje te wagen. Ik koos voor paard 2 , 4 en 6. Tja, helaas werden de paarden 1, 3 en 5 eerste, hihi, maar spannend was het wel! De volgende race heb ik nog even met Kaine staan kijken. Uit het niets begon Kaine ineens four! four! te roepen. De man naast mij zei tegen zijn vrouw: you hear that? I told you, i should have picked number 4! En wat denk je? paard 4 won! Volgend jaar laat ik Kaine de nummers kiezen!

Op een andere warme zondag, toen Kaine bij opa en oma aan het logeren was, besloten Joe en ik op een afgelegen plek eens wat te gaan schieten. Alle voors en tegens van het houden van wapens hier ten spijt, ik vind het zelf erg leuk om met een echt geweer te kunnen schieten. En nee, niet op beestjes maar gewoon op een blikje of wat dan ook. Dat zijn dan ook weer van die momentjes dat je beseft, ik ben echt niet meer in Nederland! Ik vind het stiekem dan ook best stoer om op je gemakje met je geweer op je schouder door het bos te lopen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Verder ben ik druk bezig geweest met Kaine zijn nieuwe slaapkamer. Tot nu toe sliep hij nog steeds in zijn eerste ledikant en ondanks dat het nog best goed ging, hij er ook niet uit probeerde te klimmen ofzo, dacht ik soms toch stiekem wel dat hij met zijn bijna 3 jaar onderhand wel toe was aan een "grote jongens"slaapkamer. Gelukkig kwam mijn schoonmoeder met het bericht dat ze hem voor zijn derde verjaardag, eind oktober, de Elmo slaapkamer die ik, al voor hij goed en wel geboren was heel graag wou hebben, zou geven. Ze noemen deze kamertjes, "room-in-a-box en je hebt ze van bijvoorbeeld Cars, toystory, Barbie, enz. Maar ik had dus mijn zinnen gezet op Elmo. Mijn schoonmoeder besloot hem alvast te bestellen, voor het geval hij niet op tijd binnen zou zijn, maar twee weken geleden werd hij al geleverd. Omdat Kaine natuurlijk niet meer kon wachten; Elmobed!!, Elmobed!!, vond oma dat we hem maar alvast moesten geven. het is bijna niet te geloven maar in een niet eens zo'n hele grote doos zat inderdaad een hele slaapkamer! Nou ja, het bed is echt gemaakt voor peuters, en het kastje is meer een rekje, en het tafeltje met stoeltjes is ook echt formaat kabouter. Maar leuk is ie wel. Na een avondje en ochtendje schroefjes draaien had ik hem in elkaar zitten en kon hij diezelfde avond in zijn big boy bed. Op zich gaat het best goed! Hij komt er nu 's morgens wel eens zelf uit, de eerste ochtend kwam ik beneden en stond de televisie aan. Blijkbaar was hij al vroeg naar beneden gegaan, ik lag nog in een diepe slaap, toen hij niemand aantrof en ook niet wist hoe hij de t.v op een leuke zender kon zetten is hij, denk ik, maar weer terug zijn bed in gekropen. Hij is ook een keer uit bed gevallen midden in de nacht en omdat het pikkedonker was op zijn kamertje kon hij zijn bed niet meer terug vinden. Stond hij om 4 uur 's nachts midden in zijn kamer op de grond te huilen. Nu laten we het nachtlampje branden en gaat het goed. Het grote voordeel van zijn nieuwe kamer is dat hij nu af en toe zelf overdag in bed kruipt voor een slaapje, iets wat hij al ruim een jaar niet meer deed! Dan zit hij lekker op zijn kamertje te spelen en als het ineens erg stil is boven ga ik kijken en vind hem in een diepe slaap op bed. Best lekker, voor Kaine en mama! ;)
Langzaam maar zeker veranderen we zijn hele kamer nu in een Sesamstraat slaapkamer. Het Elmo beddengoed is besteld, we moeten nog wat vrolijke gekleurde gordijnen aan schaffen en ik heb al een paar leukje sesamstraat schilderijen in elkaar gefrobeld. Hopelijk is zijn kamer op zijn verjaardag helemaal af!

Over froblen en knutselen gesproken! Halloween komt eraan! Vorig jaar woonden we nog bij Joe zijn ouders, in the middle of nowhere. Daar was weinig van halloween te merken. Bovendien zijn we toen ook niet weg geweest met Kaine omdat we onverwachts met onze poes Tazzy, die een week later toch nog overleed, naar de dierenarts moesten. Omdat ik toen overal de versieringen bij de huizen zo leuk vond, nam ik me toen al voor om, als ik eenmaal een eigen plek had, wel de buitenboel te versieren. Omdat het toch wel prijzig is om ineens allerlei spul aan te schaffen voor buiten ben ik zelf wat aan het knutselen gegaan. Mijn eerste project was een vogelverschrikker. Met wat oude lapjes, wat zelf geplukt groen uit het veld en lijm ging ik aan de gang en tot mijn verbazing werd ie nog best leuk ook!

Inmiddels staat ie in de voortuin, tussen het hooi en de pumpkins (die we ook nog gaan carven). Ik heb hier en daar al wat monsters, spoken en andere engerds neergezet / gehangen en met nog een paar weekjes te gaan hoop ik met Halloween dan ook een leuk griezel tafereel voor ons huis te hebben staan. Door de verdrietige toestand met tazzy, vorig jaar, is Kaine toen niet gaan trick or treaten, ondanks dat we toen op het laatst nog een leuk gorilla pak voor hem hadden gescoord. Ik herinner me ook nog dat het die dag ijskoud was buiten, Kaine was nog maar een week voor halloween twee jaar geworden en een beetje snotterig. Dus achteraf vonden we het ook niet zo heel erg dat we niet met hem weg konden. Dit jaar zal ie net 3 zijn, en wil hem (en mezelf) deze ervaring zeker niet laten missen. Omdat we vorig jaar pas laat naar een betaalbaar kostuum gingen zoeken, grepen we bijna overal mis. Alle leuke pakken die ik in september al in de winkels had zien hangen waren uitverkocht en alleen de hele dure of de hele saaie, simpele waren nog over. Bij Old navy, een populaire kledingzaak hier in Amerika had ik de leukste, goedkope pakken gezien. We besloten dus afgelopen week om alvast zijn pak te gaan halen. Ik had op hun website al een voor selectie gedaan, samen met Kaine. Ik liet hem de plaatjes zien en vroeg wat hij wou worden. Eerst koos hij een hamburger pak maar dat zag ik niet zitten. Toen ging hij voor de draak en na een beetje gepush van mijn kant koos hij dan toch voor mijn favoriet, het haaienpak. Bij de winkel aangekomen zagen we dat we toch weer een beetje te laat waren want ze hadden alleen nog wat apenpakken, heel leuk maar hij is al twee keer een aap geweest. Gelukkig hadden ze ook nog het drakenpak in zijn maat en nadat we hem het pak in de winkel aan hadden getrokken wou hij hem niet meer uit. het stond hem ook super leuk dus dit jaar gaat hij zijn aller eerste trick or treat ervaring beleven als draak. Ik zit er nog over te denken om mezelf als prinses en Joe als ridder te verkleden ;) Nog 3 weekjes!! Ik heb er nu al zin in!

Tja, verder gaat het hier zo'n beetje zijn gangetje. Inmiddels zijn er afgelopen week weer twee gezinnen hun apartement uitgezet en dus staan er nu in totaal 5 van de 17 huizen leeg. Ik vind het stiekem wel lekker, alleen de "normale", rustige gezinnen zijn overgebleven.
Wij hebben ondertussen een andere auto aangeschaft. De pontiac bleef problemen houden en reed vaker niet als wel. Joe was bijna elke avond na zijn werk bezig om weer wat te repareren en al die onderdelen kosten natuurlijk een hoop geld. Toen we hem voor de derde keer naar een garage moesten laten slepen, was ik eigenlijk wel opgelucht toen de garagehouder ons vertelden dat het toch wel erg duur zou gaan worden om hem te laten repareren en dat hij eventueel nog wel een leuk ander autotje voor ons had. Natuurlijk was Joe wel treurig dat hij afscheid moest nemen van zijn stoere Pontiac Grand Prix en vond hij de Subaru die we nu hebben toch wel erg klein en tuttig. Maar het is wel een vierwiel aandrijving, iets dat hier in Maine met de lange winters vol sneeuw toch wel fijn rijd. En ik zelf ben blij met het formaat boodchappenwagentje en het feit dat het gewoon een schakelbak is, iets wat ik toch nog steeds veel fijner vind rijden. Ik ben afgelopen zaterdag dan ook voor het eerst alleen met Kaine een hele dag lekker wezen shoppen, voelde me ook best cool, dat ik voor het eerst alleen weg ging en gewoon overal de weg wist alsof ik mijn hele leven hier gewoond heb ;) Zelfs het rechtsaf slaan door een rood stoplicht, iets wat hier gewoon mag, deed ik zonder blikken of blozen ;)

Dit was het weer even voor nu, volgende keer de foto's van hopelijk een leuke halloween en meer over onze plannen voor de komende maand: tippen. Wat dat inhoud leg ik de volgende keer uit!

Tot snel!

criminals and hurricanes

2011-08-30T09:05:00.001-07:00

Toen ik zojuist wou beginnen met mijn nieuwe blog had ik eigenlijk weinig inspiratie. Ik wou beginnen met schrijven dat er afgelopen maand eigenlijk niet veel bijzonders te melden was maar toen ik zo de afgelopen weken in mijn hoofd eens aan het doornemen was bedacht ik dat wij dan zelf misschien niet zo heel veel bijzonders hebben gedaan maar eigenlijk heb ik best wel wat te vertellen!
Zoals ik vorige keer al schreef was het ook de afgelopen maand weer erg warm. We hebben inmiddels wel door dat het in dit appartement erg warm is en blijft. Misschien wel lekker in de winter maar nu in de zomer wil je eigenlijk helemaal niet binnen zitten. Maar goed, we hebben redelijk wat tripjes gemaakt naar het water in de buurt en met de ventilatoren op hoge snelheid hebben we het ergste weer overleefd. het is op dit moment alweer een stuk beter uit te houden, we mogen nog steeds niet klagen over het weer, overdag lekker een graadje of 25 en 's avonds koelt het nu toch echt wat af. De onderhouds man vertelde me dat we geen verwarming hebben, blijkbaar zit er ergens onder de grond in de leidingen iets niet goed wat ze op het moment dat ik dit schrijf proberen te verhelpen. Ik vroeg me af hoe ze daar dan achter zijn gekomen en hoorde tot mijn verbazing dat een aantal van de oudere mensen hier op het complex al hadden geprobeerd om 's avonds de verwarming aan te zetten. Pffffff, ik wil daar voorlopig echt nog niet aandenken, ik ben van plan om de verwarming tot minstens oktober niet aan te raken ;)

We zijn nog steeds blij dat we nu weer gewoon t.v. hebben, met de vele zenders hier is er altijd wel wat te vinden en Kaine is dolgelukkig met Nick.jr. Hij kent ondertussen al de namen van zijn favoriete hoofdrol spelers zoals Dora, Diego, Ni Hao Kai-Lan en zijn helden zijn de sterren van The fresh beat band Kiki,Shout,Ina(Marena) en Shit(Twist) ;)
Als dit programma op t.v. is grijpt hij vaak naar zijn speelgoed microfoon of gitaar en swingt mee op hun liedjes.

Natuurlijk is dat soms best vermoeiend en wat is er dan lekkerder dan met je liefste vriendje lekker op de bank even je ogen dicht te doen voor een dutje?

Om even in de t.v. sfeer te blijven...Ik sta hier soms nog steeds te kijken hoe men in krant, t.v. of welke media dan ook altijd de volle naam en foto van een crimineel laat zien. Wij zijn in Nederland toch nog steeds gewend aan een Karst T. een Mohammed B. of een Volkert van der G. en vaak het zwarte balkje over de ogen. Zelfs in het wekelijkse gratis buurtkrantje hier staat op de achterkant altijd het "court news" waarin dan naam, overtreding en straf vermeld staat. Dat kan dan gewoon iets simpel zijn als: Pietje Puk, 20 miles te hard gereden, 1 dag in jail en 500 dollar boete. Maar soms is het wat ernstiger zoals huiselijk geweld of iets meer beschamend als Marietje Jansen, Prostitutie....ik vraag me dan altijd af hoe je jezelf of je familie en vrienden zich moeten voelen als ze je naam zo voluit in de krant zien staan.
Het zal je dochter maar wezen...
En dan kan het zomaar gebeuren dat je ineens een bekende op het nieuws of in de krant ziet staan. Vorig jaar schoot hier een man zijn vrouw dood en dat bleken de ouders van Joe's ex vriendinnetje te zijn, en op dit moment staat het nieuws en de kranten vol met de foto's van Joe's jeugdliefde Katrina M. (ik blijf maar even in Nederlandse sfeer met de achternaam en het balkje)

Ik doe er nu wel luchtig over maar eigenlijk is het een diep trieste zaak. Haar Rottweiler heeft haar 7 maanden oude baby gedood. Alsof dit al niet erg genoeg is, een hond die een baby dood, (we weten tenslotte allemaal dat je geen enkele grote hond met een baby alleen moet laten enz. enz.) bleek deze Katrina M. een alcoholiste te zijn die zich om 3 uur smiddags eerst lekker vol had laten lopen met Wodka, zich toen blijkbaar nog niet goed genoeg voelde dus daarna ook nog een aantal jointjes had zitten roken en vervolgens lekker dronken en high uitgeteld op de bank een dutje was gaan doen. Haar 7 maanden oude dochtertje kroop rustig alleen met de hond door de kamer Ze werd pas om 7 uur 's avonds wakker en vond haar baby open gereten dood op de grond. Ze had de baby niet eens horen schreeuwen. Ze wacht nu op de rechtszaak op verdachting van kinder verwaarlozing. Ik vind het voornamelijk heel erg voor de baby, het 3 jaar oude broertje, de papa, de familie en zelfs voor de hond, die door de politie ter plaatsen dood geschoten is. Je kan het een grote hond, die door deze, de wereld ontdekkende baby, misschien wel in zijn ogen werd geprikt, aan zijn staart werd getrokken of wat dan ook nou eenmaal niet kwalijk nemen, het is de natuur van het beestje en als ouder heb jij nu eenmaal de taak om te zorgen dat zoiets niet gebeurd. Het zal je ex-vriendin maar wezen....

Ons eigen vervelendste nieuws van de afgelopen maand was onze auto. Onderweg van Joe's werk besloot die niet meer verder te willen. Er zat niks anders op dan hem naar de garage te laten slepen en daar bleken de kosten om hem te maken toch rond de 400 dollar te liggen. Erg vervelend, zo'n groot bedrag voor een oude auto. maar ja, zonder auto ben je hier niets, voor 400 dollar koop je geen nieuwe dus er zat niets anders op. Nog vervelender was dat de onderdelen besteld moesten worden en dat duurde bijna een week. Een week waarin Joe dus niet naar zijn werk kon en een week niet werken is dus een week geen inkomen. We doen dus op dit moment even heel zuinig, hebben de auto inmiddels gelukkig weer terug en hebben besloten dat we nu toch echt zo snel mogelijk een tweede auto aan moeten schaffen. Fijn voor mij, kan ik overdag ook eens ergens naar toe zonder te hoeven lopen en in geval van een kapotte auto kan Joe gewoon naar zijn werk.

Een week of twee geleden ben ik met mijn nieuwe Nederlandse vriendinnetje hier weer eens naar de Duitse winkel geweest. Wat is het toch altijd weer een genot om daar binnen te stappen en al die bekende Nederlandse namen en merken tegen te komen! Ook voor Marrije was het genieten, zij was er nog nooit geweest en ging ook bijna uit haar dak met al die Nederlandse producten. We hebben onszelf echt een beetje een limiet op moeten leggen want de prijzen zijn echt veel en veel te hoog. Met allebei een volle mand gingen we na een half uurtje weer naar buiten. En ondanks dat we nog steeds een lekker stuk jonge kaas, een rookworst of frikadellen en kroketten erg missen waren we toch erg blij met de Ruijter Vlokken, een heleboel dropjes, een fles Curry (ja, ik heb ondertussen al een paar keer genoten van een ouderwets frietje speciaal!), natuurlijk stroopwafels en wat zakjes Knorr sauzen. We gaan snel weer eens terug ;)

Het afgelopen weekend stond helemaal in het teken van Hurricane Irene natuurlijk. Nu maken de meeste mensen zich hier niet al te druk over een orkaantje of twee maar deze keer zou het toch redelijk heftig gaan worden, als we de nieuws berichten mochten geloven. Om dat de stroom zo goed als zeker uit zou vallen (iets wat hier niet heel vreemd is met al de bovengrondse elektriciteit draden, er hoeft maar een boompje op te waaien of zelfs in de winter een dik pak sneeuw en we zitten al zonder) maar omdat het deze keer misschien toch wat langer zou duren voor we de stroom weer terug hadden werden we gewaarschuwd om voorzorg maatregelen te nemen. Dus vulden we flessen met water, lieten we de badkuip vol lopen zodat we daar water uit konden halen om het toilet door te spoelen en hadden voldoende eten, zaklampen, kaarsen en batterijen in huis. Veel meer konden en hoefden wij eigenlijk hier niet te doen, aangezien we in een appartementen complex wonen hebben we buiten weinig spulletjes staan die eventueel weg zouden kunnen waaien. Voor de ouders van Joe was het een ander verhaal. Die zitten echt volop tussen de bomen en je moet er niet aan denken dat een van die joekels op hun huisje zou vallen. Die kwamen zondag dan voor de zekerheid ook maar bij ons zitten. zaterdag nacht begon het al flink te regenen, op zondag morgen kwam het echt met bakken uit de lucht en ging de wind al flink te keer maar het ergste werd pas rond een uur of vijf verwacht.

We hadden net een taart in de oven gezet en vlees uit de vriezer gehaald zodat we er met zijn alle een gezellig avondje van konden maken maar na 5 minuten viel de stroom uit. Koken en bakken ging dus al niet meer. gelukkig hebben mijn schoonouders die net wouden vertrekken een gas fornuis dus die zetten snel een flinke pan soep op het vuur zodat we toch iets te eten hadden!
Tja, en zo zaten we met zijn alle te wachten op Irene. De wind nam wat toe, de regen stopte er vreemd genoeg mee en dat was het eigenlijk wel. Omdat het binnen vrij donker was zaten we voornamelijk buiten. Kaine vond het allemaal ontzettend grappig, de harde wind en de vele plassen om in te springen. Bij de overburen zagen we een boom omgaan, en onderweg naar de buurtwinkel om was ijsblokken te halen voor in de vriezer, zagen we ook wel flink wat takken, boompjes en bladeren op de weg. Maar dat was het eigenlijk wel! Een kleine twee uur later kregen we spontaan weer stroom (achteraf bleken er ruim 200.000 huishoudens in Maine zonder stroom te zitten) en ondanks dat we het idee hadden dat het maar tijdelijk zou zijn, gingen mijn schoonouders terug naar huis met de boodschap dat ze echt terug moesten komen als het toch weer mis zou gaan). Maar nee, dit bleek toch echt het einde te zijn van de problemen en achteraf bleek Hurricane Irene voor ons een lachertje te zijn (met alle respect voor de mensen die wel schade hebben, en voor de slachtoffers in andere gebieden natuurlijk!)
Voor maandag waren alle scholen, die eigenlijk die dag weer zouden gaan beginnen, gesloten. Een extra vakantie dagje voor de kids dus en stiekem moest ik wel lachen toen ik maandag morgen wakker werd en naar buiten keek. Strakke blauwe lucht, een stralend zonnetje en een heerlijk temperatuurtje.

En zo heb ik ook mijn tweede orkaan in Amerika weer overleefd ;), het leven gaat hier rustig weer zijn gangetje, de meeste toeristen zijn inmiddels ook weer vertrokken, het aantal auto's met nummerborden van andere staten neemt met de dag af, de kinderen zijn vanmorgen allemaal weer naar school gegaan en wij wachten maar weer af wat de volgende maand ons gaat brengen!

Tot snel!

Shoppen en camping in America

2011-07-28T08:06:00.000-07:00

We wonen nu bijna twee maanden in ons nieuwe huisje en ik begin me nu een beetje thuis te voelen. In het begin moest ik toch nog een beetje wennen aan b.v. het wassen in de algemene wasruimte, stond ik boven uit het raampje te gluren of er niet al iemand anders bezig was met zijn was, vond ik het toch een beetje een raar idee om met mijn volle wasmand buiten te lopen maar daar ben ik nu wel overheen. Er staan twee was automaten en twee drogers dus het gebeurd eigenlijk niet vaak dat ze vol zitten. je bent je wel erg bewust van het feit hoe veel of vaak je wast, elke automaat kost 1,25 $ per keer dus een was + drogen kost je elke keer 2,50 $. En dat allemaal in kwartjes! Ik ben inmiddels dus erg bewust van elk kwartje dat we bij een winkel terug krijgen, die gaan allemaal in mijn "was spaarpotje"!
Ik heb ondertussen ook al wat mensen leren kennen hier. Zoals ik al eerder vertelde zijn de Mainers erg van het de kat uit de boom kijken zijn wat betreft vreemde, dus ik heb hier in het begin echt heel hard mijn best moeten doen om de mensen die ik hier op het terrein tegen kom recht in de ogen te kijken en vriendelijk hallo te zeggen, voordat ik zelfs maar een knikje of flauw glimlachje terug kreeg maar ik geloof dat de mensen ons nu wel een beetje beginnen te herkennen, zien dat we gewoon rustig ons eigen ding doen en hun met rust laten. Er was 1 familie die me toch een beetje angst aan jaagde. Hoe het daar nu precies in elkaar steekt weet ik nog steeds niet maar er liepen een aantal vrouwen, een paar mannen en een heleboel kinderen bij elkaar in en uit en hingen voornamelijk buiten rondom een oude auto. Zelfs van een afstand was duidelijk te zien dat dit "foute" mensen waren en er klopte ook ergens iets niet in de aantallen mensen in vergelijking met de woonruimte. Naar mijn idee liepen er minstens 3 gezinnen in en uit twee appartementen. Na een praatje met een van onze op leeftijd zijnde buurmannen (altijd handig die oudjes die alles in de gaten houden ;) )begreep ik dat dat het hier inderdaad om twee gezinnen ging, verdeeld over twee appartementen en dan nog een moeder + haar zoon, schoondochter en een grote hond. Een van de gezinnen was inmiddels uit het appartement gezet waardoor de moeder + aanhang, die zich normaal gesproken 's nachts over de twee appartementen verdeelde nu op straat stonden en nu eigenlijk in de auto woonden. Ik vond het voornamelijk zielig voor de hond want ik zag wel dat moeder + aanhang 's nachts in het overgebleven appartement sliepen maar de hond moet in de auto blijven. Natuurlijk is het confronterend om van zo dichtbij mensen te zien die dakloos zijn, van de andere kant zijn dit dan ook wel weer mensen die zelf een ontzettende puinhoop van hun leven maken. En je kunt er van een afstandje over gaan zitten klagen maar je kunt het probleem ook proberen aan te pakken. Zodoende kwam Joe een een paar weken geleden thuis met het verhaal dat zijn baas op zoek was naar een nieuwe werknemer en hij had zijn personeel gevraagd om eens mee rond te kijken. Wat als we nu eens bij deze mensen, en dan voornamelijk de zoon gaan informeren of hij misschien op zoek was naar werk. En ja hoor, na een voorzichtig eerste contact, bleek de jongeman erg geïnteresseerd te zijn en na een volgend gesprekje met Joe's baas mocht hij het komen proberen. Tja, en nu zou ik graag willen vertellen dat het allemaal op zijn pootjes terecht is gekomen maar helaas werd hij na 3 dagen alweer ontslagen. Achteraf hoorden we dat hij zich absoluut niet kon gedragen op het werk, een grote mond gaf als de baas hem wat probeerde uit te leggen, hardop aan het vertellen was dat hij als tiener aangehouden was voor poging tot moord en het aller ergste, tijdens het werk om een plaspauze vroeg, vervolgens 20 minuten weg bleef om vervolgens versuft van de drugs die hij natuurlijk in deze kleine pauze gesnoven had, terug te komen. Jammer, sommige mensen zullen het nooit leren.
Verder vallen de mensen hier dus best mee, al sta ik er wel van te kijken dat er in de korte tijd dat we hier wonen al twee gezinnen uit hun huis zijn gezet! Het is maar goed dat we niet weten wat er zich allemaal achter al die gesloten deuren afspeelt!
Over gesloten deuren gesproken....het is hier sinds we er zijn komen wonen erg warm! Soms zelfs ronduit heet. Natuurlijk wil ik niet klagen, ik ben nog niet vergeten dat we hier op 1 mei nog sneeuw hadden liggen en ik begrijp ook dat Nederland toen al prachtig weer had maar nu met een prut zomer zit te kijken. Maar toch....een gevoels temperatuur van 42 graden is toch wel een beetje teveel van het goede! Gelukkig gingen de ouders van Joe weer op hun jaarlijkse campingtrip en Kaine mocht weer mee. Die zou dus lekker een weekje aan het strand/water zitten en slapen in een tent onder de bomen lukt toch beter dan in een bloedhete slaapkamer. Het probleem was nu dat Joe naar zijn werk was en ik dus helemaal alleen in de hitte zat. Gelukkig gaf mijn schoonmoeder aan dat ik ook welkom was om een paar daagjes te komen en dat heb ik ook gedaan. Het was er heerlijk! De kampeerplek lag echt vlak naast het strand dus het was 's Morgens recht uit je tentje een duik nemen in het koele water, zonder een half uur met je spullen te hoeven sjouwen. En 's Avonds koelde het genoeg af om lekker met zijn alle ( er waren ook twee tantes en een oom van Joe met hun tiener kinderen) rondom een kampvuurtje wat te relaxen. Ondanks dat ik altijd roep dat ik niet van kamperen hou heb ik er echt 3 dagen genoten en ook besloten om binnenkort een keer met Joe een lang weekend het zelfde te gaan doen.

Gelukkig wonen we zelf vlakbij Lake St. George State park waar ook een camping bij zit. Vlakbij is met de auto amper 3 minuten, helaas door het heuvelachtig gebied doe je er lopend (en een buggy voortduwend) toch als snel zo'n 25 minuten over, niet echt heel prettig langs een drukke autoweg zonder stoep maar als het hier binnen toch echt een beetje te warm word loop ik nu regelmatig met Kaine naar dat park om even een paar uurtjes lekker te zwemmen in het meer en op de dagen dat het me zelfs te warm is om die totaal 50 minuten lopen in de brandende zon af te leggen zet ik hier aan de achterkant van het appartement Kaine's zwembadje op en ga er zelf met mijn voetjes in zitten ;).

Iets wat geen straf is met dit warme weer is winkelen. Bijna elke winkel heeft airco dus het is bijna een genot om uit de brandende zon een koele winkel binnen te stappen. Nu we hier na een jaar zelf de boodschappen moeten doen begin ik me ook wat meer bewust te worden van de prijzen. Natuurlijk kochten we zelf altijd al wel een aantal dingen, alles voor de katten bijvoorbeeld. En dat vond ik dan altijd al erg duur. Ik was gewend aan die blikjes van rond de 0,50 cent. En die had ik met 7 katten natuurlijk al heel veel nodig. Hier zijn die blikjes er bijna niet. Er is maar 1 winkel (Walmart) waar ze die verkopen en die zijn bijna 1 dollar per stuk. Verder hebben alle andere winkels alleen maar kleine blikjes, daar zit minder dan de helft van zo'n normaal blikje in en de goedkoopste zijn rond de 0,50 cent. Veel te duur en veel te onhandig met zoveel katten.
Maar nu moeten we dus zelf onze boodschappen doen en merk ik pas hoe erg ik winkels als Aldi en Lidl mis! Zelfs als ik de goedkoopste merken hier uitkies schrik ik nog vaak van de prijzen. Een Fles melk kost rond de 2,00 dollar, bakboter 3,00 dollar maar ook dingen zoals wasverzachter zijn duur. Nu hebben we hier wel winkels zoals Dollar Tree waar alles, de naam zegt het al, een dollar kost. En daar koop ik dan bijvoorbeeld mijn schoonmaak spulletjes. Maar die wasmiddelen ruiken dan weer helemaal niet lekker....en de flesjes zijn ook veel te klein! Ook mis ik winkels zoals Zeeman en Wibra. Ik weet dus al wat me te doen staat als ik weer in Nederland ben!

Het leukste nieuws van de afgelopen maand is toch wel dat ik eindelijk een vriendin heb gevonden, Marije, een Nederlandse nog wel! Ik was hier al vaker op zoek naar Nederlanders maar die zijn er hier echt amper te vinden. Na weer een gesprekje met een van onze oudere buurmannen, kwam ik erachter dat de vrouw van de man die hier het gazon onderhoud ook uit Nederland kwam. Na wat onderzoek op Internet kwam ik achter haar naam en nam ik via Facebook contact met haar op. Gelukkig vond zij het ook super leuk om iemand uit Nederland tegen te komen, zij had ook al vaak gezocht maar niets gevonden. Ze bleek ook nog eens van mijn leeftijd te zijn en haar (pleeg)zoontje is een jaartje jonger als Kaine. Inmiddels hebben we al op z'n Hollands gezellig een bakkie gedaan en afgesproken om regelmatig wat leuks te gaan doen met elkaar, shoppen of iets doen met de kids. Zij woont hier inmiddels al 10 jaar en is natuurlijk al veel meer ingeburgerd als ik. Zodoende kwam ik er via haar achter dat er in een ander plaatsje hier in de buurt ook nog eens twee Nederlandse mannen moesten wonen die een restaurant hebben, verder wist zij er ook niets van. Ook daar ging ik naar op zoek en ook die heb inmiddels gevonden en het eerste contact mee gehad. Deze mannen zijn eigenaar van een heel mooi (en duur!)hotel en het grappige is dat een van deze mannen de stiefzoon is van is van een bekende nederlander, Tineke Schouten! We hebben afgesproken dat we binnenkort een keer langs komen met een zak drop, want toevallig is er hier vlakbij dat Duitse winkeltje waar ze ook Nederlandse drop verkopen, en dat weet ik dan toevallig weer te vinden ;) .

Het gaat dus allemaal best lekker op het moment en ik besef weer dat verhuizen naar ons eigen plekkie een hele goede stap voor mij is geweest!

Tot snel!

Ons eigen plekje

2011-06-26T08:43:00.000-07:00

En hier ben ik dan eindelijk weer vanuit ons eigen nieuwe huisje.

1 Juni was het dan zover, we kregen de sleutel. 's Morgens kregen we eerst nog een kleine inspectie ronde, waarin de kleine beschadigingen en dergelijke genoteerd werden zodat wij daar uiteindelijk niet voor hoeven opdraaien als we hier ooit weer weg gaan. Op een paar kleine gaatjes in vloerbedekking, deuren en wat krassen op het aanrechtblad viel dat gelukkig erg mee. Daarna zijn we zo'n beetje een uur bezig geweest met het ondertekenen van een compleet boekwerk aan regels en notificaties. Ik vond dat zelf best vervelend, niet het ondertekenen maar de ongelooflijk veel regels waar je je hier aan moet houden. Het voelde toch een beetje alsof je dan eindelijk je eigen huis hebt maar nog steeds onder onder streng toeziend oog. Het feit dat de onderhouds man op dit terrein zomaar een sleutel heeft vind ik bijvoorbeeld al niet erg fijn. Niet dat ze zomaar zonder toestemming binnen mogen komen hoor maar toch..
Maar uiteindelijk vertrok de mevrouw met haar regeltjesboek, hadden wij beide een set sleutels in onze handen en konden we dan beginnen met het grote overhuizen. Wat ideaal dat onze opslagruimte aan de overkant van de straat staat! Met de truck van joe's vader hadden we 's avonds binnen mum van tijd de meubels en tientallen dozen binnen staan. Het was allemaal een beetje passen en meten want echt groot is het niet maar uiteindelijk stond alles op zijn plekje. Het echte werk begon toen pas, alle dozen, die inmiddels een jaar in de opslag hadden gestaan moesten uitgepakt worden en alles wat ik in Nederland in een huis met 3 slaapkamers, een grote zolder en een bergruimte had staan moest hier in een huis met een woonkamer met open keuken, twee slaapkamers, een badkamer en een berg ruimte ter grote van een kast komen. Gelukkig hebben we de grote opslagruimte die we huurde verruild voor een iets kleinere zodat we bijvoorbeeld de logeerbedden daar kunnen laten staan. En zoals zoveel huizen hier in Amerika hebben we hier op beide slaapkamers lekker grote inbouwkasten zodat ook daar veel in kon.
Internet en kabel t.v. hadden we inmiddels ook aangevraagd en in de eerste week was het dus vooral wachten op de monteurs. Omdat we hier niet wouden zitten zonder t.v. en computer besloten we de eerste week nog bij de ouders van Joe te blijven 's avonds zodat we overdag hier aan de gang konden en dan aan het einde van de dag toch nog een beetje konden uitrusten en relaxen met t.v. en internet. Bovendien hadden we daar inmiddels ook een jaar lang spulletjes verzameld die natuurlijk allemaal nog ingepakt moesten worden. Ook kregen we die week een brief van de eigenaar van dit appartementen complex waarin ze aankondigden dat er op 20 juni een periodieke inspectie zou plaatsvinden. We besloten dus pas na die datum officieel over te huizen en daar hadden we een goede reden voor. Die reden is eigenlijk ook het aller grootse nadeel aan het hier wonen. Er zijn hier namelijk geen huisdieren toegestaan. Dit kregen we pas te horen toen we dit huis toegewezen hadden gekregen. We hebben er lang over nagedacht wat we daar nu mee aan moesten. Het is hier bijna nergens toegestaan om huidieren in huur huizen te houden. In een enkel geval willen ze nog eens een uitzondering maken voor een vogel, vis of hamster en heel soms voor een poes. We hebben dus besloten om het risico te nemen en de poezen gewoon mee naar binnen te smokkelen. Ik heb inmiddels ook ontdekt dat er een aantal mensen hier wel gewoon een poes hebben, blijkbaar zijn er een aantal uitzonderingen waarin je op basis van medische redenen een gezelschapsdier mag houden en dat ga ik dan volgende week ook proberen via de huisarts. Ik heb mijn beestjes nu eenmaal niet voor een hoop geld helemaal mee uit Nederland genomen om ze hier in een asiel te stoppen. Het zou mijn hart breken. Maar onhandig is het wel, de jaloezieën moeten gesloten blijven, de voordeur mag onder geen geding open blijven staan en dan heb ik het nog niet eens over de manier waarop we, als dieven in de nacht, de arme beestjes naar binnen moesten smokkelen. Gelukkig beginnen ze langzaam maar zeker te wennen, doen ze het eigenlijk best goed en blijf ik mezelf maar voorhouden dat ook dit weer tijdelijk is en dat ik ze beloof als we eenmaal echt ons eigen huis hebben, ze een prachtige, grote kattenren zal bouwen waarin ze de hele zomer naar buiten kunnen!
Zelf beginnen wij ook een beetje te wennen. Na toch de stress van het kattengedoe (gaan ze niet kei hard miauwen? Hebben de andere bewoners iets gezien? Proberen ze de jaloezieën niet te vernielen als wij niet thuis zijn?), het gesjouw van de verhuizing, de helft van je spullen in 1 huis en de andere helft in het andere, beginnen we ons nu echt thuis te voelen, kunnen we lekker doen en laten wat we willen. Kaine doet het ook ontzettend goed in zien eigen kamertje. Na een jaar lang in een soort van zij-hokje van onze huis/slaapkamer te hebben geslapen waren we een beetje angstig dat hij het eng zou vinden om te beseffen dat hij 's avonds alleen boven zou liggen en ons niet kon horen en zien. Maar niets van dat, al vanaf de eerste nacht loopt hij keurig mee naar boven als het bedtijd is, en gaat zonder mopperen in zijn bed liggen. Overdag gaat hij nu ook regelmatig zelfstandig op zijn kamertje spelen en wij zijn blij dat we aan het einde van de dag al zijn speelgoed op kunnen bergen en we onszelf niet struikelend over zijn spullen naar onze eigen slaapkamer kunnen begeven! Bovendien was het, zeker de eerste week voor hem een beetje een combinatie van Kerst, Sint en zijn verjaardag in 1 doordat alle dozen met speelgoed wat een jaar in de opslag had gestaan open gingen. Het meeste herkende hij niet eens meer dus het was voor hem een groot feest met naar zijn gevoel bergen en bergen met nieuw spul!
Natuurlijk was het voor ons ook weer even vreemd om 's morgens het verkeer voorbij te horen razen (we wonen aan een drukke doorgaande weg), of een enkel keer midden in de nacht stemmen te horen of een deur dicht horen te slaan. We woonden nu eenmaal midden in de bossen, en het enige wat je daar 's nachts hoorden waren de geluiden van de gekke Loons, (een soort eend), de bullfrogs en de coyotes. Maar ik vind het heerlijk om weer tussen de mensen te zitten, al zijn die mensen hier niet allemaal even vriendelijk en sommige zelfs nogal a-sociaal.
Ik denk dat we het hier best een tijdje gaan volhouden!
En dan nu de foto's :
De voorkant van ons huisje:

De huiskamer:

Huiskamer gezien door de opening van de keuken, met Aldy op de tafel , de bloemetjes op tafel hebben Kaine en ik samen geplukt op het veld aan de overkant ;)

De keuken:

Onze slaapkamer:

Badkamertje met toilet ( en ja, joepie, eindelijk weer een ligbad!)

Overloop, foto genomen vanaf Kaine's slaapkamer, met rechts de trap, links de badkamer en aan de overkant onze slaapkamer:

Kaine's mini kamertje:

dit is de inbouwkast op zijn slaapkamer, de hele zijwand is kast dus lekker veel ruimte voor al zijn speelgoed!

De trap naar boven met een fijne kast voor linnengoed op de overloop

De voordeur met links een opbergkast waar ook de kapstok in hangt.

Uitzicht vanuit de voordeur, met onze zwarte auto voor de deur geparkeerd ;), Aan de overkant hebben we in het gele gebouwtje een ijs salon (met toevallig het aller lekkerste ijs van Maine!) en in het rode gebouw een eetcafé waar je heel lekker kunt ontbijten! Links op de foto zie je nog net een stukje van de opslag waar wij een ruimte huren.

Uitzicht vanuit onze slaapkamer:

En het uitzicht vanuit Kaine's slaapkamer en onze woonkamer. We wonen precies onderaan een redelijk hoge berg dus aan die kant zien we alleen maar groen, ;).

Veel foto's, maar ik weet dat een aantal van jullie met smacht zat te wachten om te zien hoe we nu wonen haha.
En ter afsluiting nog een foto van onze grote vent die behalve heel erg in de weg liep met de verhuizing af en toe ook liet zien dat hij best goed kan helpen :)

2011-05-05T11:04:00.000-07:00

Afgelopen Koninginnedag was het precies een jaar geleden dat ik mijn laatste werkdag in Nederland had. Ik weet nog dat ik van de ene kant baalde dat ik die laatste Koninginnedag niet echt kon gaan vieren maar was op de eerste plaats ontzettend blij dat ik dan eindelijk weg kon bij dat vreselijke bedrijf.
Toeval wil dat ik afgelopen week hier een baan aan geboden kreeg. In mijn vorige blog schreef ik over de binnen speeltuin waar we met Kaine naar toe waren geweest. Een tijdje geleden waren we er weer en deze keer had ik een gezellig gesprek met de moeder van de eigenares. Het gesprek kwam, uiteraard, op het feit dat ik niet uit Amerika kwam, hoe het leven me hier beviel en uiteindelijk de vraag of ik weer wou gaan werken. Ik had verteld dat ik in Nederland ook bij een binnen speeltuin gewerkt had en dat ik hier inmiddels mijn eerste papiertje op zak had om kinder opvang te gaan doen. De mevrouw vertelde dat ik eens met haar dochter, de eigenares zou moeten praten, zij was op zoek naar personeel voor verschillende projecten. Toeval wou dat die dochter een minuut of 10 later zelf binnen kwam en na een kort gesprekje met haar moeder kwam ze bij mij aan tafel zitten. Ze vertelde dat de speeltuin in de zomer ging sluiten en dat er daar voor in de plaats een zomerkamp zou komen. Kinderen van 5 tot 12 jaar zouden er dagelijks vermaakt worden met verschillende activiteiten en dag tripjes. En ja, ze zocht daar begeleiders voor. En na de zomer zou er een buitenschoolse opvang bij komen. Ik vertelde haar over mijn ervaringen en papieren en ze klonk erg geïnteresseerd, moest eerst nog bij de mijnheer waar zij haar en vergunningen in orde moest maken, informeren of mijn certificaat kinderopvang wel voldoende zou zijn. Deze week kreeg ik dus een telefoontje van haar dat die man er mee akkoord was gegaan, dat ik nog wel een certificaat EHBO voor babies en kinderen moest halen maar dat ze me in principe mocht aan nemen. En dat wou ze dus bij deze doen. Ik zou op 20 juni kunnen beginnen.
Nadat telefoontje was ik in de eerste plaats heel blij, voelde me eigenlijk weer eens gewaardeerd in iets anders dan de huisvrouw en moederrol, vond het ook super gaaf dat , in deze moeilijke tijden hier, ik, als nieuwkomer in Amerika, zomaar zonder moeite een hele leuke baan in mijn schoot kreeg geworpen. Maar toen begon ook meteen het gepieker. Hoe graag ik ook weer aan het werk wil, dit is gewoon een erg slecht moment. Om te beginnen komt eindelijk het goede weer eraan wat voor Joe betekend dat ook voor hem het werken weer begint. De eerste projectjes liggen al te wachten. Ten tweede hebben we nog steeds geen auto. We zijn nu al volop aan het rond kijken en hebben ook het idee dat we nu heel snel een auto zullen vinden maar die auto zal Joe als hoofd kostwinner natuurlijk zelf nodig hebben om naar zijn werk te kunnen. Om meteen een tweede auto aan te schaffen hebben we het geld niet, bovendien zal ik ook eerst mijn rijbewijs moeten gaan halen. Iets wat ik tot nu toe uitgesteld heb omdat je daar hier zelf je auto voor mee moet brengen. En als Joe weer aan het werk is, heb ik natuurlijk ook niemand om op Kaine te passen. Dan kan ik hem wel naar de kinderopvang brengen, iets wat ik nota bene hier zelf wil gaan doen maar aangezien dat best prijzig is moet ik wel erg veel gaan verdienen om er zelf nog een redelijk bedrag aan over te houden en dat gaat met deze baan dus niet gebeuren.
Ik heb dus met pijn in mijn hart nee moeten zeggen, haar de situatie uitgelegd en erbij gezet dat ik hoop dat ze mij in gedachte wil houden voor de eventuele toekomst.

Onze eerste Pasen hier hebben we inmiddels ook achter de rug, volgens mij heb ik hier nu, op Moederdag na, alle feestdagen meegemaakt, zit hier aan het einde van deze maand inmiddels alweer een jaar.
Ook de Pasen hebben we weer een beetje proberen te combineren met Nederlandse en Amerikaanse tradities. Ik vond het vroeger als kind geweldig om paas eieren te schilderen. Dat hebben we hier dus met Kaine ook gedaan en was hartstikke leuk, tot mijn verbazing heeft hij ruim een uur, met zijn tong uit zijn mond zitten schilderen met als resultaat een paar echte kunstwerkjes.

Natuurlijk deden papa en mama ook vrolijk mee, en aan het einde hadden we een schaal vol. Het resultaat mocht er wezen, vonden we zelf!

De eieren gingen in de koelkast. Toen ik zelf klein was gingen we op Paas ochtend altijd eerst in de tuin op zoek naar alle eieren en lekkernijen die mijn moeder daar verstopt had, waarna er een uitgebreid ontbijt volgde met allerlei lekkernijen en natuurlijk onze eigen geschilderde eieren. Nadat ontbijt begonnen wij kinderen aan al ons snoepgoed en 's avonds had er eigenlijk geen mens meer zin in uitgebreid avondeten.
Hier, ik weet niet of dat overal in Amerika zo is, maar bij mijn schoonouders is het Paasontbijt niet belangrijk en wordt er meer aandacht aan het diner besteed. Er wordt een grote ham klaargemaakt en rond 14.00 komt het eten op tafel. Hier besloten we dus de Nederlandse en Amerikaanse traditie een beetje te mixen. Wij verstopten buiten de eieren en chocolade paaseieren, sloegen het uitgebreide ontbijt over, lieten Kaine buiten op zoek gaan, staken zelf snel een paar hardgekookte eitjes in ons mond en zaten om 14.00 aan het Paasdiner. Al met al was het een geslaagde dag, Kaine vond het eieren zoeken geweldig en heeft nog dagen lang slecht gegeten doordat hij zich vol propte met snoepgoed.

En dan nu het grote nieuws!
Zoals ik de vorige keer schreef zijn we druk bezig met het zoeken naar woonruimte en stonden we inmiddels op een wachtlijst. na nog een aantal telefoontjes van mijn kant kregen we dan eindelijk een lijst met appartementen waar we voor in aanmerking zouden kunnen komen. Ik ben meteen gaan bellen en kreeg stapels aanmeldingsformulieren toegestuurd. Ik ben dagen lang bezig geweest met het invullen van gegevens, stapels enveloppen gingen de deur uit en binnen mum van tijd kreeg ik brieven terug waarop stond vermeld dat we op de wachtlijst voor het desbetreffende huis waren geplaatst. Heel fijn maar dat betekende nog niet dat we iets hadden. Totdat ik een paar weken geleden een brief kreeg van een appartementen complex hier in het dorp waar we nu wonen. We waren door naar "de volgende ronde". Nu zou er gekeken worden naar ons inkomen, we moesten nog meer gegevens invullen, nog meer kopietjes maken, weer wachten, namen doorgeven van mensen die een goed woordje voor ons konden doen, nog meer papieren invullen en nog meer wachten. We hadden inmiddels wel hoop dat we dit appartement dus zouden krijgen maar het schoot allemaal niet erg op. Ik weet dat het in Nederland niet erg makkelijk is om een huurhuis te krijgen en de wachtlijsten zijn ook daar vaak lang maar wat ze hier allemaal niet van je willen weten!? We moesten onder andere naar de plaatselijke sherrif om een soort van verklaring van goed gedrag te halen, ze willen weten waar je de afgelopen 10 jaar gewoond hebt (compleet met telefoonnummers en adressen van huisbazen) en ook de referenties die ik op moest geven zijn allemaal gebeld met vragen over wat voor een soort mensen wij zijn. Ook vroegen ze om toestemming om inzage in mijn bank gegevens. Nu heb ik nog gewoon de Nederlandse Rabobank en in Nederland krijgt, zover ik weet, niemand zomaar de kans om op jouw bankrekening te kijken tenzij je ze zelf een bankafschrift onder hun neus schuift. Toch wouden ze het proberen, ze vonden een filiaal van de Rabobank in New York, ik moest een handtekening zetten op een formulier waarin ik toestemming gaf maar na weer een tijdje wachten kregn ze van de Rabobank te horen dat ze geen inzage konden geven. Uiteindelijk heb ik deze week alsnog de afschriften van de afgelopen 6 maanden zelf toegestuurd en vandaag kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje: We hebben een huis en we kunnen er per direct in! Ik ben helemaal blij. Nu is dit dorp hier niet mijn allereerste keus, het is en blijft hier nogal "the middle of nowhere" maar we weten ook dat dit maar tijdelijk is. Uiteindelijk willen we toch een huis kopen in een stad of dorp naar keuze, maar voor nu is het eindelijk ons eigen plekje, een eigen slaapkamer voor ons en voor Kaine. Mijn eigen meubeltjes en spulletjes weer lekker om me heen. Ondanks dat we er per direct in kunnen trekken hebben we de datum 1 juni gekozen als verhuisdag. Geeft ons nog een paar weekjes de tijd om in te pakken, de laatste spulletjes aan te schaffen en hopelijk tegen die tijd zelf een auto te hebben zodat we zelf op en neer kunnen rijden.
Maandag gaan we het appartement van binnen bekijken maar dat is meer een formaliteit, ik weet namelijk al hoe ze er van binnen uitzien en het voordeel is dat ze helemaal "klaar" afgeleverd worden, met een vers verflaagje en nieuwe vloerbedekking. We hoeven er dus echt niets aan te doen en onze spullen staan opgeslagen in de opslag recht tegen over het appartementen complex, Handig! Overigens noemen ze het hier een appartement maar het is gewoon een huis met twee verdiepingen hoor.

Hopelijk komt mijn volgende bericht dan ook vanuit ons nieuwe huis, met foto's !!!

Tot snel!!

2011-03-19T09:52:00.000-07:00

Oops, het is alweer te lang gelden dat ik geschreven heb!
Eigenlijk is er niet veel bijzonders gebeurd, vandaar. Toch heb ik hier wel weer wat nieuwe dingen ontdekt. Om te beginnen weet ik nu dat de winters hier inderdaad heel lang duren! Was er in November nog sprake van dat we een redelijk milde winter zouden krijgen, nu weten we wel beter. De sneeuw ligt hier nog steeds meters hoog en dachten we deze week dat het nu toch eindelijk voorbij zou zijn, we hadden van de week zelfs voor het eerst een dag dat het 8 graden Celsius was, vanmorgen werd ik wakker, keek naar buiten, en ja hoor: het sneeuwde weer. Ik ben het zo beu, al dat wit! Inmiddels is het nu gestopt met sneeuwen en er schijnt een waterig zonnetje maar de temperatuur blijft nog altijd rondom het vriespunt hangen.

Een week of twee geleden waren we het binnen zitten zo beu, Kaine liep zich ook stierlijk te vervelen, dat we besloten om eens op zoek te gaan naar een binnenspeeltuin. Die zijn er hier, vergeleken bij Nederland, maar mondjesmaat. Vreemd eigenlijk want de lange winters hier zijn natuurlijk een uitstekende gelegenheid om je vertier binnen te zoeken. Maar Maine is en blijft een "arme" staat die het voornamelijk moet hebben van de toeristen in de zomer. In de winter is het voor de meeste mensen hard aanpakken om een centje te kunnen verdienen, de meeste huishoudens draaien dan ook op twee inkomens en tijd en geld om door de week naar een speeltuin te gaan is er dan ook niet. Bij toeval kwamen we op internet iets tegen, The Playroom, een klein halletje met volop speelgoed, meer gericht op de kleinste onder ons. Met niet al te hoge verwachtingen reden we naar Warren, een dorpje zo'n 25 minuten van ons vandaan. Bij aankomst dachten we nog even dat we snel weer buiten zouden zijn, het was zo klein! Maar wat heeft onze kleine man zich vermaakt! Hoe klein de ruimte dan ook was, het stond er werkelijk bomvol met allerlei speelgoed! Er was een echte meiden hoek, met poppen, een keuken, een poppenhuis, prinsessenspul en alles wat kleine dametjes leuk vinden. Dan was er uiteraard ook de jongenshoek met treinen, auto's, gereedschap enz. Voor de kindjes die moegespeeld waren was er een spel en leeshoek met een lekkere luie bank en alle boeken en spelletjes die je je maar kon voorstellen. Er stond een heus springkasteel binnen, een klimrek, een brandweerhoek, compleet met brandweerman verkleedspullen, een verkleedruimte met alle kostuums die je je maar kon wensen en nog veel meer.
Voor de ouders waren er zitjes, jammer dat er buiten wat frisdrank en een machine met wat chocolade repen endergelijke niets te eten en drinken was maar de uiterst vriendelijke eigenares vertelde ons dat we de volgende keer gewoon zelf eten en drinken konden mee brengen. De hond van de eigenares liep vrolijk tussen de (weinige) kindjes die er waren in. Kortom, het was voor ons een zeer geslaagd ochtendje en het feit dat we een zeer verdrietig kind mee naar huis moesten "slepen" maakte duidelijk dat ook Kaine het erg goed naar zijn zin had gehad.

Inmiddels hebben we ook weer een aantal feestdagen achter de rug. Ik heb de carnaval erg gemist! Na 40 jaar elk jaar carnaval te hebben gevierd kan ik toch wel zeggen dat carnaval mijn favoriete feestdag(en) is! Toen ik langzaam maar zeker de eerste berichten over carnaval op mijn Hyves, Facebook en de Nederlandse kranten zag verschijnen moest ik toch wel even slikken! Ik heb dan ook besloten dat ik mijn jaarlijkse vakantie naar Nederland ooit toch in die periode moet zien te plannen. Maar goed, ook voor de rest van de wereld is carnaval weer voorbij en we leven nog ;)
Ook St. Patricks day en Valentijnsdag hebben we weer overleefd. Ben flink verwend met de typische dingen als Chocolade en een mega grote kaart die vooral Kaine heel leuk vond!

Zoals ik de vorige keer vertelde zijn we druk op zoek naar een huis. Na vele weekenden , vele huizen bekeken te hebben zijn we erachter gekomen dat dit toch niet meevalt. Omdat ik niet werk en we weinig spaargeld hebben zochten we vooral in de goedkopere categorie. En dan zien die huizen er op de foto's heel leuk uit maar in het echt blijkt het dan toch wel tegen te vallen. Zo gingen we op een koude zaterdag morgen een prachtig huis bekijken. De makelaar had ons al verteld dat er een nieuw verwarmings systeem in zou moeten en dat er ook wel wat aan geklust zou moeten worden maar goed, voor 30.000 dollar mag je: A. Niet al te veel verwachten en hou je: B. ook nog een leuk centje over om er flink wat aan te verbouwen. Bij aankomst begon mijn hart wild te kloppen, een geweldig leuke straat in een mooie buurt met prachtige grote oude huizen. Ik zag me er al helemaal wonen.

Tja, en dan ben je eindelijk, na jezelf door een hele groet berg sneeuw geploeterd te hebben, binnen en dan zie je een huis dat compleet geruïneerd is. De plafonds kwamen werkelijk naar beneden, gaten in de muren, in de vloeren, een kapot geslagen keuken, ingegooide ramen. Het was werkelijk om te huilen, zo'n prachtig huis. Inmiddels hebben we uit ervaring begrepen dat dit dus vaak het geval is, bewoners die de hypotheek niet meer kunnen betalen worden uit hun huis gezet nadat de bank het overgenomen heeft en uit een soort wraak of woede (wij niet? dan niemand niet!) laten hun huis achter door er eerst nog een keer als een razende doorheen te gaan en alles te vernielen. Dit huis zou ons buiten de 30.000 dollar waarschijnlijk nog een extra 50.000 dollar gaan kosten om alles op te knappen en tja, dan kopen we liever een huis dat 80.000 dollar kost en waar we meteen in kunnen gaan wonen!
We hebben nog eenmaal een bod gedaan op een huis wat weliswaar een stuk kleiner was en in een iets minder mooie buurt maar wat wel goedkoop en helemaal af was.

Helaas, hier werden we het zelfde weekend nog overboden en dat bod werd door de eigenaar meteen geaccepteerd dus ook dit huis ging aan ons voorbij.
Inmiddels waren we er ook achter dat het, buiten de zeer goedkope huizen voor ons toch ook wel moeilijk was om een hypotheek te kunnen krijgen. Joe heeft nu eenmaal tijdelijk geen werk en ondanks dat hij en zijn vader zelf een bedrijfje hebben, is dit voor de bank geen garantie.
Zodoende gingen wij op zoek naar andere mogelijkheden en wat blijkt: er is een prima programma voor mensen met een laag inkomen en "eerste keer huis kopers". Je huurt een huis via dit programma, ze helpen je met de huur en als je netjes elke maand je huur betaald en je keurig aan de regels houd kom je op den duur in aanmerking voor een hypotheek via dit programma. Dat was wel iets voor ons. We hebben ons ingeschreven, blijken aan alle eisen te voldoen, we komen zelfs in aanmerking voor een belachelijke hoge hypotheek, wat helemaal niet onze bedoeling is want voor een pakweg 100.000 dollar heb je hier in Maine al een leuk paleisje. Alleen is er een groot nadeel: er is een hele lange wachtlijst, zo'n jaartje of 3 lang! Om bovenaan die lijst te komen moet je aan kunnen tonen dat je dakloos bent. Nu zijn wij natuurlijk helemaal niet dakloos maar om het ons makkelijk te maken schopten de ouders van Joe ons vorige week een weekje het huis uit, waardoor wij tijdelijk onderdak in een hotel zochten en onze status ineens veranderde naar, je raad het al: dakloos!
Inmiddels staan we dus wel ergens boven aan de lijst en als het goed is krijgen we dus binnenkort een lijst met huurhuizen waar we voor in aanmerking komen. We hebben dus nog geen idee of boven aan de lijst staan nog steeds betekend dat we een aantal maanden moeten wachten, of misschien slechts een paar weken.
Wel heb ik nu weer het idee dat er eindelijk iets gaat gebeuren aan onze situatie. Dit weekend gaat de belasting de deur uit en als het goed is krijgen we een leuk bedragje terug, voor ons voldoende om dan eindelijk de lang naar uit gekeken auto van te kunnen kopen.

Oke, dat was het weer voor nu. Hopelijk tot snel, met goed nieuws en beter weer! Ik sluit af met een foto van onze kleine Fluffy, die eigenlijk helemaal niet meer zo klein is en die het ook helemaal heeft gehad met het koude weer: Ppppppppprrrrrrrrrrrrt!

Op jacht

2011-02-01T07:10:00.000-08:00

De laatste weken staat het hier een beetje in het teken van de jacht. Natuurlijk is het echte jachtseizoen alweer een tijdje voorbij. Vreselijk vind ik dat. Het eerste weekend van het jachtseizoen stond ik buiten een peukje te roken en het geknal van de geweren was al oorverdovend. Voor mij als dierenliefhebber is dat seizoen geen pretje, wetend dat er bij elke knal die je hoort waarschijnlijk een onschuldig beest(je) het loodje heeft gelegd., achter een truck rijden met een neergeschoten hert erin, poten omhoog, badend in het bloed. En natuurlijk zorgt het jachtseizoen elke keer weer tot discussies tussen mij en Joe. Ik vind het zielig, hij vind een koe, geboren tussen 4 hekjes, zijn hele leven opgesloten, volgepropt en vervolgens in een vrachtwagen gezet word op weg naar de slachtbank veel zieliger. En dat is ook zo natuurlijk.
Afijn, zoals ik zei, het jachtseizoen is voorbij maar jagen op coyotes is het hele jaar rond toegestaan. Nu zijn coyotes hele mooie beesten maar erg vriendelijk zijn ze natuurlijk niet. Ze vallen huisdieren aan, soms gewoon uit de tuinen van de eigenaars en nog erger, ze vallen ook mensen aan. Kinderen die bij de bushaltes staan te wachten, helaas vallen er elk jaar doden door coyotes en er zijn er hier veel! Wij horen ze soms ook aan de overkant van het meer.
Een dorpje verderop staat een huis waar een jager woont die zijn neergeschoten coyotes aan zijn porch hangt om leeg te bloeden. En tja, ik weet dat deze beesten gevaarlijk zijn maar als je ze daar dan ziet hangen lijken het net honden, hele mooie honden en ik vind het een gruwelijk gezicht

Helaas niet al te duidelijk deze foto, rijdend in de auto met mijn mobieltje gemaakt maar als je goed kijkt zie je aan de rechterkant een stuk of 8 dode coyotes hangen. Bah....

Voor ons was het afgelopen week de jacht op nieuwe eigenaars voor de kittens. Dat viel nog niet mee. We wisten vanaf het begin al iemand die een kitten wou en we hadden inmiddels zelf besloten dat we Fluffy, het poesje met het varkensstaartje zouden houden. Nadat duidelijk was dat de collega van Joe's vader die een kitten wou voor Blacky, het zwartje zou gaan was het dus tijd om een advertentie op Craigslist te plaatsen voor de grijze Mouzy en Mittens, het poesje met 6 tenen aan haar voorpootjes. Met lood in mijn hart want ik vond het helemaal niet leuk om afscheid te moeten gaan nemen. De eerste mailtjes kwamen al snel binnen. Met grote zorg las ik ze allemaal door en maakte de keus voor de mensen die mij het beste leken. Voor Mittens had ik snel iemand gevonden, zij was al heel lang op zoek naar een poes met 6 tenen, waarom was me niet helemaal duidelijk maar goed. De volgende dag vond ik een perfect gezin voor Mouzy. Helaas liet de mevrouw die Mittens wou ineens niets meer van zichzelf horen en op de dag dat Mouzy opgehaald zou worden belde ook die mevrouw op dat ze er toch maar vanaf zag. gelukkig had inmiddels de collega van Joe's vader laten weten dat ze er eventueel ook wel 2 wou. Dat was mooi, nu konden Mittens en Blacky bij elkaar blijven en dat maakte het afscheid toch iets makkelijker, wetend dat ze in ieders geval elkaar nog hadden. Mouzy werd dus opnieuw op Craigslist gezet. Helaas kun je op Craigslist, als je een advertentie ziet waarvan je denkt dat hij in strijd is met de regels, die advertentie "flaggen". En die word dan per direct verwijderd. Waarom mensen dit doen is me nog niet duidelijk maar de hele dag door werd Mouzy verwijderd. Af en toe glipte daar dan nog wel een e-mailtje tussendoor van een eventuele geïnteresseerde maar die haakte dan al snel af als ze begrepen dat ze Mouzy wel zelf moesten komen halen. Nu wonen wij nogal ver weg van de bewoonde wereld en voor veel mensen was het toch een rit van ruim 2 uur of meer.
Inmiddels hadden wij Blacky en Mittens zaterdag wel zelf weg gebracht. Deze mensen woonde redelijk dichtbij en nadat ik hun huis gezien had was ik ook wel opgelucht. Zij hadden een perfect nieuwe familie gevonden en dat had ik nu met eigen ogen kunnen zien.
Godzij dank heb ik dan gisteren eindelijk een stel gevonden die Mouzy helemaal geweldig vonden en ondanks dat ze op een eiland wonen, en dus het eerste stuk per boot zullen moeten afleggen om vervolgens een uur hierheen te rijden vonden zij het wel de moeite waard. Donderdag komen ze hem halen. Ik zal die kleine dondersteen missen maar heb er wel een goed gevoel bij. Ze hebben al een poes dus Mouzy krijgt een speelkameraadje. Super!

En dan is er nog de jacht op een huis. Nadat ik rondom nieuwjaar aangegeven had dat ik hier langzaam maar zeker toch een beetje gek begin te worden hebben we besloten dat we gewoon zo snel mogelijk iets moeten zien te vinden. Dan maar voorlopig iets huren, al is het maar een klein appartementje. En zodoende gingen we op zoek, voornamelijk op internet. Honderden huur huizen, mobile homes, kamers en appartementen kwamen voorbij. En evenveel vielen er meteen weer af: te duur, roken niet toegestaan, huisdieren niet toegestaan, enz. enz.
Totdat ie daar ineens stond: Te koop, twee onder een kap, baksteen (iets wat je hier bijna niet ziet), in een geweldige buurt in een nog leuker stadje met de mogelijkheid voor owner finance, voor een hele mooie prijs! Owner finace zou voor ons een geweldige oplossing zijn. Om het even makkelijk en kort uit te leggen, bij owner finace sluit je geen hypotheek bij de bank af maar bij de eigenaar zelf. Je spreekt dus met hem af hoeveel rente, hoe lang de termijnen zijn enz.
En zo vertrokken wij twee weken geleden naar dit stadje. We hadden nog twee huizen te koop zien staan in dezelfde buurt dus met behulp van een makelaar gingen we ook die bekijken. En ja, ik viel meteen als een baksteen (!) voor het huis. Groot, 4 slaapkamers, 3 verdiepingen en een hele grote kelder. Helemaal mijn stijl, het huis is ruim 100 jaar oud maar goed onderhouden en met die charme van oude huizen met kleine verborgen hoekjes en deurtjes en kamertjes.

en ook de wijk was helemaal naar mijn zin, een kindvriendelijke oude buurt, je rijd onder een soort poort door en je hebt het gevel dat je 100 jaar terug gaat in de tijd

Na niet lang nadenken begonnen we de onderhandelingen en dat ging allemaal prima totdat er vorige week ineens andere kapers op de kust kwamen. Iemand anders had ook zijn zinnen gezet op dit huis. Leek het vorige week allemaal ineens heel dichtbij te komen dat we nu misschien toch een eigen plekje hadden gevonden, nu is het weer afwachten geblazen. Omdat we niet stil willen blijven zitten zijn we dus inmiddels maar weer op zoek naar iets anders maar ik blijf toch hopen op dit huis, ik heb er nu echt al mijn hart aan verloren. Wij hebben nu ons laatste bod gedaan, hoger kunnen we niet gaan dus er blijft niets anders over dan duimen!

Tot snel, hopelijk met goed nieuws!

Nieuwjaar

2011-01-01T14:57:00.000-08:00

Ik begin natuurlijk met al mijn lezers en volgers een fijn 2011 te wensen. Voor mij is dit een goede dag om eens even terug te kijken op het jaar 2010. Persoonlijk vond ik het een jaar met fijne momenten maar vooral ook mindere momenten. De eerste maanden van het jaar stonden voor mij voornamelijk in het teken van de verhuizing naar Amerika, een hoop geregel en gedoe en ik was dan ook blij toen ik hier eenmaal zat en even niets hoefde. Ondertussen zit ik hier ruim 8 maanden en heb ik het idee dat mijn leven een beetje stil staat. Ik ben hier aangekomen met het idee dat ik tijdelijk bij mijn schoonouders in zou trekken, zodat wij rustig aan wat geld opzij konden leggen en dan rustig aan naar een eigen plekje konden zoeken. Helaas is de economie nog steeds erg slecht en heeft Joe niet erg veel kunnen werken in de "goede" maanden van het jaar. En op dit moment is er als schilder zelfs helemaal geen werk. De banen liggen hier absoluut niet voor het oprapen, zeker niet in de winter waarin zo'n beetje de halve staat plat ligt. Veel solliciteren heeft tot nu toe nog niets opgeleverd waardoor wij dus nog steeds geen uitzicht hebben op een eigen plekje. En ik ben het om eerlijk te zijn redelijk beu op dit moment. Samen de hele dag binnen zitten levert ook irritaties op en dat zijn de momenten waarop ik erg verlang naar mijn leventje in Nederland.

Verder heb ik natuurlijk ook veel afscheid moeten nemen in het afgelopen jaar. Mijn twee lieve poezen Speedy en Tazzy die er niet meer zijn wat me veel verdriet heeft gedaan en nog steeds doet. Mijn familie en vrienden in Nederland die ik achter heb moeten laten. Mijn beste vriendin Pascalle mis ik nog elke dag. De afgelopen 22 jaar hadden wij dagelijks contact. We belde elkaar voor elk wissewasje, zaten soms uren aan de telefoon en besloten dan na twee uur om toch ook nog maar even bij elkaar langs te gaan. Natuurlijk is er nu MSN, Skype en webcam maar mede door het tijdsverschil is dat toch heel anders. gewoon simpelweg bij elkaar op visite en sloompjes op de bank hangen kletsen is er niet meer bij en vaak zijn er kleine gebeurtenisjes waarvoor ik haar graag even wil bellen maar dan is het bijvoorbeeld in nederland midden in de nacht en moeten die dingen wachten tot het volgende telefoongesprek wat mischien een week later is waardoor ze uiteindelijk gewoonweg helemaal vergeten worden. Ook het feit dat ik haar kinderen, die ik toch eigenlijk als een soort kleine neefjes beschouw niet meer van dichtbij zie opgroeien vind ik heel erg. Pubers zijn het inmiddels die wel wat beters te doen hebben dan een uur met Tante Claudia op MSN te gaan zitten. Logisch natuurlijk.
Ook de kinderen van mijn zus, die ik al niet heel vaak zag zal ik niet van dichtbij echt zien opgroeien. En dan zijn er de zorgen over mijn moeder die er ook niet jonger op wordt en die vaak gezondheidsproblemen heeft.
Even lekker kletsen, roddelen met vriendinnen, collegatjes die je al jaren kent, samen lekker gaan eten, of gewoon ff een kop thee drinken, samen de stad in..het zit er hier allemaal niet meer in. De weinige contacten die ik hier heb zijn erg oppervlakkig, zonder vervoer ben je hier, zeker in het afgelegen gebied waar ik nu woon, nergens.
Kort samen gevat, ben ik op dit moment gelukkig in Amerika? Niet echt maar dat betekend niet dat ik niet zal kunnen wennen aan dit land. Als mijn leventje hier een beetje op orde is zal dit land best nog wel eens als een tweede thuis kunnen gaan voelen maar ik zal voor altijd met elke vezel in mijn lijf aan Nederland verbonden blijven.

Natuurlijk zijn er ook fijne momenten geweest in 2010. Allereerste natuurlijk het weerzien met Joe. De tijd die ik nu aan Kaine kan besteden. En de geboorte van de 4 poesjes! Ze doen het ontzettend goed, rennen door het huis als kleine ratjes. Wat een genot om een tijdje voor dat kleine spul te mogen zorgen! Inmiddels denk ik dat ik Joe zover heb dat we er toch eentje van gaan houden, gniffel.

Ik denk dat het niet makkelijk gaat worden om er over een week of drie weer afscheid van te moeten nemen maar ik weet ook dat het niet anders kan. Dat brengt me meteen op de wensen die ik zelf heb voor het nieuwe jaar.

Allereerste hoop ik dat ik voor de poesjes een heel fijn nieuw adresje ga vinden, een "forever home" waar ze alle liefde en aandacht gaan krijgen die ze verdienen.
Mijn tweede wens is dat Joe een leuke, vaste baan gaat vinden. Als dat gaat lukken weet ik dat mijn leven een compleet nieuwe draai zal krijgen. Om te beginnen kunnen we dan eindelijk een auto aan gaan schaffen zodat ik eens wat meer de deur uit kan waardoor ik hopelijk ook weer wat nieuwe contacten kan maken. Daarna kunnen we op ons gemak gaan rondkijken voor ons eigen plekje en als we dat eenmaal hebben kan ik zelf ook aan de slag met mijn kinderopvang.
En als laatste hoop ik dit jaar mijn vriendinnetje en haar gezin in Amerika te mogen ontvangen! Ook dit zal weer afhangen van het feit of we tegen die tijd een eigen plek zullen hebben. Hoe dan ook, ik zal haar en de rest van mijn familie en vrienden in 2011 weer in levende lijven zien want wat er ook gebeurd, in dit nieuwe jaar ga ik hoe dan ook weer even voor een paar weken naar Nederland.

Al met al, was 2010 dus een vreemd jaar met wisselende emoties.Ik sluit dan ook af met de hoop dat 2011 voor mij, of beter gezegd voor ons een beter jaar word waarin ik kan zeggen dat dit jaar voor ons echt nieuw begin zal zijn.

Tot snel!

Vreugde en verdriet

2010-12-06T07:42:00.000-08:00

Ondertussen is het alweer ruim een maand geleden dat onze Tazzy is overleden. Natuurlijk heb ik het inmiddels een plaatsje kunnen geven maar ik mis haar nog elke dag. Je zou denken als je zoveel katten hebt als ik, dat eentje meer of minder niet echt verchil maakt maar dat doet het wel degelijk. Ieder beestje heeft zo zijn eigen persoonlijkheid en plaatsje in je huis. Als ik 's morgens en 's avonds de etensbakjes vul heb ik nog steeds de neiging om er 8 te vullen.
De dag na haar dood hebben we Tazzy begraven op een mooi plekje achter het huis. dat is dan weer het voordeel van hier wonen. Mijn andere overleden huisdiertjes liet ik altijd cremeren. Ik vind persoonlijk als je zo lang voor een beestje hebt gezorgd en dat diertje is jarenlang een onderdeel van je gezinnetje geweest, dan zorg je ook voor een waardig afscheid. Tijdens het graven kwamen we een ontzettende mooie steen tegen. Hier in Maine vind je die veel, flatrock noemen ze die stenen. Alsof het zo moest zijn leek deze steen een beetje op een grafsteen. We besloten dan ook om de steen rechtop te zetten. De volgende dag ben ik op zoek gegaan naar een mooie plant die de strenge winter zou kunnen overleven en in de lente en zomer voor bloempjes zou zorgen. Dat werdt een Azalea. In het tuincentrum was er niet veel soeps aan vaste planten. Toen ik eindelijk besloot om dan maar de eerste beste plant mee te nemen zag ik achter in een hoekje een plantje helemaal alleen. Ik keek op het label wat voor een plant het was, en ja hoor, alsof het zo moest zijn: Azalea!
Vanaf onze porch, als ik savonds buiten een cigaretje sta te roken kan ik Tazzy's plekje zien. Ik heb er een electrisch kaarsje bij gezet. En in gedachte groet ik haar even en denk terug aan de fijne momenten die ik met haar heb beleefd. Zo is ze toch altijd nog even bij me. net als alle andere huisdiertjes waarvan ik de afgelopen jaren afscheid heb moeten nemen; De honden Pinky, Cooky en Bouncer en de poezen Spoekie, Scooter, Goofy, Speedy en tazzy. Ik zal ze nooit vergeten, zij hebben voor altijd een speciaal plekje in mijn hart.
Tazzy's laatste rustplaatsje

En ja, het leven gaat door, en dat blijkt maar weer al te goed uit wat ons vorige week is overkomen. Joe heeft twee jaar geleden buiten een poes gevonden. Nadat hij haar een aantal keer eten had gegeven besloot de poes niet meer weg te gaan enzo kwam Rodriques in zijn en later dus ook mijn leven. Wat Joe niet wist is dat Rodriques zwanger was en een aantal weken later zat hij dus met een nestje. Aangezien ik Joe met het kattenvirus besmet heb kon hij het niet laten om er eentje van te houden: Vladimir. Inmiddels was de vader van Joe verliefd geworden op moedertje Rodriques en de afspraak was gemaakt dat Rodriques vanaf nu zijn poes was en als wij ons eigen huisje hebben Rodriques dan ook bij hem zou blijven. Het nadeel van Rodriques is dat ze toch nog een beetje straatkat in zich heeft en ondanks dat we onze poezen niet buiten laten ziet zij toch kans om regelmatig naar buiten te schieten. Omdat ze niet gesteriliseerd is hebben wij de vader van Joe al meerdere malen gewaarschuwd: Op een dag komt ze terug en is ze weer zwanger! En ja hoor, een aantal weken geleden merktte ik dat ze toch wel erg dik begon te worden.

Mevrouw was dus inderdaad zwanger. Anderhalve week geleden liep ze miauwend door het huis, ons geen seconde uit het oog verliezend. We zorgden dat er een grote doos met warme dekens voor haar klaar stond, gooide hier en daar nog wat dekens op de grond op plekken waar ze leek te gaan liggen maar nee, mevrouw besloot de babies in de klerenkast van Kaine te krijgen. En ik mocht de kamer niet verlaten, zodra ik op stond liep ze me klagend achterna. Ik besloot dus maar voor de kast op de grond te blijven zitten en een kleine drie uur later was ons gezinnetje tijdelijk uitgebreid met vier kleine kittens. Een zwart-witte, eentje helemaal zwart, eentje grijs met wit en de laatste was zwart-wit-oranje!

Inmiddels ligt ze nog steeds met haar kittens in Kaine's klerenkast en de kittens doen het prima alhoewel er twee iets speciaals hebben. De zwart-witte heeft aan beide voorpootjes zes tenen en de zwart-wit-oranje heeft een krulstaartje, net als een biggetje! het maakt ze er voor mij alleen maar schattiger op! Natuurlijk is het de bedoeling dat ze in januari allemaal naar een nieuw baasje gaan alhoewel ik nu al weet dat ik het daar moeilijk mee ga krijgen.
Zwart-Wit-Oranje

Grijs-Wit

Zwart

Zwart-Wit

De hele bups samen, voor de foto even uit de kast, in de doos!

Verder hebben we het voornamelijk druk met de feestdagen, Thanksgiving en oma's verjaardag zijn ook alweer achter de rug, ik heb mijn eerste black fridag mee mogen maken. Black friday is de dag na thanksgiving. Bijna elke winkel komt op deze dag met super goede aanbiedingen en dus liggen er rijen met mensen voor de deur om te zorgen dat ze toch zeker die t.v. met 50% korting hebben! Wij besloten om 'snachts te gaan, een aantal winkels hier waren namelijk ook de hele nacht open. Aangezien wij toch ook gewoon een aantal boodschapjes nodig hadden gingen we naar Walmart, een groot warenhuis met ook een supermarkt gedeelte. Jeetje, wat een gekkenhuis! hekken voor de deur, geen plekje te vinden op de parkeerplaats en megalange rijen voor de kassa's die je al zigzaggend door de mensenmassa moest zien te bereiken. Wij hebben besloten dat dit voorlopig onze laatste blackfriday was, dan maar gewoon wachten op de uitverkoop.
En nu is het dan op naar de kerst, het is hier inmiddels ook aardig wit (en koud!) aan het worden dus een witte kerst zit er waarschijnlijk wel in.
Hier begon het al aardig koud te worden, het meer is bevroren en het eerste laagje sneeuw is gevallen.

Inmiddels is alles bedekt met een dikke laag sneeuw, zelfs het meer. De volgende keer zal ik meer foto's plaatsen.
Ik heb begrepen dat er ook in Nederland een hoop sneeuw gevallen is dus doe voorzichtig!

Tot snel!

Acorn puppets

2010-11-23T11:05:00.000-08:00

Acorn puppets

Deze link brengt je rechstreeks naar onze deelname!! Even klikken en vote!!

Onze Acorn puppets

2010-11-23T10:50:00.001-08:00

Hoi lieve lezers!

Zouden jullie ons willen helpen door te stemmen? Samen met Kaine heb ik poppetjes gemaakt van Eikels en ze doen mee in de Dollar Tree (bij de lezers in Amerika waarschijnlijk vast wel bekend!)crafts wedstrijd.

Je hoeft alleen maar op deze link te klikken en dan onze foto van de Acorn Puppets aan te klikken en op VOTE te drukken.

www.dollartreeholidaycontest.com/contest/gallery/?query=&page=5

De foto ziet er zo uit:

je hoeft verder niet te registreren en stemmen kan eens per dag per IP adres!

Alvast heel erg bedankt!!

Hier nogmaals de link:
www.dollartreeholidaycontest.com/contest/gallery/?query=&page=5

Afscheid van mijn lieve kleine prinses Tazzy

2010-11-04T06:37:00.000-07:00

Wat gisteren een gezellige dag had moeten worden in verband met mijn verjaardag is uitgelopen in een van de moeilijkste en zwaarste dagen uit mijn leven. Ik heb afscheid moeten nemen van mijn kleine, lieve poes Tazzy. Ze heeft slechts 9 jaar mogen worden.

Ik zal nooit de dag vergeten dat een buurjongetje bij me aan de deur stond met een klein poesje in zijn armen. Heb ik gevonden, zei hij, en ik mag hem van mijn moeder niet houden, wilt u hem? Natuurlijk kon ik geen nee zeggen, en zo kwam dit kleine wollige pluizebolletje mijn leven binnen gestapt. Al vanaf die eerste dag sliep ze bij me in bed en dat heeft ze tot aan een half jaar geleden volgehouden. Tazzy bleef altijd een klein poesje. Tot aan het laatste bezoekje aan de dierenarts toe vroegen mensen die haar voor het eerst zagen of ze nog een kitten was. Ondanks haar kleine postuurtje wist ze goed van zichzelf af te bijten. Zeker als het om eten ging want hoe klein ze ook was, ze was het grootste schooiertje hier in huis! Tijdens het avondeten draaide ze rondjes om je heen en als je even niet goed oplette stal ze wat van je bord. Als ze iemand nog niet goed kende bleef ze een tijdje op een afstand maar als ze doorhad dat je niets kwaad in de zin had kwam ze op haar mini voetjes naar je toe getrippeld. Flirten, noemde ik het altijd.
Toen ze 8 maanden oud was kwam ik op een dag thuis en vond ik haar op mijn bed met 1 van haar oogjes half uit haar kleine koppie. Ik bracht haar razendsnel naar de dierenarts waar ze haar oogje helaas moesten verwijderen. Tot op de dag van vandaag weten we nog niet wat er gebeurd is, 1 van de andere katten of de honden? Het was erg treurig maar gelukkig kon ze zich prima staande houden met haar ene oogje. Ze heeft vele nieuwe huisgenootjes zien binnenkomen in haar leventje en die accepteerde ze altijd zonder mopperen. Ze liet altijd wel merken wie er de koningin in huis was. Behalve als ze krols was, dan was iedereen haar beste vriendje.

Toen ik bijna 6 maanden geleden naar Amerika verhuisde heeft ze een tijdje moeten wennen. Ze sliep 'snachts ook niet meer bij me in bed, wat ik heel erg miste na bijna 10 jaar. Twee nachtjes heeft ze dit nog gedaan maar toen hield het echt op. De laatste tijd zat ze vaak 'snachts op de trap of lag ze in haar eentje boven op de bank. Ik weet niet zeker of ze zich toen al niet helemaal lekker voelde, ze at nog goed en als wij boven aan tafel zaten te eten hoorde we haar vaak vanaf de trap miauwen omdat ze niet dichterbij durfde te komen i.v.m. de hond maar ik zorgde meestal wel dat ik wat lekkers voor achterhield wat ik dan later voor haar mee naar beneden bracht.
Ruim een week geleden begon ze te niezen. En na een paar dagen zag ik dat er wat bloed mee uit kwam als ze nieste. Eerst dacht ik dat ze gewoon een vervelende verkoudheid had opgelopen. Tot ze zondag niet meer at. En als Tazzy niet meer at was er iets goed mis! Ze lag de hele dag op de bank en 's avonds besloot ik dat we naar de dierenarts moesten, haar hele oogje begon ook op te zwellen. Bij de dierenarts zagen we even de oude vertrouwde tazzy weer terug. Waarschijnlijk uit angst begon ze te flirten met de dokter en ons. Kopjes geven, spinnen...
De dokter dacht aan een voorhoofdholte ontsteking en gaf haar een antibiotica injectie die haar snel beter zou laten voelen. Eenmaal thuis gekomen kroop ze weer terug op haar plekje op de bank en de volgende dag merkte ik dat er niks veranderd was, ze zag er eigenlijk nog veel zieker uit. Er kwam nu ook zoveel vuil uit haar oog dat ze hem bijna niet meer kon openhouden. Nadat er dinsdags nog niets veranderde besloot ik haar gisteren terug te brengen naar de dierenarts. Ik bracht haar 's morgens vroeg weg en die dierenarts zou haar later op de dag onderzoeken en me bellen. Om 11.00 belde ik zelf naar die dierenarts die me vroeg of ik langs kon komen. Daar aangekomen zei ze dat het er niet goed uit zag. Het was of een zeer ernstige ontsteking of een tumor. Ze besloten haar onder narcose te brengen en zouden dan kijken of ze, wat het ook was, konden verwijderen. Toen ze Tazzy uit haar kooitje haalde en ze mij zag, zag ik even weer mijn oude, vertrouwde flirtertje. Terwijl de assistente haar vasthield en ik haar aaide probeerde ze me kopjes te geven en legde haar pijnlijke koppie in mijn hand. Ik ben jankend naar huis gereden en wachtte op het telefoontje. Dat kwam om kwart voor 5. Het was niet goed....De dierenarts was er bijna zeker van dat het een tumor was die al een heel stuk van het bot achter haar neusje had aangetast. Ik vroeg haar wat zij dacht dat het beste voor haar zou zijn en ze adviseerde me om haar niet meer uit de narcose te laten ontwaken. Ik ben als een gek terug gereden, wat maar weer eens duidelijk maakt hoe verschrikkelijk onhandig die afstanden hier kunnen zijn. Ruim 40 minuten later kwam ik ver na sluitingstijd pas aan. gelukkig hadden ze op me gewacht. Daar lag mijn kleine meisje met slangetjes uit haar mond en een infuus in haar pootje. Ik heb mijn hand nog op haar kunnen leggen terwijl ze de laatste injectie kreeg ingespoten en een minuut later stopte ze met ademen.
Ik heb haar mee naar huis genomen, vandaag gaan we haar begraven achter het huis op een mooi plekje.
Ik kan het nog steeds niet bevatten. Ik heb de afgelopen jaren, zelfs een half jaar geleden nog, afscheid moeten nemen van veel van mijn lieve beestjes. Allemaal ontzettend verdrietig en treurig maar allemaal hadden ze een respectabele leeftijd bereikt. En bij allemaal had ik het aan zien komen. Maar niet bij Tazzy, die een week geleden hier nog vrolijk rondliep. Zij had nog minstens 5, maar misschien nog wel 10 mooie levensjaren voor zich. En ik voel me absoluut niet goed bij het idee dat ik niet echt goed afscheid heb kunnen nemen. Wat moet er in haar koppie rondgegaan zijn toen ik haar gisteren achterliet bij vreemde terwijl ze zich al zo slecht voelde?
Hoe kan het nou dat mijn lieve, kleine prinsesje er zomaar niet meer is?

Natuurlijk hou ik van al mijn poezen evenveel maar Tazzy had iets speciaals, juist omdat ze zo klein was maar met zo'n sterke persoonlijkheid en omdat ze na het laatste afscheid van Speedy het langste bij me was, was ze toch mijn favoriet.

Lieve kleine prinses, klein schooiertje met je ene oogje, flirtertje, lieve kleine Tazzy, ik ga je zo ontzettend missen!! Ik hou van je, forever in my heart,

Je vrouwtje.

With heavy hearts, and tears in my eyes
after all these years, we must say goodbye
Please understand, i've done all I could
if there was anything I could do, you know I would

I'm sitting right here, gently rub your ears
while I talk to you softly, trying to hold back the tears
The memories you gave me, i'll never forget
especially the ones, of the day we met

One last hug, and one last kiss
you have no idea, how much you'll be missed
To look into your eye, this one last time
you tell me it's ok, you know it's your time

Close your eye now, and go to sleep
I'll pray to above, you're soul he'll keep
Go in peace now, my sweet cat
I'll stay right here with you, until the end

Dream of that special day and time
when we'll meet at the Bridge, and all will be fine
We'll run and play, side by side
with a soft warm feeling, deep down inside

Your memory will live on, in each one of us
you'll always be number 1, to all of us
Have a safe journey, through the night
I promise when you awake, you'll be in the light

So with a heavy heart, and tears in my eyes
just for now Tazzy; we say goodbye

2010-10-27T10:08:00.000-07:00

Soms duren de dagen hier best lang. Zeker als iedereen 's ochtends de deur uit gaat, het buiten koud is of regent en jijzelf de deur dus niet uit kan: Te koud, te nat, geen auto.... Maar de laatste dagen lijken voorbij te vliegen en ik heb het vermoeden dat dit nog wel een tijdje door zal gaan. Vanaf eind oktober begint het bij ons druk te worden met verjaardagen. kaine's verjaardag, gevolgd door halloween. Een paar dagen daarna mijn verjaardag, twee weken daarna oma's verjaardag gevolgd door Thanksgiving. Daarna is het Sinterklaas, een traditie die we toch een beetje in ere willen houden hier voor Kaine. En dan gaan we alweer naar de Kerst. Ondanks dat ik niet erg uit zie naar de donkere, koude dagen hier hebben deze dagen natuurlijk ook wel weer wat. Zoals nu dus alles om Halloween draait! Natuurlijk was het dit jaar voor mij tijd om voor de eerste keer een pumpkin te carven. Een traditie die in nederland nog niet echt door lijkt te zetten. Heel het Halloween gebeuren is hier trouwens veel intenser en naar mijn mening veel leuker dan in nederland. Bij bijna elk huis zie je nu de halloween versieringen zoals je bij ons rond kerst de decoraties buiten ziet. Leuk!
Maar goed, het was dus voor mij tijd om aan de slag te gaan met mijn eerste pompoen en ondanks dat mijn creatie niet zo mooi was als die van Joe en zijn moeder vond ik het toch erg leuk om te doen.

En natuurlijk is het eindresultaat, in het donker met een kaarsje erin nog het leukste! Joe's en mijn pumpkin:

De pumpkin van Joe's moeder:

De pumpkin van Joe:

En mijn gedrocht ;)

De ouders van Joe zijn halverwege deze maand een paar dagen op vakantie geweest naar Florida, waar Joe's oma woont. Voor ons een goede gelegenheid om op de terugweg van het vliegveld eens naar het grote winkelcentrum in Portland te gaan. Wat een genot!! Even weg van de flanellen geruite bloezen, de joggingbroeken en huispakken, baseballcaps en snorren en baarden en mezelf eindelijk eens op mijn gemak voelen tussen mensen die gewoon met de laatste mode meedoen, zich niet kleden alsof ze recht uit bed komen en niet vreemd naar jou kijken omdat jij wel bent opgemaakt en je haren netjes hebt gekapt! We hebben er lekker gewinkeld en ik ben er nog even naar de kapper geweest voor een nieuw kleurtje en een knipbeurt. kaine gedroeg zich prima in de leuke winkelwagentjes die ze in deze mall hadden. Een buggy in de vorm van een raceauto met een groot net eraan voor de boodschapjes. Aan het einde van de dag ontdekte we ook nog een Chucky Cheese, een soort van indoor achtige speeltuin met restaurant. Helaas vond Kaine al de leuke toestellen nog steeds niet leuk maar papa en mama hebben zich uitstekend vermaakt met een bakje vol met muntjes voor de verschillende automaten en Kaine had het toch best naar zijn zin door lekker tussen de andere kindjes te rennen, de ballen van de verschillende spellen te stelen en als hij de kans kreeg riste hij hier een daar ook nog wat prijstickets weg!

Inmiddels zitten we hier midden in de fall foliage. Een bekend verchijnsel hier in New England. Maine bestaat uit 90% bomen en in de herfst verkleuren de bomen met blaadjes van groen, naar okergeel en sommige naar vuurrood. Een prachtig gezicht alleen heb ik er zelf nog niet zoveel foto's van gemaakt, ik beloof er aan te werken en zal er de volgende keer op terugkomen. Maar buiten het verkleuren van de bomen is er ook in deze gure herfsttijd natuurlijk best nog wat meer te beleven. Zo gaan Kaine en ik er regelmatig op uit om te zoeken naar eikels, denneappels, paddestoelen endergelijke om er binnen lekker mee te gaan knutselen. Op die speurtochten komen we vaak allerlei diertjes tegen. Zo hebben zich in Kaine's zandbak buiten een paar dikke padden verstopt en ook kan ik uren kijken naar de eekhoorn nasst ons huis die de hele dag op en neer rent met eikels in zijn bek. Ik weet inmiddels waar hij zijn wintervoorraad aan het aanleggen is en leg er soms stiekem de eikels die Kaine mee naar binnen brengt vlakbij neer. Scheelt mij weer wat troep in huis en de eekhoorn een aantal metertjes minder rennen. ;) Op 1 van onze zoektochten buiten kwamen we wel een heel bijzonder schepsel tegen: een slang! Na nader onderzoek bleek hij absoluut niet gevaarlijk te zijn dus hebben we hem van redelijk dichtbij kunnen bestuderen:

En natuurlijk het belangrijkste nieuws van de afgelopen tijd was de tweede verjaardag van Kaine! Ondanks dat het natuurlijk niet mogelijk is om een groot feest te geven met veel familie en vriendjes hebben we hem denk ik toch een hele fijne dag kunnen bezorgen. Zijn grote cadeau was een cadillac auto op accu. Helaas vind hij hem nog steeds een beetje eng, zeker nadat hij per ongeluk het gaspedaal raakte en spontaan begon te rijden, in zijn achteruit nog wel! Maar we zijn er van overtuigd dat hij er snel veel plezier van zal hebben. Omdat hij gek is van Dora en Diego hadden we het huis versierd in Dora en Diego stijl en ondanks dat we slechts met zijn vijven waren heeft hij toch een leuke verjaardag gehad.
De versieringen:

De Dora en Diego taart:

Kortom, een geslaagde verjaardag voor onze kleine grote man!
Over 3 dagen is het dus Halloween en natuurlijk gaan Joe en ik naar een groot halloween feest maar nog belangrijker, overdag gaat Kaine voor het eerst trick or treaten! We hebben een leuk pak voor hem gescoord, hier alvast een sneakpeak:

En de volgende keer horen en zien jullie meer over onze eerste echte halloween in Amerika!

Tot snel!

Hurricanes en pretparken

2010-09-13T08:20:00.000-07:00

Vorige week was het dan zover, het was laborday weekend en wij zouden een weekendje naar New Hampshire gaan. Nu was dit toevallig ook het weekend dat Hurricane Earl Maine zou bereiken. Nu zou het waarschijnlijk allemaal wel mee vallen maar omdat je het met een hurricane natuurlijk nooit helemaal zeker weet hebben we de vrijdag voor vertrek toch maar even alle los liggende, hangende en rondslingerende spullen (lees: Kaine's speelgoed) van buiten naar binnen gebracht. Vrijdagavond begon het al flink te regenen maar gelukkig waren de voorspellinge voor New Hampshire prima! De spulletjes waren allemaal al ingepakt en zo stonden wij zaterdagmorgen vroeg op om te ontdekken dat tot nu toe de storm nog redelijk meeviel. Het was wel ontzettend smerig weer, somber, winderig en de regen viel met bakken uit de lucht en tja, hoe mooi de natuur hier in de bossen ook is, als het regent is het ineens een stuk minder gezellig. De poezen waren voorzien van voldoende voedsel en water voor een week ( ondanks dat we de volgende avond alweer thuis zouden zijn: je weet immers maar nooit!) en de hond was naar zijn logeeradres.
De rit zou een dikke 3 uur duren en toen we na anderhalf uur een tank en rook stopje maakte merkte we dat de lucht hier al aardig opgeklaard was, het was zelfs al aardig warm aan het worden dus de sweaters werden verwisseld voor shirtjes en we vervolgden de rit naar Canobie lake park in Salem, N-H. alwaar de familie van Joe op on zou wachten.
Het park was niet al te groot maar er waren wel heel veel attracties voor jong en oud en met ons gezelsschap in leeftijd varierend van 1 tot 65 was er voor iedereen wel wat te doen! Bovendien was het de temperatuur ondertussen gestegen naar een graadje of 30 met een zacht briesje dus het was er goed vertoeven. Jammer genoeg was Kaine totaal niet in de stemming voor welke attractie dan ook. Na de eerste rit met papa in de race auto's die hij huilend volbracht begon hij al wild: nee, nee, met zijn hoofd te schudden als we alleen al met hem in een wachtrij gingen staan. Jammer, want er waren ontzettend leuke kinderattracties.

Gelukkig vonden oma en tante Peggy de raceauto's wel leuk!
Opa, die het rustig aan moest doen wat betreft de wilde ritjes i.v.m. met zijn nek genoot van een ritje in het reuzerad met neef Anthony:

Zelfs de antieke auto's konden Kaine, die normaal gesproken gek is van alles met een stuur, niet bekoren en wederom maakte we een rondje met een huilend kind:

In de auto met de tantes ging het er een stuk gezelliger aan toe al weet ik niet zeker of ze mijn opmerking over oude theetantes die zich vast helemaal thuis voelde in de antieke auto uit hun tijd echt konden waarderen ;)

natuurlijk moest ik mijn eigen held op sokken, die niet in de grote draaimolen wou omdat ie daar ziek van werdt (?????) overhalen om een wat gewaagder ritje te maken:

Natuurlijk heb ik alles bij elkaar geschreeuwd maar het was wel super leuk, ik kon alleen niemand meer vinden om nog een keer te gaan ;)
Na alle opwinding moesten er natuurlijk ook nog een paar gekke foto's gemaakt worden:
Joe en ik als echte astronauten ;) :

Oma:

Tante Peggy:

Tante Monica:

Neef Anthony:

Opa:

Nichtje Alana:

En natuurlijk Kaine!!!

De enige die ontbreekt op de gekke foto's was Oom Paul maar die kegen we later nog op de foto in het treintje dat door het park reed, de enige attractie die Kaine nog enigzins kon waarderen:

Al met al was het een geslaagd dagje, mijn held op sokken vermaakte zich prima in de spelletjes hal,

Ik ging toch stiekem, tegen doktersadvies in, een keer met Joe's vader in de achtbaan die over de kop ging, de tantes konden lekker bij kletsen en Kaine was ondanks zijn niet zo goede humeur overgelukkig met het gezelschap van zijn nichtje Alana. Sinds hij haar ontmoet heeft tijdens zijn kampeerweekje met opa en oma is hij helemaal verliefd op zijn 14 jarige nichtje en loopt thuis urenlang met haar foto rond:

Die foto heb ik ondertussen maar in een mooi lijstje naast zijn bed gezet maar gelukkig kon hij haar dit weekend dan weer in het echt omhelzen!

Nadat we nog een tijdje bij het water op het vuurwerk hadden zitten wachten en toen hoorde dat die afgelast was omdat het inmiddels flink was gaan waaien, was het tijd om naar het hotel te gaan, het was ondertussen ruim na tienen en we zouden de volgende dag nog een volle dag hebben. Het hotel, The hampton Inn, was geweldig, fijne bedden, 's morgens een lekker ontbijt. Nadat Joe en ik nog snel een lekker drankje hadden gedronken bij de naastgelegen Apllebee's vielen we dan ook in een diepe slaap. De volgende ochtend zouden we naar Hampton beach gaan maar ondertussen hadden een aantal familieleden ontdekt dat de brouwerij van Budweiser bier vlakbij was en dat ze daar gratis een tour door de brouwerij konden krijgen. De mannen in ons gezelschap zagen dit eigenlijk meer zitten dan het strand en met de belofte dat er aan het einde van de tour een rondleiding door de stallen van de beroemde Clydsdale paarden die gebruikt worden in de Budweiser reclames, zou volgen gingen de dames ook overstag, het strand liep immers niet weg...
Aangekomen bij de brouwerij en na 5 minuten geluisterd te hebben naar onze gids besloten Oma, Alana en ik dat we eigenlijk niet zo geinteresseerd waren in bier en terwijl de rest van het gezelschap de brouwerij in gingen lipen wij alvast naar de stallen. Toegegeven, de paarden zijn prachtig, ze worden de hele dag door verwend door hun verzorgers, gewassen, gekamd, opgefrisd en daarna gaan ze hun prachtige stal in voor een dutje of het weiland voor een beetje frisse lucht. Ik ben nog nooit eerder in een paardestal geweest waar het niet naar paarden stonk maar hier was dus echt wel het geval!

Helaas was er verder niet veel te beleven bij de stallen dus genoten wij buiten van het lekkere weer terwijl we wachtte op de rest die na een half uur en twee glazen gratis bier aan het einde van de tour vrolijk terugkwamen.
na nog wat foto's besloot de familie dat ze niet meer naar het strand gingen omdat ze toch nog een aardige rit terug naar Connecticut voor de boeg hadden.

na het afscheid van de familie gingen wij toch nog op weg naar Hampton beach. Wat jammer dat het al zo laat was, ik vond het geweldig! Het deed me een beetje denken aan een drukke zomerdag in Scheveningen. Massa's mensen die paradeerden over de boulevard met volop winkeltjes, eettentjes, speelhallen. Het strand zelf was kilometers lang, schoon en ook hier was volop vertier voor jong en oud. En ook ontbraken de meterslange stoet van auto's met voornamelijk jonge patsertjes in glimmende auto's niet.

Ik kreeg er echt een vakantiegevoel van! Na te hebben genoten van een lekkere verse lobster in een leuk restaurant was het eigenlijk alweer tijd om naar huis te rijden, het was inmiddels half 8 en we hadden nog ene flinke rit voor de boeg. Maar voordat we vertrokken moest ik nog iets nieuws proberen, er waren een aantal tentjes waar je de vreemdste dingen kon laten frituren. Het klinkt mischien wat vreemd, een gefrituurd twinkie, een gefrituurde Snicker of gefrituurde Oreo koekjes maar het kon allemaal. Joe ging voor de oreo koekjes, en uiteraard ging ik al choco verslaafde voor de Snicker. Terwijl we wachtte tot onze bestelling klaar was viel mijn oog nog op een grote keus homemade fudge. Als ik iets lekker vind is het wel fudge, zeker home made! Ik kocht dan ook een flink blok, 12 dollartjes armer en waarschijnlijk snel 2 kilootjes rijker kreeg ik mijn fudge en snicker overhandigd. De Fudge was voor thuis en de gefrituurde snicker moet natuurlijk meteen verorberd worden. Hoe het smaaktte? Als ik vertel dat ik er vanavond nog 3 uur reizen voor over zou hebben om er nog 1 te gaan halen, zegt dat dan genoeg? Heerlijk!!!

Tja, en toen was toch echt tijd om naar huis te gaan! We waren toch best moe maar konden terug kijken op een gezellig weekendje.

gelukkig bleek bij aankomst dat Earl niet veel bijzonders had aangericht, behalve een hoop regen. En eigenlijk was dat meteen ons laatste mooie weekendje wat weer betreft. Sindsdien is het echt koud aan het worden, de shirtjes en rokjes kunnen de kast in voor volgend jaar om plaats te maken voor truien, lange broeken en jassen.
Ik ben gisteren zelfs mijn oude, vertrouwde warme 4 seizoenen dekbed uit de opslag gaan halen. Ik ben al niet zo'n lakens en sprei typje maar nu vond ik het 's nachts echt te koud worden zonder dekbed.
Ach ja, het heeft ook wel weer wat, 's avonds lekker met Kaine in z'n pyjama onder een dekentje t.v kijken. Ik begreep dat het in Nederland al niet heel veel beter is dus wat dat betreft mis ik niets!

Tot snel!!

Over Dokters, ambulances en ziekenhuizen..

2010-08-24T11:35:00.000-07:00

De laatste keer vertelde ik dat Kaine een weekje met opa en oma ging kamperen en wij dus een weekje voor onszelf hadden. natuurlijk heb ik Kaine ontzettend gemist in die week maar wat was het toch ook fijn om even geen luiers te hoeven verschonen, lekker uit te kunnen slapen, geen rekening te houden met middagdutjes enz. En natuurlijk was het helemaal fijn dat we het huis nu echt voor onszelf alleen hadden! We hebben dan ook voornamelijk gerelaxed in huis, veel filmpjes gekeken, lekker 's avonds een snelle hap van een of ander fastfood restaurant. Veel gewinkeld en ook zijn we naar de bangor State fair geweest. Op dit moment is het hier echt de tijd van festivals, fairs, kermisjes en parades. Eigenlijk net zoals bij ons de kermis en markten en braderien. Nu stellen die fairs hier niet zo heel veel voor, zeker niet in de wat kleinere plaatsjes maar af en toe is het wel leuk om even te gaan kijken wat er te doen valt. Beetje jammer dat je bijna overal entree moet betalen om binnen te komen, zeker als je het na een half uurtje wel weer gezien hebt. vaak moet je voor de attracties dan ook nog apart entree betalen, tenzij je op "braceletday" gaat, je betaald dan een bepaald bedrag voor een armbandje en mag dan overal gratis in. De Bangor Fair zou een van de groetere fairs van maine zijn en daar betaalde je 10 dollar entree en waren de attracties gratis.

Al met al vond ik het niet heel veel soeps (Tja, ik kom nu eenmaal uit Tilburg en als je de Tilburgse kermis gewend bent ben je niet snel meer onder de indruk ;) )maar goed, we hebben ons toch een paar uurtjes vermaakt en ik blijf het nog steeds leuk vinden om mensen te bekijken. We begonnen eerst maar eens met een lekkere vette lekkernij: de Blooming onion. Een mega grote uit die op een bepaalde manier opengesneden word, daarna in een soort poeder gedoopt word en bestrooid met wat kruiden waarna hij in het frituurvet gaat. Erg lekker, erg vet en erg duur: 7,00 dollar voor een ui! je krijgt er dan wel een lekker honing-mosterd sausje bij.

Met onze volle buiken gingen we verder. Bij elke attractie stonden mega lange rijen, dat is dan weer het nadeel als het gratis is dus besloten we eerst maar even ons eten wat te laten zakken voordat we ergens in gingen. Er waren hier en daat wat showtjes, taart eet wedstrijden, clowns voor de kids, een complete boerderij waar de kinderen koeien, varkens, geiten enz. konden aaien. Er was zelfs een soort van crocodile hunter.

En aan het einde ontdekte we zelfs nog een tent met wat meer exotische dieren zoals walibi's en kangaroes.

Allemaal erg leuk bedoeld maar ik vond het vooral heel kneuterig en plattelandsachtig overkomen. Ook werd ik hier weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt over hoe flauw ze in Amerika zijn wat betreft roken. Dat je binnen nergens meer mag roken zijn we inmiddels in nederland ook gewend maar hier begint het nu zelfs al dat je op veel plaatsen buiten niet meer mag roken. Op deze fair mocht het dus ook alleen in de rooktentjes die op 3 verschillende plaatsen opgezet waren. En toen wij wat later in de avond op een afgelegen plekje achter een gebouw toch stiekem een peukie opstaken stond er binnen mum van tijd een bewaker naast ons die ons vertelde dat het ook hier niet mocht: hup, naar het rokers strafkamp jullie!
Tegen sluitingstijd (Om 22.00 uur! naar mijn idee veel te vroeg voor een kermis), toen het niet meer zo druk was besloten we nog snel wat attracties mee te pikken, Het reuzerad blijft toch altijd leuk in het donker, zeker als je ver over de kermis heen kan kijken met al de lichtjes

Na nog een paar ritjes spookhuis, bobbaan en schip te hebben gedaan was het toch echt sluitingstijd en had ik het inmiddels ook wel weer ff gehad met fairs en festivals etc. Bovendien had ik tijdens deze fair gemerkt dat ik wel erg vaak naar het toilet moest, niet echt comfortabel in van die tijdelijke toilethokjes, en ik begon te vrezen dat ik weer eens een blaasontsteking opgelopen had, iets wat ik vrij vaak heb.
En ja hoor, de komende dagen werdt het steeds erger, veel drinken, voornamelijk cranberriejuice maar het mocht allemaal niet baten, bij het plassen flink last van een branderig gevoel, niet echt fijn als je elk half uur moet! Er zat dus niets anders op als naar een dokter te gaan. Nu was ik daar niet erg blij mee, aangezien ik nog geen zorgverzekering heb hier. Joe en Kaine wel, die vallen onder een bepaald programma waar ik helaas geen gebruik van kan maken. Maar goed, ik kon zo niet blijven lopen en wist uit ervaring dat een antibioticakuurtje altijd snel helpt. Gelukkig hebben we in dit dorpje een hele goede kliniek met een dokter die zo weg gelopen kan zijn uit E.R.. Snel in een potje geplast en zoals ik al vermoedde: blaasontsteking! Kuurtje opgehaald en binnen een paar dagen zou ik me vast een stuk beter voelen.
De volgende dag was er in het dorp naast ons Montville fieldday. Er zou (weer eens) een parade zijn en aan het einde van die parade zou er van alles te doen zijn op een veld, lekker op zijn boers weer. Eigenlijk hadden Joe en ik helemaal geen zin maar schoonmoeder moest weer mee in de parade en wou perse dat wij kwamen kijken. Had ik maar naar Joe geluisterd die alles uit de kast probeerde te halen om niet te gaan....
De parade stelde absoluut niets voor, een paar oude auto's en wat plaatselijke jeugd. In een auto zat een bejaard stel toe te kijken, toen er vanaf een van de wagens een paar zakken chips naar het stel werdt gegooid. Ik zag de oude man moielijk doen om uit de auto te komen en gebaarde dat hij kon blijven zitten zodat ik ze voor hem kon oprapen. Zo gezegd, zo gedaan, trots op mijn "goede daad" liep ik terug naar Joe, zijn vader en Kaine, stapte in een kuil, klapte mijn enkel om en viel vervolgens languit op straat! Midden in de parade! De eerste secondes dacht ik alleen maar: VOORSCHUT!! SCHAAM!! maar daarna voelde ik de pijnscheut in mijn enkel en dacht: Onee toch, ik zal toch niet mijn enkel gebroken hebben? Ik kon niet overeind komen van de pijn, het zweet brak me uit, ik werd spierwit en moest bijna overgeven. na een minuut of 5 ging het iets beter en zag ik pas dat ik mijn been flink opengehaald had. Mijn enkel had inmiddels het formaat van een olifantenpoot. Al strompelend kwamen we aan bij het veld alwaar ik opgewacht werd door de ambulance!! Niet dat we die gebeld hadden hoor, de ambulance had mee gereden in de parade en zag mij aan komen strompelen. Voor ik het wist zat ik voor de eerste keer in mijn leven in een ambulance.

Mijn enkel werd nagekeken, hoogstwaarschijnlijk de enkelbanden verrekt, en mijn andere been werd vakkundig ontdaan van het bloed en de steentjes in de schaafwonden die inmiddels ook wel behoorlijk begonnen te branden! Met het advies om het de komende dagen rustig aan te doen en niet op de enkel te leunen werd ik op een klapstoel geplant en keek ik van een afstandje rustig toe wat er zich verder op het veld afspeelde. Niet veel bijzonders, een barbeque, wat spelletjes voor de kids, je kon lootjes kopen en die in een prijspot naar keuze stoppen, waardoor wij 's avonds een telefoontje kregen dat we een waardebon van 25,00 dollar hadden gewonnen van een plaatselijke winkel. Klein pleistertje op de wonden ;)

Eenmaal thuis gekomen voelde ik me flink beroerd, lopen ging alleen met krukken en dat is hier in dit heuvelachtig gebied niet handig, er is buiten geen plekje te vinden dat niet ongelijk is, bobbels, kuilen, stenen en zelfs in huis zijn er overal af en opstapjes. Slapen was onhandig met twee benen die allebei op een andere manier pijn doen!

Enkeltje formaat olifant

Gehavend been...

Op krukken strompelend door het huis.

De dagen erna voelde ik me niet echt lekker, de blaasontsteking die me nog steeds dwars zat, de schaafwonden op mijn been die er niet bepaald fris uit begonnen te zien het gevoel in mijn enkel dat ook niet echt veel beter werd...tot ik afgelopen vrijdag echt ziek begon te worden. Hoofdpijn, voelde al de spieren en botten in mijn lijf, een griepje dacht ik nog, wat paracetamol en vroeg naar bed. De volgende ochten werd ik wakker met het gevoel door een vrachtwagen te zijn overreden. Ik bibberde van de kou terwijl mijn hoofd aanvoelde alsof het in brand stond. Inmiddels ontedekte ik op mijn borst een heleboel rare rode vlekjes. Joe en mijn schoonmoeder vonden dat ik naar de dokter moest maar ik vond dat een beetje overdreven. Ik kroop met 5 dekens in bed, nog steeds bibberend van de kou en tegen de avond begon ik vreemde stuiptrekkingen te krijgen. Inmiddels zaten de rare rode plekjes niet alleen meer op mijn borst maar over mijn hele lijf, gezicht, voeten, rug, overal! Ineens bedacht Joe dat ik mischien wel allergisch was voor de antibiotica die ik nog steeds gebruikte. Hij ging op internet op zoek en ja hoor, daar stonden de bijwerkingen: In geval van koorts, rode plekjes, pijn in botten ONMIDDELIJK een art waarschuwen, deze bijwerkingen kunnen levensbedreigend zijn!
Voor ik het wist zat ik in de auto op weg naar het ziekenhuis en nog geen half uur later lag in aan het infuus! Ik had inmiddels 40 graden koorts. Er werden eerst 4 buisjes bloed afgenomen en daarna kreeg ik 4 verschillende zakken met anti allergie middeltjes ingespoten. Ik moet zeggen dat ik me al snel een stuk beter ging voelen alhoewel ik me het eerste half uur voornamelijk erg high voelde. Gelukkig was de uitslag van het bloed er diezelfde nacht nog en bleek ik dus inderdaad allergisch voor dit soort antibiotica.

Hier begon het

En toen zat het overal...
Ik mocht gelukkig diezelde nacht weer naar huis, met een kuur Prednison en twee andere receptjes voor allergie medicijnen die ik de komende week moest blijven slikken.
Inmiddels zijn we dus weer 3 dagen verder en begin ik me vandaag weer wat lekkerder te voelen al maken de allergie tabletten me nog steeds erg sloom. De plekjes zijn langzaam maar zeker aan het verdwijnen wat een goed teken is.

Voorlopig heb ik dus genoeg van doktoren, ambulances en ziekenhuizen en blijf ik lekker binnen! Over anderhalve week is het labor day weekend en gaan we met zijn alle naar een pretpark in New hampshire waar ik erg veel zin in heb, we verblijven een nachtje in een leuk hotel en gaan de volgende dag nog naar een leuke badplaats. Tot die tijd zal ik maar proberen mijn krachten een beetje te besparen ;)

Tot snel, hopelijk met wat gezelligere berichtjes ;) !

Update

2010-07-26T07:49:00.000-07:00

Zo, daar zijn we weer! het is alweer een tijdje geleden dus ik moet weer even wat dieper in mijn geheugen graven om te bedenken waar ik het over wou hebben, gelukkig zijn daar de ontelbare foto's die ik neem die me weer even op weg helpen!

Als eerste wil het hebben over de "jungle of the cellphones" hier. Toen ik jaren geleden mijn eerste mobieltje aanschaften was dat er een met een prepaid kaartje. een goed systeem vond ik zelf, ik had immers een vaste telefoonlijn waarmee ik de meeste lange gesprekken uitvoerde. Mijn mobiel gebruiktte ik voornaleijk om te smsen. Daarom wou ik geen gedoe met abbonnementen endergelijke. Ik heb dat systeem jaren volgehouden, ook toen de goedkope abbonnementen met belminuten er kwamen. Ik zette af en toe 40 euro op mijn telefoon en kon weer een half jaartje vooruit.
Helaas werkt mijn mobieltje hier niet en omdat ik toch wel graag een mobieltje op zak heb voor "je weet maar nooit" ging ik hier op zoek naar mobiel met prepaid kaart. Ook die bestaan hier alleen is het systeem wat anders. je hebt hier een aantal mogelijkheden: Trackphone, net10, straighttalk....het werkt alleen net iets anders als bij ons. Je koopt een kaart met belminuten en die werkt dan, afhankelijk van het aantal minuten een bepaalde periode. Bijvoorbeeld een kaart met 300 minuten is geldig voor 60 dagen. je moet dus na die 60 dagen een nieuwe kaart kopen anders werkt je telefoon niet meer! dan is het ook zo als ik Joe sms of bel, kost dat mij belminuten maar hem dus ook! Als hij mij een smsje stuurt kost me dat een halve minuut om te lezen! het is ook niet mogelijk om met deze telefoons naar een mobiel telefoonnummer in Nederland te bellen en smsen. Wel naar een vaste lijn trouwens maar ja, daar stuur ik geen smsjes heen en bellen doe ik via Skype. dan is er natuurlijk toch die mogelijkheid om een contract (abbo) te nemen. Voor een beetje redelijk abbonnement met bv onbeperkt internet, of een flinke sms bundel betaal je al gauw een 80 dollar per maand, slik....
uiteindelijk hebben Joe en ik dan toch maar voor een prepaid gekozen. Zo kunnen we elkaar overdag ten minste af en toe smsen. Maar ben ik nu blij dat ik weer in het bezit ben van een mobieltje? Helemaal niet! Ik heb hier namelijk nog helemaal geen vrienden of kennisen, met als gevolg dat de contactlijst in mijn telefoon bestaat uit Joe, zijn vader en onze vaste telefoon en dat voelt een beetje, hoe zal ik het zeggen? Zielig? Ook check ik mijn telefoon regelamtig als ik een piepje of geluidje hoor wat lijkt op mijn beltoontjes maar natuurlijk is het nooit mijn telefoon die afgaat en tja, dan voel ik me eigenlijk nog meer een loser. Op een paar betaalde minuten voor de smsjes tussen Joe en mij heb ik na bijna een hele maand gebruik nog bijna al mijn belminuten en begin ik me af te vragen of het die 15,00 dollar per maand wel waard is?

Verder heb ik een slechte ervaring gehad met mijn eerste kappersbezoek hier. Na vele jaren leek het me wel weer eens leuk om voor de zomer eens een blond koppie te hebben. Joe moest ook hoognodig een knipbeurt dus besloten we op een vrije middag een bezoekje te brengen aan de kapsalon die gevestigd is in Walmart. Ik wil graag terug naar blond, zei ik. Meteen kwam er een tweede kapster bij staan die toch echt dacht dat dat niet mogelijk was bij mij. Nu ben ik zo'n beetje van mijn 13e tot mijn 35e blond geweest en dat vertelde ik ze ook. Ja maar had ik deze haarkleur zelf uit een doosje of bij de kapper gedaan? Nou, beide! na veel gezucht en moeilijke gezichten kwamen ze tot de conclusie dat helemaal blond niet mogelijk was maar wat dacht ik van hele heftige blonde plukjes door mijn hele haar? Nou, voorruit dan maar, ik had die dag immers mijn zinnen gezet op blond en wou dus niet met bruin haar thuiskomen. Aldus ging mevrouw de kapster aan de gang, mijn stoel werd de andere kant op gedraaid zodat ik met mijn rug naar de spiegel kwam te zitten, wat ik nogal vreemd vond maar blijkbaar kon ze zo beter bij de folie en haarverf. Ze begon aan de achterkant onderaan. na ruim een uur was ze dan eindelijk klaar maar toen moest blijkbaar de achterkant er alweer uit. met twee personen gingen ze aan de gang, de een hield de bovenste plukjes vast terwijl de onderste helt door de ander eruit gewassen werd. daar werdt vervolgens een handoek om gewikkeld en ik mocht onder de warmtekap gaan zitten. Ik installeerde me met een verse roddel (jaja, ook hier worden we bij de kapper op de hoogte gehouden van het laatste nieuws rondom Britney en Brangelina) maar 5 minuten later ging de kap omhoog en checkte de kapster hoe blond mijn haar inmiddels was. nou, dat kon nog wel even, zei ze. Ja, dacht ik nog, lijkt me wel na 5 minuten? Boekje weer open, kap er op, en ja hoor, 5 minuten later stond mevrouw erweer, kap eraf, check, nope, nog niet, kap er weer op. het boekje had ik inmiddels alweer weggelegd, zo kon ik me toch niet concentreren op de laatste nieuwtjes in showbizzland! Dit hele ritueel werd nog enkele keren herhaald zodat ik het gevoel had dat ik meer zonder warmtekap had gezeten dan met toen mevrouw zei dat het er nu toch echt uit moest. is het wel blond? vroeg ik nog want ondertussen had ik mezelf dus nog geen ene keer in de spiegel gezien. jawel hoor, zei mevrouw, mischien niet zo heel blond maar als het droog was en mischien over een paar weken de hele behandeling nog een keer zou doen zou het vast heel leuk worden, maar nu moest het er toch echt uit voordat mijn haar af zou breken (!?!?) Een kleine 5 minuten later zat ik voor de spiegel en zag ik mijn eigen vertrouwde bruine haarkleur met af en toe een donkerblond plukje. Moet ik het nog drogen? Vroeg ze na de knipbuurt die slechts 5 minuten duurde. Nou nee, zei ik, dat doe ik thuis wel. Ik moest maar liefst 85,00 dollar afreken en dan rekenen ze hier bij de kapper ook nog eens op zo'n 12% fooi!
In de auto onderweg naar huis kon ik wel janken terwijl Joe me uit alle macht probeerde te overtuigen dat het echt niet zo erg lelijk was. Ik koop een doos blondering en verf het morgen zelf wel blond! Riep ik en dat deed ik dus ook. De volgende dag ging ik aan de slag, alleen had ik dus niet gezien (toch die taalbarriere he?) dat ik opnieuw highlights verf had gekocht. in plaats van ene flinke fles verf met een tube kleur, zoals ik in nederland gewend ben had ik alleen een klein plastic bakje dat ik moest vullen met een beetje creme en blonderingspoeder. Daarbij een kammetje waarmee ik de verf in mijn haar moest kammen. Flikker die hele bak maar over mijn haar en kam het goed door, zei ik tegen Joe, de meer hoe beter. Joe, die steeds zenuwachtiger werd, kamde met trillende handen de rotzooi door mijn haar, bang dat hij het zou verpestte en ik nog chagrijniger zou worden. Natuurlijk was dit bakje lang niet genoeg voor mijn haar zodat aan het einde zo'n beetje elke haar wel wat verf had meegekregen maar het droogde zo snel op dat toen de inwerktijd ( ruim een uur en ik zag amper verschil) erop zat, en ik mijn hoofd een keer op en neer schudde de brokken opgedroogde verf zo uit mijn haar vielen. Toen ik de boel eruit had gespoeld zag ik een oranjeachtige kop haar met af en toe een blond plukje. ja, de plukjes van de kapper waren nu wel de juiste kleur blond geworden! Oke, dit was dus helemaal niet de bedoeling, rossig haar staat mij niet!! Wat nu? Ik besloot een maand te wachten maar heb het zo lang niet volgehouden, na 3 dagen was ik deze vreemde oranje bos haar zo beu dat ik besloot alsnog een goede, sterke blondering te halen en op hoop van zegen de boel nog eenmaal te verven (met de gedachte dat ik mischien geen haar op mijn hoofd zou overhouden en dus mischien wel een pruik zou moeten gaan dragen de komende tijd, in mijn achterhoofd)
Deze keer ging het gelukkig wel goed, al was ik nu zo zenuwachtig, dat ik er de verf iest te vroeg uit gehaald heb waardoor het nog steeds niet helemaal de juiste kleur blond is geworden maar goed, de volgende keer beter! Ik moet zeggen, mijn haar is er uiteraard niet gezonder op geworden maar van kale plekken of afgebroken stukken haar is gelukkig geen sprake en met een goed haarmaskertje naar elke wasbeurt loop ik gelukkig niet helemaal voor schut ;)

Buiten de vervelende ervaring met de kapper en het gedoe rondom de telefoons heb ik het nog best naar mijn zin hier, zeker nu Joe weer wat vaker vrij is. Het weer zit ook lekker mee, we hebben, net zoals in nederland een paar flink warme dagen gehad maar ook een paar regendagen. De finale van het WK hebben we op 1 van die regendagen bekeken in een sportcafe in Waterville, een klein uurtje hier vandaan. Aan de bar zaten een aantal mensen naar andere wedstrijden te kijken maar er waren ook een aantal schermen waarop de wedstrijd inmiddel begonnen was. Natuurlijk hadden we redelijk wat bekijks in onze oranje shirts en na een tijdje begonnen steeds meer mensen met ons mee naar de wedstrijd te kijken. Er kwamen zelf een paar families met kinderen binnen die speciaal voor de wedstrijd naar het cafe waren gekomen en nee, dat waren geen Nederlanders of Spanjaarden! Inmiddels weten we dat het geen goede afloop voor ons was maar ik heb toch genoten van de wedstrijd onder het genot van een paar lekkere coctails en een vette hap!

Op de dag van de wedstrijd , vlak voor we vertrokken zag ik op tafel een envelop die gericht was aan mij! iemand had hem blijkbaar uit de brievenbus gehaald en was dit vergeten te melden. Sloom scheurde ik de brief open en tot mijn verbazing was het de greencard! Joepie! Ik was ervan uitgegaan dat het nog weken zou duren voor ik die zou ontvangen dus het was echt een verassing! Hij is erg mooi, en nieuw, en glanzend en groen en....helemaal echt! vanaf nu ben ik officieel een inwoner van Amerika en zit ik voor de komende tien jaar goed ;)
vandaag hebben we ook mijn social security number aangevraagd, dit is hier net zoites als bij ons in nederland het Sofi-nummer. de juffrouw aan de balie vertelde me dat alles oke was en dat ik mijn social securitycard waarschijnlijk binnen twee weken in de post zal hebben. Mooi! vanaf dat moment mag ik werken en kan ik mijn rijbewijs gaan halen!

Ik heb de foto ietsjes veranderd voor ik hem hier neer heb gezet, je weet immers maar nooit ;)

verder hebben we vorige week de verjaardag van opa, Joe's vader dus, gevierd. Met lekker eten, cadeautjes, balonnen en natuurlijk veel taart. Kaine was flink onder de indruk van de vele kaarsjes op de taart en genoot met volle teugen!

Inmiddels begin ik een klein beetje te wennen aan de kruipende griezels in en rondom het huis, ik merk dat ik iets makkelijker mijn bedje in kruip 's nachts, alhoewel ik nog steeds rondkijk of er niets in mijn bed rondwandeld. En natuurlijk ligt de insectenspray en de vliegenmepper binnen handbereik. Buiten het huis zijn er echter twee greizels die ik met rust laat, puur en alleen omdat ik ze bewonder. Zowel op het raam als op de tuindeur zitten twee mega grote spinnen. Dag in, dag uit zitten ze daar in hun web te wachten op alle ongedierten die in hun klauwen vallen en ondanks dat ik ze mega eng vind en ze ook met de dag groter en dikker zie worden laat ik ze met rust. Soms, als het snachst hard heeft geregend of gewaaid, zie ik hoe ze vakkundig hun web opnieuw opbouwen met een presizie waarvan een zwitserse horlogemaker nog wat van kan leren! Vorige week zat ik, weliswaar van een afstandje een van de beesten zo eens te bekijken toen er een dikke hommel zijn web invloog. De spin ging er razendsnel op af, en draaide hem in een cocon. Hangend aan een klein draadje nam hij hem mee naar een hoekje, "plakte" hem wat steviger in zijn web en ging weer naar zijn vertrouwde plekje in het midden van zijn web. Ondanks dat ik het maar zielig vond voor de hommel vond ik het ook wel bijzonder om dit natuurgeweld zo van dichtbij te zien. Overigens heb ik gisteren wel besloten dat, als de spinnen nog meer in omvang toenemen ze toch maar moeten verhuizen, moet er niet aan denken dat ik een van die beesten op een dag in mijn haar terugvind ofzo!

Ok, dat was het weer voor vandaag. Volgende week vertrekken de ouders van Joe met Kaine voor 5 dagen naar een camping en hebben wij het huis voor onszelf alleen. Joe neemt ook een paar dagen vakantie en we hebben besloten om er zelf een lekkere relax minivakantie van te maken!
daarover de volgende keer meer! Tot snel!

Amerikaanse feestdag en een beetje Nederland

2010-07-10T09:24:00.000-07:00

Afgelopen zondag was het the 4th of July, een feestdag dus. We begonnen zaterdagavond al...Verschillende stadjes rondom Liberty hadden vuurwerkshows, we moesten dus een leuze maken waar we heen zouden gaan. We besloten eerst lekker te gaan uit eten en dan naar camden te rijden. Camden is een erg touristische plaats, veel rijke mensen hebben daar hun tweede huis. Ik voel me er zelf erg thuis, mede door de drukte en de vele mensen die ook "from out of state" zijn.
We gingen uit eten bij 1 van de 2 restaurantjes die dit kleine dorp waarin we wonen rijk zijn. Wederom seafood en wederom erg lekker! Na het eten was het ene klein uurtje rijden naar Camden. Nu ken ik the 4th of july natuurlijk alleen maar van films en toen mijn schoonmoeder vroeg of we bij de haven of in het park naar het vuurwerk wouden kijken kreeg ik meteen visioenen van een groot park waar mensen op dekens met lekkere drankjes en hapjes zaten te genieten van het vuurwerk in de lucht boven hen. Het park dus! In Camden aangekomen leek het even op een drukke zomderdag op de boulevard van Scheveningen. Honderden mensen op zoek naar een mooi plekje om het vuurwerk te zien. Bij het park aangekomen hoorde ik de vrolijke noten van een bandje dat in een prieel stond te spelen en ik werd er zelf ter plekke nog vrolijker van totdat ik "het park" zag. Een brede strook gras, gevuld met honderden mensen op voornamelijk klapstoeltjes en handdoeken, voeten half in de nek bij de mensen voor, achter en naast hen. Oke, dat was niet helemaal mijn idee van romantisch hand in hand met mijn hubby op het gras naar de lucht staren. Mijn schoonmoeder besloot dat het haventje een betere plek zou zijn, ook al was daar niet veel te zien en te horen van het bandje, alles was beter dan je billen tussen een paar zweterige touristen te wringen en per ongeluk de hand van een 90 jarige opa te grijpen in plaats van die van je lief.
In het haventje was het niet minder druk maar we vonden een plekje op de aanlegsteiger van de boten wat volgens mij eigenlijk verboden terrein was voor onbevoegden zoals ons maar goed, wij zaten goed en genoten van het vuurwerk. Kaine was ook erg onder de indruk van het "Boom, Boom!" maar was volgens mij nog meer geinterreseerd in de rij eenden die regelmatig voorbij kwam zwemmen.

Na de show was het de hoogste tijd om naar huis te rijden en ons bedje op te zoeken, de volgende dag zou er familie langs komen, de weersvoorspellingen waren prima dus het zou een lekker relaxed dagje buiten gaan worden.
Debbie, de aangetrouwde nicht van Joe had een heerlijke taart gemaakt met natuurlijk de Amerikaanse vlag erop, de vader van Joe was de hele ochtend druk in de weer met hapjes en andere voorbereidingen voor het eten en ik besloot voor het eerst sinds ik hier ben dat het weer eens de hoogste tijd was om weer eens wat alcohol in mijn lichaam te laten verdwijnen ;)

Ik had mijn schoonmoeder iets "breezerachtigs"mee laten nemen, mierzoet spul en ja hoor, na 1 glas kon ik al niet meer ophouden met lachen om iets onbenulligs. We hadden het over Sun tan City, (probeer dat woord maar eens drie keer snel achter elkaar te zeggen) en je komt uit op Tun Can Titty, iets wat erg grappig klonk uit de mond van mijn schoonmoeder. Ik liep naar Joe die ondertussen al een mixje met Wodka had gedronken gevolgd door ook een glas van mijn mierzoete bacardi mix, wat blijkbaar niet heel erg goed beviel zodat hij al snel de longen uit zijn lijf stond te kotsen, wat ik vervolgens zo komisch vond dat ik echt niet meer bij kwam van het lachen, zijn boze blikken voor lief nemend. Kortom, het was een lekkere melige dag met veel eten, drank gevolgd door nog wat vuurwerk aan het meer.
Ik weet niet of je het gelooft maar mijn schoonmoeder beweerd dat ze geen druppel alcohol drinkt ;)

Rondom half 10 hoorde we aan de overkant van het meer wat vuurwerk de lucht ingaan, waarna er een kettingreactie volgde van andere buren rondom het meer. Erg leuk om iedereen naar elkaar te horen schreeuwen en joelen terwijl je elkaar niet ziet. Officieel is het verboden om zelf vuurwerk af te steken maar het word oogluikend toegestaan mits je niet te gek doet natuurlijk. Nu zijn de meeste huizen hier rondom het meer niet het hele jaar bewoond, het zijn voornamelijk vakantiehuizen maar op deze feestdag was het een drukste van jewelste rondom het meer. Tieners die de hele dag in kano's en luchtbedden voorbij kwamen, stemmetjes van kleine kinderen die het meer in springen, ik vond het een genot om eens wat meer levendigheid te zien in deze mooie omgeving, zeker 's avonds met het vuurwerk. Als je het vuurwerk in nederland met oud en nieuw gewend bent steekt die ene klapper die we hier zelf hadden toch wat magertjes af. We genoten nog even na bij het kampvuur, Joe brak wat takken (nou ja takken, hij kwam aan met een halve boom) af om lekker primitief wat marshmellows en hotdogs boven het vuur te braden.

En natuurlijk hadden we ook aan Kaine gedacht! Een paar sterretjes leek ons voorlopig wel voldoende om zijn vuurwerk interresse mee aan te wakkeren!
Gelukkig was hij er niet al te happig op zodat mama de sterretjes zelf maar op ging branden!

En zo eindigde onze tweede Amerikaanse traditie.

gelukkig kom je zelfs hier in "the middle of nowhere" in Maine ook nog wel eens een stukje Nederland tegen. Een aantal weken geleden vertelde Joe dat er hier vlakbij een duits achtig restaurantje zat waar ze ook wat levensmiddelen verkochte. Dat wou ik wel eens van binnen zien! En zo stapte wij op een doordeweekse middag geheel onverwachte een stukje Nederland binnen want tot mijn verbazing bleek de helft van alle produkten die ze verkochtte Nederlands te zijn! Natuurlijk allemaal ontzettend duur maar wat heerlijk om daar een tafel met Stroopwafels, gevulde koeken, verkade koekjes enz. te zien staan. En wat te denken van allerlei verschillende Nederlandse merken chocolade repen, zakken vol met dropjes, blikken Honig soep, haring (weliswaar in blik), kazen enz. Grab a basket and fill it! Riep Joe, en zo ging ik op jacht naar de dingen die ik weliswaar nog niet heel erg mis maar die ik in de toekomst mischien nog wel zou gaan missen! Het was wel even schrikken toen ik bij de kassa ging afrekenen, ondanks het gezellige praatje met de eigenaar wiens vroegere stiefvader nederlands was en die ontezettend zijn best deed om er zoveel mogelijk nederlandse woorden tussendoor te gooien (My stephfathers name was Winus the Bowr ((Rinus de Boer)), ik moest maar liefst 49,00 dollar afrkeken voor een mandje met snoep en koekjes maar het was een fijn idee te weten dat ik, als ik eens echt erg behoefte heb aan een stukje Nederland, op slechts 10 minuten van waar ik woon een blik erwtensoep kan scoren. Dit schrijvend zit ik trouwens een zak zoute haringen dropjes naar binnen te werken! Super vondst toch!?

En ook in een andere winkel, een sportzaak werd ik ineens geconfronteeerd met een stukje Nederland, op een tafel met voetbalspullen, lag daar ineens, in alle glorie een Nederlands elftal voetbalshirt en een oranje voetbal!

Het WK speelt hier helemaal geen grote rol, natuurlijk hoor je op een sportzender wel eens wie er gewonnen heeft van wie, en wie er de finale ingaat, een ministukje in de krant en thats it. Gelukkig heeft Joe een goede website gevonden waarop ik de wedstrijd live kan bekijken. Want natuurlijk blijven wij onze kampioenen ook hier trouw en hebben we elke wedstrijd vol spanning bekeken!

Voor het eerst sinds ik hier ben verlang ik erg naar nederland, ik kan bijna niet geloven dat, na al die jaren trouw het nederlands elftal gevolgd te hebben , ik voor het eerst niet in nederland ben tijden EK of WK, ze zover komen! Wat had ik a.s. zondag graag in nederland willen zijn! En stel dat ze winnen! Wat een feest gaat dat worden in nederland! En hier kan ik die vreugde met niemand delen! gelukkig heeft Joe beloofd dat we morgen een sportsbar op gaan zoeken, in de hoop dat ze de wedstrijd op een groot scherm afspelen. Wie weet trekken we de aandacht met onze oranje shirts van andere sportfans die de wedstrijd samen met ons willen kijken. Sta je toch niet helemaal voor joker als je op de tafel staat te juichen!
Kaine gaat morgen een dagje met opa en oma mee naar een camping op familiebezoek zodat wij kunnen doen en laten wat we willen. Nu is er iest wat ik beloofd heb te gaan doen maar dat ik mischien inderdaad beter kan laten. Heb een weddenschap met joe afgelsoten dat als Holland wint, ik naar de straat loop en de eerste beste auto die voorbij komt ga flashen ;) Ach ja, met morgen wederom een beetje alcohol in mijn lichaam moet dat een niet al te zware opdracht zijn en als het helpt om Nederland kampioen te laten worden heb ik het er graag voor over ;)

Ik sluit af met een foto van Vladdy die zich al helemaal aan de nederlandse cultuur heeft aangepast, hij werktte met smaak een stuk drop naar binnen!

Ik wens jullie allemaal veel plezier met de wedstrijd en wie weet met het feesten na de wedstrijd!? HUP HOLLAND HUP!

Tot snel!

Boos

2010-07-03T07:21:00.000-07:00

Natuurlijk is het fijn om bij mijn man te zijn en ik geniet ook nog steeds van het "niksen" hier in Amerika. Nadeel van "niksen" is dat je ook veel tijd hebt om na te denken en dat zijn niet altijd alleen maar leuke dingen.

Zo ben ik al sinds dat ik hier aangekomen ben heel erg boos en wel op mijn ex-werkgever die gewoon mijn laatste loon en vakantiegeld niet uitbetaald. Om het verhaal wat duidelijker te maken moet ik eerst een paar maanden terug in de tijd. De meeste mensen die mij goed kennen weten dit al maar mijn ex-werkegever en zijn vrouw zijn hele nare mensen. Vooral de bazin. Alles prima zolang je maar in hun watertje meevaart. Hun mening telt, en als een ander daar dan niet het zelfde over denkt spoort die ander niet want zij hebben altijd gelijk! Mijn bazin had ook de nare eigenschap om haar chagrijnige buien (en die had ze nogal regelamatig) over te brengen op andere mensen. het was dus elke morgen even aftasten hoe de wind stond en dan maar hopen dat hij zich niet tegen je keerde. De baas zelf zat mijlenver onder de duim van zijn vrouw dus die had niet veel in te brengen. Ook zoonlief en dochterlief werkten bij het bedrijf, dochter was een dikkere kopie van haar moeder en zo mogelijk nog een vervelender persoon als haar mama, zoontje was een betweterig mannetje dat bij geen enkel ander bedrijf zijn baan kon behouden en zodoende maar bij zijn ouders in dienst was gekomen.Toch heb ik bijna 10 jaar voor deze mensen gewerkt. Omdat ik al vrij snel in het begin doorhad hoe je met dit volk moest omgaan en bovendien in mijn rol als baliemedewerkster meestal helemaal aan de andere kant van het gebouw zat te werken en weinig met hun te maken had. na een aantal jaar werd mijn plezier in het werk al een stuk minder toen hij besloot dat er bezuinigd moets worden. Het schoonmaakbedrijf werd de deur uit geknikkerd.
Mijn taak was niet langer alleen baliemedewerkster maar aan het einde van de dag moest ik o.a. alle w.c.'s schoonmaken, de vloeren vegen en dweilen, vaak nog mee de spoelkeuken in enz.
Ook dit deed ik zonder klagen. Totdat ik zwanger werd en een hele tijd niet kon werken. In de tijd dat ik weg was moesten ze uiteraard met 1 persoon minder draaien en werd de balie vaak gesloten. Toen ik dus terug kwam was mijn baan verdwenen. een enkele keer zat ik nog wat administratie bij te werken achter de balie maar over het algemeen stond ik achter de bar, in de afwaskeuken, en voornamelijk hele dagen te poetsen. Gevolg hiervan was dat ik steeds meer met mijn bazin van doen had, die nooit eens vertelde dat ze het toch wel fijn vond dat ik zonder klagen een ander baantje aan het doen was maar die werkelijk waar de hele dag alleen maar liep te snauwen en te grauwen over wat ik nu juist niet goed deed. Ik heb dit een hele lange tijd zuchtend aangehoord totdat er bij mij op een dag in november iets knapte nadat ik weer eens de wind van voren kreeg over een plastic dopje van een bus slagroom dat per ongeluk afgebroken was. Het was de alombekende druppel die de emmer deed overlopen en voor het allereerst heb ik haar de wind van voren gegeven. Het was een ordinaire ruzie, met veel geschreeuw en verwijten. die vervolgens nooit meer uitgepraat werd....Mijn baas vertelde tegen een collega dat hij zich er niet mee ging bemoeien (nadat zijn vrouw hem natuurlijk duidelijk had gemaakt dat hij zich er buiten moest laten), de zoon en dochter die er niets mee te maken hadden zochten vervolgens allerlei manieren om mij het leven zuur te maken, ik heb werkelijk waar keuken gereedschap naar mijn hoofd gegooid gekregen, er werd over me geroddeld en ik werd belachelijk gemaakt waar ik zelf bij stond, de bazin negeerde mij volkomen en opdrachten gingen via de baas. Als ze er soms echt niet onder uit kon om iets tegen me te zeggen ging dit wederom met een snauw en een grauw. Kortom, de laatste maanden waren zachtjes gezegd absoluut niet prettig. Toch heb ik keurig mijn periode afgemaakt, heb alleen de laatste maand vakantie opgenomen, heb dit ook keurig ruim op tijd aangegeven en tot de allerlaatse dag netjes mijn werk gedaan. Natuurlijk kreeg ik geen hand toen ik dan eindelijk weg kon, er werd nog wel iets van succes geroepen en dat was dan het einde van 10 jaar samenwerken. Toen de laatste maand voorbij was en ik eenmaal in Amerika zat wachtte ik op mijn laatste salaris en mijn vakantie geld. Dit zou in principe op de eerste van de maand overgemaakt moeten zijn. Een week later stond er nog niets op mijn bankrekening. Nu was ik na al die jaren wel gewend aan het feit dat het salaris altijd te laat overgemaakt werd, iets waar ik me mateloos aan kon ergeren. Ze waren zowiezo erg laks met betalingen, ik heb in al die jaren talloze deurwaarders en andere mensen aan de telefoon gehad die tervegeefs op hun geld zaten te wachten. Uiteraard was dit andersom niet het geval, als iemand hun geld verschuldigd was lag de rekening het liefst de zelfde avond al op de deurmat. na 10 daqen vond ik het toch te gortig worden en emailde ik de baas met de vraag waar mijn salaris bleef. Ik kreeg een kort mailtje terug waarin hij schreef dat hij het wel even uit zou zoeken want hij had het gewoon overgemaakt. Een paar dagen later mijn bank gebeld die uiteraard niets hadden ontvangen van zijn bank. Nognaals contact opgenomen met mijn ex-baas die vervolgens niet meer reageerde. Nu wacht ik dus al ruim een maand op mijn geld. Ik heb contact opgenomen met het juridisch loket die mij geadviseerd hebben om een loonvordering te sturen. ook dit heb ik gedaan, met de opdracht het geld binnen twee weken alsnog over te maken omdat ik anders genoodzaakt ben om een advocaat in te huren. je raad het al, ook hier heb ik nog niks op gehoord. Inmiddels is er een aangtekende brief onderweg maar ik denk niet dat het gaat helpen. Nu zit ik dus in Amerika en moet ik dankzij deze mensen een hoop dingen gaan regelen met advocaten endergelijk waar ik eigenlijk helemaal geen zin in heb. Ik wil gewoon mijn geld en verder nooit, maar dan ooke echt nooit meer iets met deze mensen van doen hebben.Gelukkig heb ik al wel begrepen dat er voor elke dag dat het salaris te laat is een boete betaald moet worden, bovendien heb ik ook recht op de rente en de rechtelijke kosten zullen ook voor zijn rekening komen. Ik snap dus ook niet wat voor een voordeeltje hij hier uit denkt te kunnen slaan, want mijn geld komt er, hoe dan ook!

verder pieker ik ook veel over de toekomst. Joe waarschuwde mij al voor een cultuurschok en ik moet zeggen dat ik daar te ligt over heb gedacht. Amerika is toch een westers land met de zelfde normen en waarde als wij in nederland hebben? Nou, blijkbaar toch niet helemaal. Eigenlijk zijn ze zo hypocriet als de pest hier. Ze hebben het allemaal volop over het geloof, je zet de radio aan en er zijn zenders die de hele dag niets anders uitzenden als bijbelverhalen en teksten.het is God dit en God dat. Een stukje blote borst op t.v is taboe en luister je naar een raptekst in ene liedje wordt de helf weggebliebd want tjonge jonge, ze zouden toch eens het woordje fuck mogen horen. Ondertussen leven ze erop los als een stelletje wilde die alles doen wat God verboden heeft. En wij nederlanders zijn toch zo liberaal en open? Wij kijken toch niet meer op van een gay koppel wat handjes vasthoud op straat? Wij praten toch open over weed, sex en prostitutie vinden wij heel normaal. waarom voelt het dan aan alsof ik hier de streng gelovige tuthola ben die een beetje wereldvreemd is. Het lijkt wel of de helft van mijn leeftijdsgenoten hier zo'n beetje heel zijn leven lam van de alcohol, drugs en weed op de bank heeft gehangen, de andere helft zaten ze of in de bak of ze waren bezig elkaars partners af te jatten. Ik heb het gevoel of er hier een hele wereld voor me open is gegaan en ik een boerentrien van het platteland ben die van toeten nog blazen weet. Moet ik het normaal vinden dat een kindje van Kaine's leeftijd hier verslaafd ter wereld is gekomen? Zijn dat de mensen waar ik mijn zoon mee om moet laten gaan? Ik vind van niet, ondanks dat het hele aardige, vriendelijke mensen zijn die geen vlieg kwaad doen en ik die mensen verder ook niet aanval ofzo. Ik wil alleen het risico dat Kaine net zo opgroeid verkleinen. En zo zijn er hier zoveel voorbeelden van drugs, geweld enz. Een dorpsgenoot die het hoofd van zijn vrouw er afschiet..natuurlijk wordt daar ook vol afschuw over gesproken hier maar voor mij is het helemaal een andere wereld, zeker nu ik ineens besef dat dit de wereld is waar Joe in is opgegroeid. Natuurlijk wist ik dat joe vroeger ook niet altijd een lieverdje is geweest maar hier komt ineens het besef dat dit nog steeds de wereld is waarin hij leeft en nu ik dus ook. alcohol drinken mag hier pas als je 21 bent. Nu zeg ik niet dat het goed is dat de jeugd in nederland al met 16 elke zaterdag lavenloos in de kroeg hangt maar omdat de jeugd hier niets heeft om naar toe te leven in de weekenden worden er feestjes georganiseerd waar volop alcohol, weed en drugs te verkrijgen zijn. gevolg, 13 jarige die volop aan de rotzooi zitten, stiekem, dat wel. Ik houd mijn hart vast bij de gedachte dat ik kaine straks als hij 13 is ook naar zo'n feestje moet laten gaan. of moet ik de strenge moeder gaan spelen die zegt dat hij het weekend de deur niet uit mag met als gevolg dat hij het juist stiekem gaat doen? Zoals Joe dus deed, omdat zijn moeder ook alles probeerde om de boze wereld ver weg van hem te houden. Is het niet zo dat de verboden vrucht des te lekker smaakt? Mij is in deze korte tijd duidelijk geworden dat de Mainers een harde levenstijl hebben. mede door de strenge winters hier is er veel armoede en de mensen zoeken hun plezier en genot in andere middelen. Ik zeg niet dat het alleen in Maine zo is, er zullen overal slechtere buurten zijn en Maine zal ook best wel zijn goede buurten hebben, ik moet ze alleen nog zien te vinden.
Het probleem is dat we hier voorlopig vast zitten, hier heeft joe zijn bedrijfje, het is nu met de slehte economie al moeilijk genoeg om hier, waar hij zijn contacten heeft werk te behouden, ik geloof niet dat er buiten Maine, mensen zitten te wachten op een klein tweemans bedrijfje dat daar het weinig werk dat er is komt inpikken.
Voorlopig is Kaine nog klein en kan ik de boze buitenwereld nog voor hem verborgen houden maar er komt een dag dat ik hem los moet laten, zoals elke moeder dat doet en waarsdchijnlijk maakt elke moeder zich zorgen over de vriendjes en mensen waar hun kind mee omgaat. Ook in nederland kan hij er net de verkeerde uitpikken maar ik weet zeker dat de kans hier toch een stuk groter is.

Tja en zo pieker je wat af op een dag. Ik had graag nog wat willen vertellen over een paar leukere dingen die ik hier tegen ben gekomen maar ik zie dat het nu al een vrij lang verhaal is geworden dus dat bewaren we maar tot de volgende keer. Morgen is het de 4th of july, een feestdag hier. Vanavond gaan we naar camden om naar het vuurwerk te kijken en morgen komt er wat familie en gaan we buiten barbequen. het is mooi weer en de voorspellingen voor morgen zijn nog beter dus hebben we weer wat gezellige dingen om de sombere gedachtes wat te verzetten. Ik sluit nog even af met wat gezellige foto's! Tot de volgende keer!

Ergenissen en leukere dingen

2010-06-21T06:23:00.001-07:00

Inmiddels ben ik hier ruim 3 weken en beginnen ook de eerste ergenissen de kop op te steken. Natuurlijk afgewisseld door leuke dingen!
Gisteren was het ook hier vaderdag en dat was best bijzonder omdat het voor Joe de eerste keer was samen met zijn zoon! Natuurlijk zijn papa en opa goed verwend en hebben we er een lekker rustig dagje van gemaakt. Papa heeft een nieuw keyboard gehad omdat Kaine zijn oude keyboard vakkundig had gesloopt. Grappig was dat Joe een week geleden, toen ik vertelde dat mijn laatste nieuw gekeregen keyboard inmiddels ook kapot was, nog hoofdschuddend verzuchtte dat ik er wel heel veel keyboards doorheen joeg en dat hij al ruim 8 jaar met het zelfde keyboard deed!
Maar zoals ik al zei, inmiddels begin ik me ook aan een aantal dingen te ergeren, soms klein, soms wat groter en soms erger ik me eigen werkelijk kapot hier.
Daar is om te beginnen het weer. Een populaire uitdrukking hier in Maine is: If you don't like the weather in Maine, wait another day. Met andere woorden, het weer veranderd hier met de dag. Zo zaten wij gisteren nog met zijn alle lekker buiten te genieten van het mooie warme weer, 5 minuten later moetsen we snel alle spullen verzamelen en naar binnen rennen omdat er een enorme storm aankwam. Eenmaal binnen begon het ontzettend hard te waairen, regenen en onweren. Alle ramen en deuren moesten gesloten worden. Toen ik 15 minuten later naar buiten keek was het weer droog en stond er een starlend zonnetje aan de hemel. Helaas was alles zeiknat dus lekker buiten zitten zat er niet meer in. En dan zit je dus binnen in een benauwd huisje! Bah.
Ook zo'n ergenisje, de insecten! Ik had al eerder verteld dat ik er weinig van moet hebben maar inmiddels erger ik me kapot aan de muggen en andere stekende beesten. Omdat ik hier bijna de hele dag op slippers (lees: oerlelijke birkenstocks) loop, zijn mijn witte pootjes inmiddels veranderd in iets wat meer lijkt op een ongebakken oliebol met krenten. Ik zit werkelijk vol met muggenbulten die vreselijk jeuken en heb dan ook al een paar slapeloze nachten achter de rug waarin ik om de haverklap wakker word van de jeuk. Bah!!
Mijn grootste ergenis op het moment is toch wel het leven met een ander gezin in een klein huisje. Natuurlijk zijn we blij dat we deze kans hebben gekregen zodat wij verder kunnen sparen om straks een eigen plekje te kunnen kopen maar ideaal is het zeker niet. Zo heb ik nog steeds zeer grote moeite met het doen van de " grote boodschap" als er mensen in huis zijn. Nu was dit een probleem wat ik ook in nederland al had maar over het algemeen bleven mijn gasten in Nederland niet de hele dag. Nu is het hier zo dat de badkamer met toilet aan de huiskamer grenst, naast de ouderlijke slaapkamer aan de ene kant en de keuken aan de andere kant. Dat is tot daar aan toe maar de badkamer wordt niet agfesloten door een degelijke dikke deur maar een dun paneeldeurtje met een soort van ingebouwde jaloezien die niet dicht kunnen! Elk geluidje is dus duidelijk hoorbaar en hoewel je niet precies kunt zien wat er zich in de badkamer afspeelt zie je wel de bewegingen. Waar Joe, als hij thuiskomt van zijn werk, zich vrolijk voor een minuut of 10 terugtrekt op het toilet voor een grote boodschap, sluip ik, 's morgens als iedereen naar zijn werk is, als een dief door het huis om me te ontlasten. Erg onhandig op de dagen dat Joe's moeder vrij is! Zeker in het weekend. Gevolg: 2 dagen buikpijn, een opgeblazen gevoel en na twee dagen ophouden moeite met de stoelgang.Binnenkort heeft zijn moeder een weekje vakantie.... Bah!!!
Wat me nog het allermeeste ergert zijn de bemoeienissen van zijn moeder. Ongetwijfeld allemaal heel goed bedoeld maar ik voed mijn kind graag zelf op en ik wil b.v niet dat hij vlak voor het eten volgestopt word met lekkere hapjes en als ik mijn kind 's morgns een lange broek aan doe, ook al is het warm, is dat mijn keuze en dan word ik er niet vrolijker van als ik, na herhaalderlijke verzoeken van haar kant om een korte broek mijn kind later buiten terug vind, lopend in alleen een rompertje. Kaine heeft momenteel veel moeite om in slaap te vallen. Gevolg is een dramatisch krijsend kind als hij alleen zijn bed al ziet. Inmiddels weten wij dat we hem gewoon een half uurtje moeten laten brullen, waarna hij overgaat op een half uurtje kwebbelen tegen alles wat hij in zijn bedje tegenkomt en dan vervolgens toch wel in slaap valt. Het enige wat we dan niet moeten doen is ons gezicht laten zien want dan begint het hele ritueel weer opnieuw. Vorige week stonden we buiten een peukje te roken toen ik haar ineens de kamer van Kaine in zag lopen. Toen ik haar een beetje boos duidelijk maakte dat dit dus niet de bedoeling is zei ze verontwaardigd, ja maar hij was al wakker hoor! Juist, dat begreep ik ook wel, het probleem nu was dat hij waarschijnlijk helemaal niet meer wou slapen, en ja hoor, 1 minuut later een hysterisch krijsend kind. Ach, wat zielig, zegt schoonmoeder, mag ik hem alsjeblieft uit bed halen en in slaap wiegen? NEE! Tot tien tellen Claud...... Bah!!!!!
Ook de ontelbare onafgemaakte klusjes hier in huis ergeren me rot. De badkamer word opnieuw betegeld, zowel muur als vloer. Douchen moet dus tussen een wand vol plastic zeil en op een aantal plekken is de vloer er al een stukje uitgehaald waardoor je na het douchen op een vieze, plakkerige houten vloer moet staan. In de huiskamer, die toch al niet zo groot is staat een loei van een doos met de nieuwe electrische openhaard. Wanneer die geplaats word? Geen idee. Buiten wordt gewerkt aan een nieuw drijvend terras, een zandbak voor Kaine, nieuwe ramen en deuren, andere lampen, bloembakken.... de keuken word gerenoveerd waardoor er al een aantal deurtjes ontbreken. Ik geloof best dat het straks allemaal prachtig wordt maar waarom niet eerst 1 karwei afmaken om je vervolgens te richten op het volgende? Als ik niet in Amerika woonde zou ik zeker het programma " help mijn man is klusser" ingeschakeld hebben met de vraag of de titel eenmaal veranderd kan worden in " Help, mijn schoonouders zijn klusser" .
Ook erger ik me een beetje aan het feit dat ik nog steeds niet echt iets met mijn eigen gezinnetje heb kunnen doen. Zodra ik met een ideetje kom (is er in Maine ergens een dierentuin?) springen mijn schoonouders een gat in de lucht: Ow wat een goed idee, zullen we daar snel een keer naar toe gaan? Eigenlijk wil ik ook gewoon een keer met man en kind op pad. En natuurlijk moet ik dat ook gewoon kunnen zeggen maar ze doen al zoveel voor ons, je wilt ze ook niet voor het hoofd stoten dus knik je maar van ja, doen we binnenkort een keer.
Gelukkig zijn ze er altijd voor te vinden om op Kaine te passen en zo konden Joe en ik vorige week dan eindelijk een dagje samen op pad om onze trouwdag alsnog te vieren....

We besloten om naar Belfast te gaan en de tourist uit te hangen. Belfast is het plaatsje waar ik straks graag wil wonen en we besloten dan ook om de auto ergens te parkeren en gewoon te gaan rondlopen. Eerst maar eens naar het haventje waar we genoten van de rust want het weer was niet heel erg goed en aangezien de mensen hier zowiezo al niet van die wandelaars zijn waren er weinig mensen op de been.

Daarna zijn we de kleine touristen winkeltjes gaan bekijken die eigenlijk niet heel veel verschillen met de winkeltjes op de boulevard in bijvoorbeeld Scheveningen. Veel rommeltjes, troepjes en te dure lelijke kleren. Overal door de straten stonden kunstprojecten die te maken hebben met fietsen. En aangezien we de tourist aan het uithangen waren moest ik natuurlijk op de foto met mijn favoriete exemplaar:

Na een tijdje rondgelopen te hebben en alvast een vaderdag cadeautje voor Opa te hebben gescoord in een geinig winkeltje met grappige hebbedingetjes besloten we dat het tijd was om ergens te gaan eten. Nu ben ik zelf niet al te gek van vis en dergelijke maar Maine is natuurlijk the place to be als het over seafood gaat dus besloten we naar een leuk seafood restaurantje te gaan. Joe bestelde een schotel met schelpen waar ik in eerste instantie van griezelde maar die bij nader onderzoek toch wel lekker waren en ik ging voor de gefrituurde garnaaltjes. Heerlijk! De bediening hier in Amerika is overvriendlijk maar dat heeft voornamelijk te maken met de fooi. je bent hier zowiezo verplicht om een fooi te geven en hoe beter de service hoe hoger de tip natuurlijk. De hi dear, lovely lady en sweeties zijn hier dan ook niet van de lucht als je aangesproken word. Ze menen er natuurlijk geen klap van maar goed, het is wel komisch.
Na de maaltijd zaten we zo vol dat we niet zin meer hadden om nog veel te wandelen. We maakten nog snel wat foto's en liepen terug naar de auto.

We besloten nog even naar Swanville te rijden. Ik had op internet een huis gezien waar ik graag een keer langs wou rijden. Swanville ligt naast Belfast en dit huis zou aan een meer leggen genaamd Swanlake. De prijs was weliswaar iets pittiger als we in gedachten hebben maar het zag er ontzettend mooi en " af" uit. Mijn enthosiasme nam al iets af toen we Swanville inreden. Links en rechts alleen maar trailers, veel, heel veel, Amerikaanse vlaggen aan de voordeur, kortom, niet helemaal mijn smaak maar toen we iets verder reden en in " het centrum" van swanville aankwamen (centrum bestond uit 1 plaatselijk supermarktje en een gebouwtje voor touristische informatie) moest ik toegeven dat het toch wel mooi was. Swanville Lake hadden we ook snel gevonden maar aangezien ik vergeten was het huisnummer op te schrijven en we op een geven moment al ergens bij huisnummer 198 zaten besloten we dat dit een onbezonnen zaak was, we zagen ontzettend veel te koop bordjes staan aan de straat maar aangezien de meeste huizen achter een bospad verscholen liggen en je ze dus niet vanaf de straat kunt bekijken zouden we het huis wat ik bedoelde waarschijnlijk toch niet vinden. We reden terug naar huis alwaar we opgewacht werden door een vrolijk verwende Kaine. Hoe blij we ook waren hem te zien, wij waren toch nog een beetje in de Honeymoon mood en hadden eigenlijk nog geen zin om weer vadertje en moedertje te moeten spelen. We besloten dat een boottochtje wel een goeie afsluiting was voor onze trouwdag. helaas was de accu van de boot niet opgeladen dus werd het de kano!

Natuurlijk genoot ik van het uitzicht terwijl Joe een hengeltje uitgooide. Het gekwaak van de kikkers was niet van de lucht en we zagen verschillende vissen en een grote schildpad onder de kano doorzwemmen. Helaas duurde het genieten niet erg lang. Joe die voorin de kano zat, met zijn rug naar me toe begon wat om zich hene te zwaaien. Toen ik opkeek zag ik niet 1, niet 10, maar wel honderd mugjes op zijn rug zitten. Op dat zelfde moment zwermde er ook honderden muggen om mij heen! Blijkbaar waren we door een nest heen gevaren. Veel gegil en gezwaai van mijn kant natuurlijk, peddelen ging al helemaal niet meer en tussen het gekrijs en gezwaai moest ik ook nog mijn evenwicht zien te behouden zodat de kano niet omsloeg.
We besloten maar snel terug te gaan, het was ondanks het muggendrama toch een leuke afsluiting van een romantisch dagje. Bovendien leverde het ook weer wat mooie plaatjes op en een kans om het huis nu eens vanaf het water te zien

We sloten de dag af met een lekker drankje op het terras en het besluit om dit toch vaker te doen!

Vandaag is het weer maandag en het gewone leven is weer in volle gang. iedereen is naar zijn werk, ik ben al naar het toilet geweest ;) , het is mooi weer (voor zolang het duurt) dus het is de hoogste tijd om aan de gang te gaan. De kattenbakken moeten verschoond worden, het beddengoed zit in de wasmachine (jaja, nog steeds met koud water en heel veel wasverzachter) er moet hoognodig gestofzuigd en gedweild worden. Als me dit allemaal lukt voor Kaine zijn slaapje heb ik mischien de kans om straks even in de zon te gaan zitten!

Tot snel!

2010-06-15T06:58:00.000-07:00

Zoals ik al eerder schreef ben ik wat betreft de deur uit gaan een beetje afhankelijk van de moeder van Joe. Gelukkig is ze gek op winkelen en zo'n 3 keer per week worden er boodschappen gedaan, voor mij een mooie gelegenheid om er even uit te kunnen en de winkels hier te bekijken. Tot nu toe ben ik nog niet echt heel erg onder de indruk, natuurlijk zijn de supermarkten hier erg groot maar met onze Albert Heijn XL in Tilburg was ik toch al wel wat gewend wat betreft groot en assortiment. Wat dat betreft vind ik de eetgewoontes hier ook niet heel erg verschillend met de onze. 's avonds kookt meestal mijn schoonvader. Er wordt wat meer op de barbeque bereid dan bij ons maar ook hier draait het meestal om een goed stuk vlees, groentes en iets aardappelachtigs zoals gepofte aardappel of aardappelsalade. Een gekookte aardappel heb ik hier nog niet op maar ik ben van plan om, als we strax ons eigen huishoudentje hebben toch gewoon op de Nederlandse manier te gaan koken. Ontbijten doen ze hier meestal met cereals die je dan wel weer in ontelbaar veel varianten kunt verkrijgen. En brood is er ook in veel verschillende varianten te verkrijgen. Natuurlijk hebben ze hier ook van dat slappe nep brood, een beetje te vergelijken met de slappe witte broodjes van de Aldi maar in de supermarkten hebben ze meestal ook een bakkerijafdeling waar buitenlands brood te verkrijgen is. Zo heb ik van de week een lekker bruin brood, wat ze hier dan Frans brood noemen, gescoord. En de echte lekkere Nederlandse kaas heb ik dan mischien nog niet gevonden maar ze hjebben wel heel veel keus in andere kazen en enekele varianten komen er toch vrij dicht in de buurt. De pindakaas is hier een stuk cremiger dan onze ouwe vertrowude Calve maar Kaine vind hem erg lekker en ook voor hem heb ik een oud vertrouwd broodbeleg gevonden in de winkel: een grote pot Nutella pasta! Wel allemaal een stuk duurder als bij ons trouwens, wat dat bertreft wind ik het leven hier vrij duur!
Wat ik erg mis hier is mijn deodorant! Op schiphol hebben ze mijn mega bus rexona uit mn handbagage gevist en weg gegooid. Een van de eerste dingen die ik hier dus ging aanschaffen was deo. Nu verwachtte ik niet mijn eigen merk rexona aan te treffen maar aangezien ze hier ook gewoon Dove en Nivea hebben ging ik daar maar naar op zoek. Helaas, tussen de vele verschillende merken vond ik die merken wel maar alleen maar in rollers. De enige spuitbussen die ik vond waren van een voor mij totaal onbekend merk en ze hebben ook niet van die lekkere harde spuitkoppen. Ik heb dus toch maar een Dove rollertje mee genomen en een spuitbus van een onbekend merk. Als ik dan 's morgens moet kiezen uit dat plakkerige rolletje of het pisstraaltje uit de spuitbus wens ik wel eens dat ik een flinke voorraad bussen deo in mijn koffer had gestopt.

Wat ik wel weer heel fijn vind in de winkels hier zijn de mensen die jouw tasjes voor je inpakken. Natuurlijk allemaal erg slecht voor het milieu al die tasjes en soms voel ik me ook wel eens schuldig als ik zo'n zielig mannetje aan het eind van de band mijn spullen in tasjes zie stoppen (nee, niet van die grote plastic boodschappen tassen die wij hebben maar van die kleine kraaktasjes, zodat je aan het einde soms wel met 20 tasjes de winkel uit loopt) maar het begint al aardig te wennen om met je armen over elkaar te staan kijken hoe jouw boodschappen voor je worden ingepakt ;)

Ook zijn de verschillende boodschappen karretjes steeds weer een verassing, vooral voor Kaine, onze favoriete supermarkt heeft maar liefst 3 verschillende karretjes voor kids met een race auto eronder of er boven op. het blijft feest voor kaine. En ook bij Home Depot, een beetje te vergelijken met onze Hornbach, 0ok wat berteft kleuren, hadden ze een leuke boodshappenwagen

En nee, hier heb je geen muntjes nodig voor je karretje, gewoon mee pakken en niemand die er ook maar aan denkt om zijn karretje na afloop terug te gaan zetten, gewoon laten staan op de parkeerplaats die hap. We waren trowuens in die bouwmarkt om op zoek te gaan naar een paar stevige bouten voor Kaine's nieuwe schommel!
Hij wordt flink verwend door opa en oma en de bedoeling is om buiten een heel speeltuintje voor hem te maken. De schommel hangt inmiddels en hij vind hem fantastisch! Zeker als papa lekker hard duwt!

Al dat schommelen maakt je natuurlijk flink moe

En tja, dan is het nog een kwestie van tijd en je bent vertrokken: ZZZZZZzzzz ZZzzzzz...

Wat je hier ook veel ziet zijn de zogenaamde Garage sales of Yard sales. waar wij in nederland moeten wachten tot Koninginnedag of 5 mei, hier sjouw je op een mooie dag gewoon al je rotzooi naar buiten, zet een bordje aan de weg met Yardsale en wachten maar op kopers. Op een van onze ritjes naar de winkel zag in ineens een zo'n bordje, ik keek en zag een tuin vol speelgoed! We zijn snel gestopt en al snel raakte ik in gesprek met een aardige dame die me vertelde dat ze altijd een daycare aan huis had gehad en daarmee net was gestopt. Ik was meteen geinterreseerd omdat ik zoiets strax ook wil gaan doen hier en inderdaad vertelde deze mevrouw me dat er hier veel behoefte aan is. Mooi om te weten. Ondertussen snuffelde we tussen de vele speeltjes en onze aandacht ging uit naar een groot plastic speel toestel, dat zou helemaal geweldig zijn voor Kaine's speelplek in de tuin! De prijs was 30 dollar, geen geld en we besloten dan ook om het toestel te kopen. De mevrouw was volgens mij erg blij van het grote geval af te zijn want ze bood ons vervolgens een heleboel gratis spullen aan. Met een auto vol (het huisje zouden opa en papa later met de truck op moeten halen) reden we verder. Ik moet zeggen dat ik erg in mijn nopjes was en Kaine later thuis nog veel meer. Autotjes, een zak met wel 300 wascokrijtjes, puzzels, kleine speeltjes met piepjes en lichtjes een mega grote doos met houten blokken waar vooral papa erg blij mee leek te zijn, kortom, onze kleine leefruimte hier beneden staat propvol speelgoed!

Het speeltoestel staat al buiten, nu nog een zandbak en kaine's prive speeltuin is klaar!

Dat neemt niet weg dat Kaine zo zijn eigen spelletjes verzint als ik even niet oplet.
Gisteren heb ik voor het eerst weer eens lekker lang met mijn beste vriendinnetje aan de telefoon gezeten. Op de een of andere manier was dat er nog niet van gekomen maar gisteren had ze een vrije middag en waren we tegelijkertijd online. Ik had wat tegoed op mijn Skype account gezet en we zouden eens gana kijken hoe snel dat op zou gaan als ik naar haar mobiele telefoon zou bellen. Al snel zaten we als vanouds te kletsen, roddlen en soms ook een beetje te klagen. Voor ik het wist was mijn tegoed op en bleken we al bijna twee uur aan de telefoon te zitten. Ik heb nu gezien dat ik ook voor een maand tegoed er op kan zetten en daarmee onbeperkt kan bellen, dat heb ik dus maar snel gedaan en zodoende kan ik nu voor 10,00 dollar een maand lang zoveel bellen als ik zelf wil. Ik heb zo'n vermoeden dat er de komende tijd dus weer gewoon net zoveel gebeld gaat worden als we voorheen ook deden.
Maar goed, terwijl mama zich vermaakt aan de telefoon en even niet zo goed oplet heeft kaine dus zijn eigen spelletjes gevonden en als je ziet hoe je moeder zich elke dag opmaakt en je vindt in haar make-up tas een mooi zwart potlood dan weet je eigenlijk maar 1 ding te bedenken om ermee te doen: je gezicht beschilderen, net als mama!

Afgelopen zondag had Joe onverwacht een dagje vrij en omdat we onze trouwdag van vorige week nog zouden vieren was dat een mooie gelegenheid. Ik moet zeggen het was een geslaagd, romantisch dagje maar daarover de volgende keer meer!

Tot snel!

2010-06-11T07:17:00.000-07:00

Mischien vraag je je wel af wat ik hier nu zo'n hele dag doe. Nou, daar kan ik kort over zijn: Niet veel! Aangezien mijn auto nog niet gemaakt is (kost 500 dollar en die hebben we op het moment gewoon nog even niet) ben ik een beetje aangewezen op Joe en vooral mijn schoonmoeder. Joe werkt de hele dag, 7 dagen per week en heeft als hij thuis komt weinig zin om nog de deur uit te gaan als het niet echt hoeft. Gelukkig heeft mijn schoonmoeder het weekend vrij en de woensdag dus het is niet zo dat ik een hele week niemand zie overdag. Ik weet dat 7 dagen per week werken niet erg gezellig klinkt maar hier is het nu eenmaal zo dat de zomer DE tijd van het jaar is om te werken, in de winter valt er hier niet veel te schilderen dus nu moeten er uurtjes gemaakt worden om de verloren tijd van de winter in te halen.
Toch verveel ik me tot nu toe nog niet heel erg. Dat komt waarschijnlijk omdat ik nog steeds geniet van het feit dat ik gewoon even niets hoef na al die drukke tijd de afgelopen 2 jaar. Ik heb het natuurlijk lang in mijn eentje moeten redden, werken, het huishouden, de zorg voor Kaine, boodschappen, administratie, regelen, regelen en nog eens regelen. Nu hoef ik nergens naar te kijken, alleen de zorg voor Kaine, de katten en mezelf natuurlijk. Dat is ook de reden dat ik nog steeds het gevoel heb dat ik op vakantie ben. Toch heb ik inmiddels wel een soort dagindeling voor mezelf gemaakt.

's Morgens word ik ongewild om een uur of 6 wakker.Dat is het grote nadeel van dit huis: je hoort alles. Omdat rond 06.00 hier in huis de eerste wekkers af gaan geniet (ahum) ik hier vanaf die tijd van al het gerommel in huis: mijn schoonmoeder die haar haren aan het fohnen is, mijn schoonvader die boven op de tv naar het nieuws kijkt, Joe die zich aan kleed en naar buiten loopt om een peukje te gaan roken, en werkelijk elke voetstap is duidelijk hoorbaar op de houten vloer. Hoe hard ik ook probeer het dekbed over mn oren te trekken en verder te slapen: er is geen ontkomen aan, de dag is begonnen!
Als iedereen eenmaal vertrokken is begint mijn ritueel. Gelukkig slaapt Kaine redelijk door de herrie heen en sta ik op mijn gemakje op om de katten te voeren en boven alvast een fles pap voor Kaine klaar te maken. Zelf ben ik wat dat betreft al helemaal thuis in Amerika, ik start de dag met een bordje cornflakes of een ander soort cereals. Als ik het geluk heb dat hij nog slaapt als ik weer beneden ben check ik even mijn mail, Hyves, Facebook en kijk even op www.telegraaf.nl of www.brabantsdagblad.nl om het nieuws in Nederland te checken. Daarna hoor ik de vrolijke noten van: You are my sunshine, my only sunshine uit de kmaer van Kaine komen. Hij trekt zelf aan het touwtje van zijn muziekdoosje zodat ik weet dat hij wakker is ;)
Dan kan ik radio538 op gaan zoeken en kan de muziek luid aan! je ziet, wat betreft media blijf ik goed op de hoogte van wat er in nederland afspeelt! 's avonds kijk ik ook regelamtig naar de herhaling van Hart van Nederland op de computer zodat ook de ietwat minder belangrijke nieuwtjes me niet ontgaan.
De ochtend bestaat dan voornamelijk uit een beetje aanrommelen met Kaine, wat klooien op de computer, soms samen even naar de teletubbies kijken, even wat snacken tussendoor totdat het tijd is voor Kaine's dutje. Als hij slaapt begint even mijn moment van de dag! Ik werk boven even een afwasje weg, draai beneden een wasje, verschoon kattenbakken, stofzuig en dweil en als alles aan kant is kan ik even genieten van de rust. Ik maak voor mezelf een lekkere lunch en werk mn weblog bij, downlaod een filmpje of luister op bed of buiten naar een boek, jaja, je hoort het goed, ik luister naar een boek. Omdat ik vergeten ben voor mezelf wat tijdschriften mee te nemen en al mijn boeken nog in de container zitten heb ik niks te lezen. Ik heb van Pascalle 1 boek gekregen voor in het vliegtuig maar omdat ik de rare gewoonte heb om te lezen op de w.c. ligt dat dus in de badkamer en ben ik er heel zuinig op ;)
gelukkig is daar het fenomeen Luisterboek! Ik heb een paar goeie boeken gedownlaod en op mijn mp3 speler gezet. Dus kan ik lekker onderuit gaan hangen, oortjes in en lekker luisteren. Ook als je bijna 40 bent is voorgelezen worden geen straf!

Als kaine wakker word gaat hij een boterhammetje eten en dan gaan we de hond uitlaten. Nu weet bijna iedereen wel dat ik een dierengek ben maar dit doe ik dus echt niet om mezelf een plezier te doen. Het is puur een manier om even wat beweging te krijgen want de hele dag niets doen en het lekkere eten is niet bepaald goed voor me. Rusty, een kruising van een labrador met iets van een sleehond is niet bepaald het type hond wat je voor een lekkere wandeling meeneemt. Hij trekt als een bezetene aan de riem en hoe ik ook probeer al mijn kilos in de strijd te gooien (en dat zijn er nogal wat), meestal hang ik als een soort van waterskie-er aan de riem en sleurt hij me van het bospad af de wildernis in. En dan moet ik ook nog Kaine in de gaten houden die er een hobby van heeft gemaakt stenen te verzamelen om die vervolgens in het water te gooien. Om te verkomen dat Kaine en vervolgens ik met hond in de plomp belanden loop ik meestal als een gek te schreeuwn: KAINE, HIERRRRRRRRRRRRRRR! RUSTY! NOOOOOOOOOOO, BAD DOG!STAY! Om er dan in onvervalst Nederlands een vloek achteraan te gooien, Godverdomme, k*thond, rotjong. Gelukkig dat de weinige buren hier geen Nederlands verstaan ;)

Als we de wandeling hebben overleeft gaan we Rusty terug brengen, die vervolgens weigert om het huis weer in te gaan dus leggen we hem buiten aan een boom en gana wij de post uit de brievenbus halen. Hier geen klepperende brievenbussen in de voordeur, ( ze heben hier niet eens een bel) maar een groepje brievenbussen aan de hoofdweg. We moeten dan dus onze " straat" uitlopen, een bospad van een meter of 10, dan vervolgens een ietwat langer bospad ( ook een straat met een heuse straatnaam) met bobbels en kleine heuveltjes en dan komen we aan de hoofdweg waar de brievenbussen staan. Ik vind het nog steeds een eng idee dat iedere Jan Doedel die er langs komt zomaar je belangrijke papieren uit de brievenbus mee kan nemen maar goed, hier is het de normaalste zaak van de wereld.
Op weg naar de brievenbus:

Eind in zicht

Post!

Als we terug komen van onze dagelijkse portie beweging is het tijd om te spelen totdat de eerste familieleden weer thuiskomen. Omdat bijna al Kaine's speelgoed nog in de container zit hebben we snel wat klein spul aangeschaft zoals wascokrijtjes, kleurboeken en nopper blokken maar van de week kwam oma met een verrasing thuis. In Amerikaanse fims of tv series met kinderen zie je vaak van die rood / gele autotjes op het gras staan. Omdat Kaine het altijd leuk vind om in een autotje te zitten leek me dat echt iets voor hem. Ik had al wat op internet rondgesnuffeld om te kijken waar je ze kon kopen en hoe duur ze waren maar het was al niet meer nodig, oma had er 1 gevonden in een tweedehands winkeltje naast haar werk. Kaine is er super blij mee, jammer genoeg heeft hij het Flinstone voetenwerk nog niet door en krijgt hij het steeds voor elkaar om er via de bodem uit te kruipen waarna hij onder het autotje terechtkomt. Gelukkig zit er ook een voetenplankje bij, nadeel daarvan is dat je hem steeds moet duwen en reken maar dat hij wil! Als je even stopt met duwen draait hij zich om en wijst naar het handvat: Daa, daa, daa! Met andere woorden: Duwen mens!

Tussen vijf en zes komen langzaam maar zeker Opa, papa en oma weer thuis waarna er eten gekookt wordt en we gaan eten. na het eten gaat Kaine meestal nog een keer met opa en oma de hond uitlaten en dan is het meestal alweer ver na zijn eigenlijke bedtijd.
We hebben inmiddels wel besloten dat we zijn ritme een beetje aan gaan passen. We zijn vaak pas tegen achten klaar met eten en dat is eigenlijk zijn bedtijd. Omdat hij zo vlak na het eten niet goed slaapt ligt hij vaak, zoals gisteren nog tot een uur of tien te krijsen in bed. Ook eet hij niet zo goed aan tafel, hij is te veel afgeleid door alles. Ik ga hem vanaf nu dus proberen al om een uur of zes een bordje eten te geven zodat hij als wij gaan eten gewoon een beetje rond kan wandelen om zijn eigen eten te laten zakken voordat hij gaat slapen.

Als Kaine slaapt gaan wij op bed t.v kijken en dan is de dag alweer voorbij. Gelukkig kan ik als oma vrij is ook wel iets verder de deur uit als naar de brievenbus en doen we ook wat gezellige dingen, daarover volgende keer meer!

Ik sluit nog even af met een mooi plaatje van het uitzicht

Vandaag is het eindelijk weer eens mooi weer en gaan we dalijk lekker buiten spelen! het weer veranderd hier met de dag dus nu even genieten zolang het nog kan!

Tot snel!

Natuur, beestjes en nog meer beestjes

2010-06-07T09:12:00.001-07:00

Ik moet toegeven dat ik nog steeds geniet van de natuur hier, 's morgens vroeg buiten op het terras mn eerste peukje roken (als schoonmoeder thuis is mag er binnen nietgerookt worden) vind ik nog steeds geen straf en ik geniet van de eekhoorns en chipmunks (wat is daar eigenlijk het nederlandse woord voor??) die vrolijk om je heen springen. Buiten de eekhoorns zitten er prachtige vogels en eenden en van de week kwam er vrolijk een schildpad voorbij gezwommen.
Helaas brengt de natuur ook een aantal minder gezellige beestjes met zich mee. Voor ik 's avonds ga slapen en het licht uit doe ga ik eerst op spinnen, muggen en meer van dat soort griezels jacht. Helaas komen ze uit allerlei hoekjes gekropen en krijg ik ze meestal niet allemaal te pakken. Ik en Kaine zitten ondertussen dan ook al helemaal onder de muggenbulten. Een paar dagen geleden lag ik heerlijk te slapen toen ik wakker werd van gekriebel op mijn arm. Slaapdronken zwaaide ik met mijn arm toen ik ineens bedacht dat het wel eens een spin zou kunnen zijn. Ik was meteen klaarwakker en begon hysterisch op en neer te springen. Helaas, of mischien gelukkig maar zag ik niets en besloot toch maar dat ik het me verbeeld had. 5 minuten later werd ik wakker van een kat die wild op het bed sprong, ik deed mijn ogen open en zag Dusty luid smakkend iets naar binnen werken. Gatver! Ik weet niet of ik hier ooit aan ga wennen hoor.
Eergisteren zat ik Kaine op bed aan te kleden toen ik zag dat er een bruin plekje op zijn borst zat, ik probeerde het met mijn duim weg te vegen toen ik ineens pootjes zag, hij had een teek! JOE! gilde ik, Kaine heeft een teek, help! Joe haalde hem weg terwijl ik een tegenstribbelde Kaine tegen probeerde te houden. Vanaf nu kijk ik hem en mezelf dus voortaan elke avond helemaal na! Bah!
Hoewel ik dus helemaal niet van al die kriebelende engerds hou zag ik van de week wel iets waar ik redelijk van onder de indruk was: een vuurvliegje! Natuurlijk had ik daar wel eens van gehoord en mischien klink ik nu wel heel stads maar ik had er nog nooit een in het echt gezien. Ik kon haast niet geloven dat het felgroen flikkerende lampje van een klein vliegje af kwam en heb er dus snel een foto van gemaakt!

De eekhoorns en chipmunks vind ik, zoals ik al eerder zei wel heel leuk en elke keer als ik buiten ben probeer ik ze ook op de foto te zetten alhoewel dat nog niet helemaal lukt, zeker niet als Kaine in de buurt is en ze achterna zit. Maar af en toe heb ik mazzel en blijven ze redelijk zitten!

Buiten al de ongenodigde huisdieren en buitenbeestjes hebben we natuurlijk binnen nog onze wel zeer gewenste vriendjes: de poezen! Het word dus hoogst tijd om jullie voor te stellen aan mijn nieuwste huisgenootjes Rodry (Rodriques) en Vlady (Vladimir), de poezen van Joe. We hebben besloten dat als we strax een eigen plekkie hebben, Vlady met ons mee gaat en Rodry blijft hier. Niet omdat ik Rodry niet lief vind hoor, ze doet me erg denken aan Freaky, ook dat voorzichtige, ietwat schuwe. Maar de vader van Joe is helemaal gek op haar, ze slaapt 's nachts naast hem op bed en overdag ligt ze meestal boven bij de hond. We willen haar dan ook gewoon lekker thuis laten, wij hebben onze handen al vol aan de andere 7 ;)
Hier een foto van Rodry:

Vlady echter past helemaal in onze "veestapel" , ik heb nooit eerder een kat meegemaakt die zich zo makkelijk aanpast als zij. Ze vind het heerlijk om gek te doen met Aldy, komt tussendoor even met ons knuffelen, jaagt dan weer eens achter haar moeder Rodry aan om vervolgens met Kaine te gaan spelen die nu al helemaal verzot op haar is. Nadeel is wel dat ze hem soms 's avonds en snachts al ie ligt te slapen wakker maakt ;)
Hier een foto van Kaine met zijn nieuwe vriendin Vlady:

De rest van de katten beginnen zich steeds meer thuis te voelen, alhoewel ik merk dat Aldy een beetje depri is omdat hij niet naar buiten kan, hij zit echt uren voor het raam naar buiten te staren om zich vervolgens met een diepe zucht om te draaien om heel zielig op het bed te gaan liggen. Nadeel is ook dat hij niet naar boven kan, boven zit namelijk Rusty, een loei van ene hond die het heerlijk vind om op alles te jagen wat kleiner is dan hem. Helaas dus ook op Kaine en alhoewel mijn schoonouders zeggen dat hij ze niets zal doen, vertrouw ik het toch niet helemaal. Kaine houd ik dus constant in de gaten als we boven zijn, de katten hebben dit helaas zelf moeten ondervinden. Volgens mij hebben ze allemaal al een keer een poging gemaakt om naar boven te gaan, waarna ik boven een enorm gestommel en gegrom hoor en vervolgens een compleet over de rooie kat met een grote hanenkam op de rug en een dikke pluimstaart naar beneden zie vliegen. Het vreemde is dat hij dit bij Rodry niet doet en bij Vlady wel maar die trekt zich er over het algemeen niets van aan en blijft gewoon staan waarna Rusty ook afdruipt.

Tazzy mist vooral het schooien aan tafel wat ze in Tilburg altijd deed als we zaten te eten. Aangezien we hier boven eten en zij er dus niet bij kan zijn schooit ze nu hier zelfs om snoepjes, chipjes en zelfs als we iets te drinken meenemen. Van de week ging ze er zelfs met Kaine's papfles vandoor. Soms zijn het toch vreemde wezentjes die katten!
Tazzy gaat er vandoor met de papfles van Kaine

Aldy staart al uren naar buiten:

Even terug naar het onderwerp natuur:
Het is hier al een paar dagen rot weer en ja, ik heb gehoord dat het in Nederland heerlijk is nu en ben dus zwaar jaloers! Vandaag is het in ieders geval droog en de zon schijnt volop, er staat echter een flinke harde wind waardoor het toch fris is. Ik zit hier dan ook met een dikke trui aan te typen en heb het eigenlijk nog steeds koud! Van de week ging het 's nachts ook flink te keer de regen kwam met bakken uit de lucht en midden in de nacht schrok ik wakker van een enorme knal. Ook mijn schoonouders werden wakker en ik lag met een kloppend hart in bed te luisteren wat er aan de hand was. Na een paar minuten was het boven weer stil en iedereen ging weer slapen dus ik nam aan dat er niets bijzonders aan de hand was. De volgende ochtend werdt ons pas duidelijk wat er nu precies gebeurd was, een halve boom was afgebroken en op het huis gevallen! Gelukkig ging het deze keer om een oude, vrij dunne berkenboom die in tientallen stukken uit elkaar gespat was op het dak en de veranda en buiten het handvat van de grill dat door de klap afgebroken was , is er verder geen schade. Helaas gebeurd het ook wel eens dat er een joekel van een boom omwaait die dwars door het dak komt, vorig jaar nog hebben ze hier het hele dak moeten vernieuwen. Mijn schoonouders hebben nu dan ook besloten dat ze binnenkort een vergunning aan gaan vragen om een aantal gevaarlijk dicht bij het huis staande , schuine bomen om te laten zagen.
Hier nog wat restjes van de boom op het dak:

Inmiddels ben ik ook gewend aan de tornado waarschuwingen op de radio maar de eerste keer in de auto was ik er toch aardig van onder de indruk. Zit je rustig naar een muziekzender te luisteren, hoor je ineens een sirene achtig geluid waarna een serieuze stem je verteld dat er een tornado onderweg is naar een bepaald deel van Maine. Vervolgens krijg je te horen dat je je op een veilige plek, liefst in de kelder van het huis moet verstoppen. Je merkt dan ook dat iedereen stil is en luistert naar waar de tornado heen gaat, gelukkig was het tot nu toe (heb het nu drie keer meegemaakt) steeds in een ander deel van Maine maar het lijkt me toch best eng als het de volgende keer wel hier is!
Gelukkig levert het onrustige weer soms best mooie plaatjes op:

ok, voor nu genoeg over de natuur en kriebelende beestjes, volgens mij zie ik daar vanuit mijn ooghoek iets uit een hoekje kruipen! Ik moet er vandoor!!
Tot snel!

P.s.
Dankzij mijn "schone neef" Jerry kwam ik erachter dat het eerst niet mogelijk was om een reactie te plaatsten onder mijn berichten, tenzij je geregistreert was, dat heb ik nu aangepast en natuurlijk vind ik het heel leuk om te zien dat jullie me volgen en een berichtje achterlaten! Doen dus!

2010-06-03T06:33:00.000-07:00

Vandaag is het een beetje een saaie dag. Het regent dat het giet en iedereen is naar zijn werk. Naar buiten gaan is dus echt geen optie en dan voel je je toch een beetje opgesloten. Ik merk het ook aan Kaine die een beetje dreinerig is vandaag. Er zijn ook dingen waar ik niet echt aan kan wennen. Zo zit de wasmachine hier niet aangesloten op warm water. Wassen met koud water slaat echt nergens op, heb echt het idee dat mijn kleren niet lekker fris uit de machine komen en dat is hier in de bosrijke omgeving toch eigenlijk wel nodig. Zeker met Kaine! Zijn nieuwe shirt dat ik 2 dagen voor vertrek uit Nederland gekocht had en wat hem zo leuk stond kan al naar de stapel: buitenspeelkleren. De ijsco vlekken gaan er niet meer uit. Zonde!

Ook vind ik het kraanwater verschrikkelijk stinken. We drinken hier dan ook bronwater uit een fles maar als ik sta af te wassen (Ja, ik mis mijn afwasmachine!!) of mijn tanden sta te poetsen vind ik het echt een walgelijke lucht. Het heeft iets te maken met het ijzer in het water en kan ook geen kwaad maar ik vind het gewoon vies en dat zal er ook wel mee te maken hebben dat ik mijn kleren vind stinken als ze uit de was komen, alle doppen wasverzachters die ik erbij gooi ten spijt.

Ook het feit dat we hier niet zomaar warm water hebben vind ik onhandig. Voor ik warm water ga gebruiken moet ik eerst een knop omzetten en dan nog een minuut of 5 wachten voor het warm wordt. Niet handig.

Naar goed, er zijn natuurlijk ook wel leuke dingen hier die wij in Nederland dan weer niet hebben!

Zo was het afgelopen maandag Memorialday en het was ook nog eens lekker weer. Elke stad / dorp heeft zijn eigen parades dus ook hier in Liberty. Ik moest nog wel even papa en opa overhalen, die nog niet helemaal gewend zijn aan een klein kind in huis en zoiets hadden van: daar is toch niks aan joh! Ik wist ze ervan te overtuigen dat het leuk zou zijn voor Kaine, zeker omdat oma, die lid is van de vrijwillege ambulance, in de optocht mee zou rijden.

En zo stonden wij maandag om 10.00 in " het hart" van het dorp te wachten op de optocht. Voor mij meteen een kans om de dorpsgenoten en de 4 winkels die het dorp rijk is te bezichtigen ;)

Hier staan we te wachten op de parade, waar je je inderdaad niet al te veel bij moet voorstellen, het zijn voornaleijk wat oude auto's, motoren, brandweerwagens e.d. Maar voor Kaine was het behoorlijk indrukwekkend, vooral het oorverdovende geluid van de sirene's en de handenvol snoep die van de wagens worden gegooid.
Zwaaien naar de auto's en snoepjes rapen.
Daar is oma in de ambulance en ze heeft een heleboel snoep voor ons bewaard!Even snel oma een handje geven!Zomaar wat wagens.Een van de vele brandweerwagens die mee reden.Het einde van de stoet.
Daarna was het weer tijd om naar huis te gaan, er kwam wat familie langs en 's middags hebben we lekker traditioneel buiten gebarbequed met uiteraard heerlijke hamburgers en hotdogs. Aan het eind van de middag was het tijd voor een Amerikaanse traditie waar ik al veel van had gehoord maar nog nooit had gedaan / gegeten: zelf smores maken boven een kampvuur. Je steekt een marshmellow op een stok, houd hem net lang genoeg boven het vuur zodat hij smelt. Dan heb je een soort van platte koek waarop je een plak chocolade legt, je smeert de zachtgeworden marshmellow op de chocolade en legt er nog een koek op. De warme marshmellow zorgt ervoor dat de chocolade smelt en dan smullen maar!Mijn marshmellow begint al aardig te smelten, Joe steekt er ook maar eentje op zijn stok en Kaine neemt genoegen met alleen de koek.Klaar! Proeven maar! Wat ik ervan vond? Niet al te bjzonder maar dat komt waarschijnlijk omdat ik de chocolade hier helemaal niet lekker vind, voor een chocofreak als ik ben gaat er niets boven onze eigen Nederlandse, Belgische en Duitse chocolade.Kaine ook een hapje proeven?Gezellig rond het kampvuur. Zoals je ziet hebben we een terrastafel met een groot gat erin waarin je een vuurtje kan stoken, erg handig.Kaine wou ook een marshmellow op een stokje steken maar begon iedereen in het wilde weg te steken met de stok haha.Kaine vermaakte zich prima met alle aandacht en verzon zo zijn eigen spelletjes ;)

Kortom, het was een gezellig relaxed dagje en voor Kaine en mij onze eerste Amerikaanse traditie!

Tot snel!

De eerste week is bijna voorbij

2010-06-01T07:38:00.005-07:00

Ondertussen zit ik hier alweer bijna een week, gaat snel! Kaine begint langzaam aan te wennen aan papa, oma en opa, al houd hij mij nog wel constant in de gaten om zeker te weten dat ik niet te ver weg ga! Tot nu toe is het nog elke dag mooi weer geweest, behalve vandaag is het wat regenachtig, al doet het zonnetje zijn best om af en toe door de wolken te voorschijn te komen. Ik merk nu zelf wel dat ik toch wat moeite heb met het leven in een huis dat niet van mezelf is. Joe's ouders zijn hartstikke aardig hoor en ze proberen me ook thuis te laten voelen maar ik merk, vooral bij mijn schoonmoeder als ik bijvoorbeeld iets neerzet wat ergens anders hoort dat ze het naderhand weer verplaatst en daar word ik dan weer zenuwachtig van. Gelukkig is het vandaag een gewone werkdag en heb ik het huis voor mezelf alleen, heerlijk!Ook heb ik wat moeite met de kleine ruimte waarin we leven, natuurlijk kunnen we gebruik maken van het hele huis maar wil toch een beetje het idee hebben dat we ons eigen plekkie hebben hier op de benedenverdieping en dat is gewoon klein met 2 volwassenen, een kind en 7 katten (nummer 8 blijft boven, nummer 7 voelt zich al helemaal thuis bij ons). Zo heb ik nog steeds geen plek voor mijn eigen kleren en leef ik nog steeds uit mijn koffer. Heb wel van de week een kledingrek gekocht maar vergeten om hangers mee te nemen dus dat schoot niet op. Zeker als ik weet dat er in de container nog zo'n 100 hangers zitten. Maar goed, nog even geduld hebben.

Ik ben nog steeds elke ochtend rond 06.00 wakker, nog steeds niet helemaal gewend aan het tijdsverschil dus maar zal er vast ook mee te maken hebben dat we hier geen gordijnen hebben en het licht al vroeg binnenschijnt. Ook Kaine is rond die tijd wakker maar dat vind ik niet zo erg aangezien ikzelf dan ook al wakker ben en Joe rond die tijd ook uit bed moet.

Gisteren was het een feestdag, Memorialday, en heb ik wat vrienden en familie van Joe ontmoet maar daarover morgen meer! Ik zal nu wat foto's laten zien van het huis en de omgeving.

De oprit naar het huis met mijn auto (jammer genoeg moet ie nog gemaakt worden dus kan er nog niet in rijden)

Vanaf ons terras loop je zo naar beneden het water in

Via deze kant kun je naar beneden naar de ingang van onze verdieping maar we gaan meestal gewoon via binnen naar beneden.

Dat is dus via deze trap

Dit is het uitzicht vanuit bed (de eerste ochtend om 05.00 gemaakt ;) )

Voorkant van het huis

Onze ingang

Bovenverdieping met terras

Onze verdieping met terras

Uitzicht vanaf ons terras

Het huis

Ons raam met Stimpey ;)

Kaine met oma in de supermarkt, in zo'n karretje wil hij elke dag wel boodchappen doen!

Verhuizen, vertrekken en aankomen

2010-05-29T07:42:00.000-07:00

De Verhuizing

19 mei was dan de dag van de verhuizers. 's Morgens rond half 8 stonden ze voor mijn deur met een klein vrachtwagentje en een lift. Moet het daar allemaal in dacht ik nog maar nee, uit het wagentje staptte 3 verhuizers en verder kwamen er nog een heleboel rollen bubbeltjes plastic, dozen , dekens, plakband enz. uit. Vakkundig werd alles wat nog niet ingepakt was, zoals de meubels ingepakt, rondslingerende spulletjes verdwenen als sneeuw voor de zon, ik moest zelfs af en toe nog even: HO! DAT HOEFT NIET MEE! roepen, anders was zelfs de t.v en de lampen en een laatste doos met rommeltjes voor Kaine mee ingepakt. Rond een uur of 11 zat alles in dozen en karton en verscheen er een 20 ft. container in de straat. De lift werd geinstalleerd en binnen mum van tijd zag ik mijn in ruim 20 jaar tijd verzamelde spullen de container in verdwijnen. Rond half 2 kon de container naar Rotterdam vertrekken, ware het niet dat we een telefoontje kregen dat de douane eerst nog kwam kijken. aangezien alles al in de container zat viel er niet veel te zien en mocht hij dan eindelijk verzegeld worden en gaan. Erg vreemd om in een zo goed als leeg huis rond te lopen maar veel tijd om er over na te denken had ik niet, ik moest aan de slag om het huis in oude staat terug te brengen en had daar elke vrije minuut voor nodig!

De Laatste week in Tilburg

De laatste week stond dus in het teken van opruimen. Ik moest overal de vloerbedekking verwijderen, spijkers en pluggen verwijderen, schoonmaken, nog wat kleine reparaties uitvoeren en ondertussen ook nog wat dingetjes regelen. Aangezien Kaine niet meer naar de oppas ging moest ik dit voornamelijk doen in de uurtjes dat hij sliep. Nu was er in de avonduren toch niet veel anders te doen aangezien ik geen internet, tv of radio meer had. Langzaam maar zeker zag ik alles steeds leger worden. Ik had nog een matrasje met een oude deken om zelf op te slapen, een campingbedje geleend van Pascalle voor Kaine, een tuinstoel om op te zitten en een magnetron voor een kant en klaar maaltijd op te warmen aangezien ik ook geen potten en pannen meer had om te koken. Godzijdank had ik mijn auto kunnen verkopen aan het onderbuur meisje met de voorwaarde dat ik hem nog tot dinsdags voor vertrek kon blijven rijden. Ik had hem nog veel te hard nodig. Zo moest ik bijvoorbeeld nog met een volle auto vloerdelen naar de stort. De laatste dag nog snel even naar de stad en toen was het dan eindelijk woensdagavond, de laatste avond in nederland. Een dubbel gevoel, natuurlijk vond ik het vreselijk om alles en iedereen achter te laten maar na een week in een kaal, stoffig huis zonder spullen was ik er wel helemaal klaar voor, ik had het helemaal gehad in dat huis!

De dag van vertrek

Mijn wekkertje zou om half 5 afgaan maar om kwart voor 4 was ik al klaarwakker. Ik ben dus opgestaan en heb als eerste mijn matras, deken en kussen buiten gezet. Kaine lag nog heerlijk te pitten. Ik ben dus gaan douchen, heb voor Kaine een fles pap warm gemaakt en toen snel de magnetron buiten gezet. Daarna de katten alvast over 3 kamers verdeeld met de kennels erbij en de deuren dicht zodat ik ze makkelijk kon vangen als de dierenambulance die ze zou ophalen kwam. Die kwam klokslag 7 uur zoals afgesproken. Arme beestjes! Ik vond het super zielig om ze mee in het wagentje te zetten. Ze hadden gelukkig geen idee van wat ze te wachten stond!

Ik ben toen snel de kattenbakken gaan leegmaken en heb ze naar de plastic container gebracht. Daarna alle koffers dichtgemaakt, mezelf een beetje gefatsoeneerd en toen stonden Pascalle en Gerard, die me weg zouden brengen al voor de deur. Kaine wakker genmaakt en aangekleed, toch nog een aantal dingen achter gelaten die echt niet meer in de tassen / koffers konden en toen was het tijd om te gaan. Uitgezwaaid door de buren reden we richting Antwerpen alwaar ik de thalys zou moeten nemen richting Schiphol. Natuurlijk was het ondertussen toch weer later als de bedoeling en met de drukte op de weg en het moeilijk rijden in Antwerpen zelf kwam ik om 10.00 pas op het station aan. Pascalle en Gerard keerde om richting Schiphol met mijn koffers en Kaine en ik vertrokken iets later als de bedoeling met de trein naar Amsterdam. Fijn dat het ruim 250 euro op de ticketprijs scheelde maar denk toch niet dat ik het nog eens zou doen zo, veel te veel gestress! Op schiphol aangekomen stonden mijn zus en haar vriend al op me te wachten om uit te zwaaien. Helaas waren Pascalle en Gerard nog 50 km van ons af dus het inchecken moets nog even wachten. Toen zij er dan eindelijk waren was er nog net tijd voor een snelle peuk en toen moest ik toch echt gaan, het was al 13.00 geweest en mijn vlucht vertrok om 13.50! Het inchecken duurde ook erg lang, blijkbaar is het toch erg onhandig als je een kind op schoot met een normaal ticket hebt terwijl je zelf een e-ticket hebt. Bovendien had ik ook nog voor 155 euro aan overbagage, slik...

Tja, en dan komt het onvoormijdelijke afscheid. Dikke tranen bij zowel mij als Pascalle en met een dikke prop in mijn keel ben ik door de douane gegaan. Ik kon nog net Kaine een schone luier aan doen bij de gate en toen was het de hoogste tijd om aan boord te gaan. Gelukkig had ik gevraagd of er nog een stoel vrij was naast me en dat was geregeld dus kon Kaine gewoon op een stoel zitten in plaats van op schoot!

De reis

De vlucht verliep eigenlijk boven verwachting goed! We hadden een geweldige plek in het midden van het vliegtuig met niemand voor ons en extra beenruimte! De twee plekken naast ons werden bezet door een vader, moeder en een kindje van Kaine's leeftijd dat wel op schoot moest zitten, was ik even blij dat ik om die lege stoel gevraagd had! Kaine deed het uitstekend! Natuurlijk wou hij niet de hele tijd stil blijven zitten, maar heel af en toe een stukje door het gangpad rennen, dan weer even tv kijken, een boekje lezen, en spelen met het meisje naast hem was voldoende om hem bezig te houden en hij heeft geen moment gehuild! Zelf kwam ik eigenlijk nergens aan toe, hij viel net voor het eten kwam even in slaap tegen mijn schouders zodat ik even een stukje film kon opzetten naar hij werd wakker toen het eten kwam. Al met al vond ik het erg meevallen en voordat ik het wist riep de piloot dat we binnen een half uur zouden gaan landen.

In Boston aagekomen moesten we door de security check waar een enorme rij stond. Kaine was ondertussen gelukkig in de buggy in slaap gevallen en heeft niet mee gekregen hoe lang dat duurde! Hier moest ik ook de geheimzinnige bruine enveloppe afgeven waarna ik doorgestuurd werd naar een immigratie kantoortje beneden naast de bagageband. Hier heb ik een kleine 20 minuten moeten wachten waarna ik geroepen werd. Ik moest nog even mijn vingerafdruk geven, twee handtekeningetjes zetten en toen was alles geregeld! Ik was officieel toegelaten in Amerika! Hierna kon ik dan mijn koffers op gaan halen die ondertussen al van de band gehaald waren. Dat was even onhandig met 4 koffers, een mega grote sporttas en een kind in de buggy!

De schuifdeuren gingen open en daar stond Joe op ons te wachten met een roosje in zijn hand ;)

Erg fijn om elkaar weer in de armen te kunnen sluiten. Ook mijn schoonouders waren blij, zeker om Kaine te zien, die overigens nog steeds sliep. Nu moesten we gaan zoeken waar de katten gebleven waren! Omdat niemand op het vliegveld ons dat kon vertellen, alleen dat het dus niet op het vliegveld zelf was zijn we met het gehuurde busje gaan zoeken naar het gebouw van Delta Cargo. Na 20 minuten gezocht te hebben vonden we dan eindelijk het gebouw. Ik naar binnen met mijn papieren waarna ik een dikke envelop kreeg met de opdracht die af te geven bij customs op terminal E, de terminal waar ik aan kwam! Wij dus weer terug naar het vliegveld, de envelop afgegeven, gewacht op een stempeltje en toen kregen we toestemming om de katten op te gaan halen bij....juist, Delta Cargo! Aargh, wat een gedoe allemaal! Ook daar moesten we wederom de papieren laten zien en kregen we eindelijk toestemming om het warehouse binnen te gaan. En daar zaten mijn arme beestjes dan, tussen de rommel, heftrucks, pakjes en andere spullen, opgestapeld in hun kennels op een pallet. Echt heel zielig. We hebben ze snel in de auto gezet en konden toen eindelijk naar huis. Een reis van ruim 3 uur met nog een tussenstopje bij de Mac. Ik heb er niet veel van mee gekregen, viel steeds in slaap, werd af en toe wakker van een miauwende kat of de hobbels in de weg (wat hebben wij in Nederland dan toch fijne wegen!). Volgens mij was het ondertussen 11.30 lokale tijd, dus was ik al ruim 24 uur wakker en wou niets liever dan mijn bedje in!

En nu...

De volgende ochtend om kwart voor 5 werd ik wakker en zag dat het een hele mooie dag zou gaan worden, de zon scheen al een beetje en over het meer waar ik op uit kijk (zal later wat foto's plaatsen) hing een dikke laag mist. Ik kon niet meer slapen en ben buiten op het terras een peukie gaan roken. Ik kreeg er gewoon een vakantie gevoel van en eigenlijk heb ik dat gevoel nu nog een beetje. Ondanks dat we bij mijn schoonouders in wonen hebben we toch een plekje voor onszelf. De kelder is zoveel mogelijk ingericht als een huiskamertje, weliswaar een huiskamer met een bed erin naar goed. Kaine heeft zijn eigen ienimini kamertje waar vroeger het washok was.

Gisteren was Joe nog vrij en zijn we met zijn moeder aan shoppen bij Walmart om nog wat spulletjes aan te schaffen, vandaag is hij aan het werk, en heb ik nu even het rijk voor mezelf alleen, toch wel erg prettig. Vanmiddag gaan we even kijken bij Joe op het werk.

Kaine vind het allemaal wel prima, jij heeft de grootste lol met oma, vermaakt zich hier beneden prima. Hij vind het alleen nogal eng om buiten op de veranda te lopen, hij lijkt de planken vloer niet te vertrouwen en wil alleen aan het handje lopen. Ook de rest van " de tuin" met gras, zand en dennenaalden vertrouwd hij niet zo. Duidelijk een stadskind....;)

Oja, vergeet bijna te vertellen hoe het met de katten gaat! Nou, die schoten bij aankomst allemaal onder het bed en het bankstel en hebben daar de hele nacht gezeten! Nu komen ze langzaam maar zeker steeds vaker te voorschijn, zeker Aldy die nu al constant voor de tuindeuren staat te gluren naar de eekhoorns die voorbij schieten!

De poes van Joe is helemaal in zijn nopjes met alle gezelligheid hier beneden, vanmorgen vroeg vloog ze rollebollend met Aldy door de kamer! Ook noddy, degene waar ik me thuis altijd nogal druk om maak omdat ze erg bang is van de meeste katten, lijkt het hier goed naar haar zin te hebben, juist omdat haar twee grootste rivalen Dusty en Stimpey nu voornamelijk verstopt zitten, heeft zij de kans om vrij rond te lopen. Ik denk dat het allemaal wel goed komt met ze!

Het is vandaag weer een een lekker warm dagje, niet te warm maar gewoon lekker genoeg om buiten op het terras een cigaretje te roken en een drankje te drinken met uitzicht op het meer. Nogmaals, het vakantiegevoel zal ik nog wel even houden tot ik ga beseffen dat ik echt hier blijf en het geen vakantie is.

Tot snel!

Oja, voor de gene die het leuk vinden om op de hoogte te blijven houden van wat er hier allemaal gebeurd, je kunt je als volger aanmelden voor mijn blog en ergens kun je dan volgens mij de optie kiezen om een melding te krijgen als ik iets nieuws gepost heb! Mischien handig?

Afscheid van ouwe trouwe maatje Speedy

2010-05-13T13:28:00.001-07:00

Schrref ik de vorige keer nog dat ik zo blij was dat het er naar uit zag dat Speedy nog gewoon mee naar Amerika kon, nu moet ik helaas mededelen dat Speedy afgelopen zaterdag overleden is.

Vrijdags ' avonds had ik al zo'n vermoeden dat ie niet lekker in zijn vel zat maar nog niks om me ongerust over te maken. Zaterdagochtend wou hij niet eten en dat was voor Speedy absoluut niet normaal. Ik heb het nog geprobeeerd met zijn favoriete snack maar ook dat weigerde hij. Tegen de middag ging het ronduit slecht, hij wist van ellende niet waar hij moest gaan zitten of liggen, liep uren rondjes door het huis, knalde door zijn blindheid overal tegenaan en zocht naar plekjes en hoekjes om zich te verstoppen. Uiteindelijk was hij zo doodop dat hij, toen ik hem voorzichtig op de bank zette gewoon omviel en in die houding in slaap viel. Even dacht ik dat hij niet meer wakker zou worden. Maar na een uurtje werdt hij weer wakker en begon het ritueel van rondlopen en klaaglijk miauwen opnieuw. Ik kon te niet meer aanzien en ben jankend naar de dierenarts gereden. Die begon in eerste instantie over pepmiddeltjes zodat ik er nog even over na kon denken maar ik zag eigenlijk ook wel dat hij echt op zijn laatste loodjes liep. Bovendien was het leven voor hem absoluut niet prettig meer. Hoe moeilijk ik het ook vond, ik wist dat het puur egoistisch zou zijn om hem weer op te proberen te peppen om hem nog mee naar Amerika te kunnen nemen. de reis alleen al zou een marteling voor hem zijn, omdat hij nou eenmaal niet graag in een hokje opgesloten zat, en omdat hij door zijn blindheid zeker niet zou weten wat er toch allemaal met hem gebeurde. Ik heb dus de hartverscheurende beslissing genomen dat het beter was om hem ter plekke in te laten slapen. Hij is heel vredig in mijn armen ingeslapen en die zelfde avond heb ik hem naar het dierencrematorium gebracht. Het was een fijn idee dat ik hem daar achter liet waar ik in de afgelopen 3 jaar ook mijn honden Cooky, Bouncer en kat Goofy heb achter gelaten.

het klinkt allemaal eenvoudiger als het was, ik heb heel wat afgebruld, vooral de volgende ochtend toen ik niet 7 maar 6 bakjes voer aan het vullen was en niet opgewacht werd door het klaaglijke gemiauw van Speedy die zat te wachten op zijn eten. Ik begin er nu langzaam aan te wennen dat hij er niet meer is en krijg een beetje vrede met het idee dat het voor Speedy zo beter was. Dat neemt niet weg dat ik hem ontzettend mis, hij is bijna 18 jaar bij me geweest, hij was er gewoon altijd.

maar hij heeft, net als mijn andere overleden huisdieren een plekje in mijn hart en dat zal er ook altijd blijven.

Verder ben ik ontzettend druk met inpakken, ik heb nog een weekje de tijd voordat de verhuizers komen. Op dit moment is het gewoon ene gigantische puinhoop in huis, overal dozen, losse spulletjes die nog tot de laatste dag moeten wachten voor ze ingepakt kunnen worden en overal speelgoed van Kaine. Dat gaat echt pas dinsdag in dozen, hij zal er nog lang zat zonder moeten!

Ik probeer niet al te veel te stressen, het belangrijkste is ingepakt en ik heb nog een paar daagjes de tijd voor de rest dus hopelijk komt alles goed. dan kan ik me vanaf woensdag gaan richten op het in originele staat brengen van het huis, ook daar heb ik dan nog een weekje de tijd voor, en dan gaat het toch echt gebeuren: Ik vertrek.

vanaf woensdag heb ik geen internet meer, dus grote kans dat mijn volgende bericht vanuit Amerika komt!

Tot snel?

If it should be that I grow frail and weak

And pain should keep me from my sleep,

Then will you do what must be done,

For this -- the last battle -- can't be won.

You will be sad I understand,

But don't let grief then stay your hand,

For on this day, more than the rest,

Your love and friendship must stand the test.

We have had so many happy years,

You wouldn't want me to suffer so.

When the time comes, please, let me go.

Take me to where to my needs they'll tend,

Only, stay with me till the end

And hold me firm and speak to me

Until my eyes no longer see.

I know in time you will agree

It is a kindness you do to me.

Although my tail its last has waved,

From pain and suffering I have been saved.

Don't grieve that it must be you

Who has to decide this thing to do;

We've been so close -- we two -- these years,

Don't let your heart hold any tears.

Druk, druk, druk

2010-04-30T13:31:00.000-07:00

Hier ben ik weer met wat updates.

De verhuisdozen zijn begin april geariveerd en toen ze allemaal nog plat in de huiskamer stonden dacht ik, tjonge jonge, dat zijn er nogal wat (50), heb ik die allemaal nodig? Ik besloot om minstens 1 doos per dag te pakken maar helaas lukt me dat niet. Nu heb ik er gelukkig wel dagen bij dat ik er ineens 3 doe dus lig nog redelijk op schema. Ik zie de stapel zienderogen slinken en begin me af te vragen of ik het wel red met die 50 dozen!

Inmiddels zijn alle katten ge-ent en gechipt, gelukkig ging de tweede ronde met 5 katten een stuk makkelijker! Ik ben erg blij dat mijn oudste kat Speedy nog steeds onder ons is, en dat de kans groot is dat hij gewoon mee naar Amerika kan! Nu ben ik nog op zoek naar 1 varikennel en dan heb ik die ook compleet! Heb ondertussen al een redelijk goedkoop adresje gevonden waar ze het kleinste maatje verkopen voor 35,00 euro maar hoop toch nog een goedkopere te scoren via Marktplaats! heb nog een maandje de tijd!

En vandaag had ik dan mijn laatste dag op het werk! Ik heb ontzettend lang naar deze dag uitgekeken. Niet alleen omdat ik me dan helemaal kan gaan richten op het inpakken maar vooral omdat ik het er totaal niet meer naar mijn zin had. Er zijn dagen geweest dat ik echt met lood in mijn schoenen naar het werk ging. Het is nogal een lang verhaal dat ik mischien ooit nog wel helemaal zal vertellen maar het komt er op neer dat ik ruim 6 maanden geleden een aanvaring had met mijn bazin en dat ik sindsdien als een stuk vuil werd behandeld. Aangezien het een familiebedrijf is niet alleen door mijn bazin maar ook door haar zoon en dochter. Mijn baas, haar man ,was de enige die me normaal behandelde. Niet echt lekker werken bij een bedrijf waar je door iedereen genegeerd word of afgesnauwd. Erg kinderachtig ook, van een beetje baas verwacht je dat een ruzietje of woordenwisseling uitgepraat word, zodat iedereen zijn verhaal kwijt kan. dat je daarna niet meer de beste vrienden bent, prima! Ik heb er 10 jaar gewerkt, waarvan de eerste 9 best fijn maar sinds ik terug kwam van zwangerschapsverlof en mijn baan eigenlijk verdwenen was en ik ineens totaal andere taken moest doen ging het met de sfeer daar bergafwaarts met als dieptepunt de ordinaire ruzie tussen mijn bazin en mij. Maar goed, vandaag was dus mijn laatste dag, ik kan zeggen dat ik met opgeheven hoofd het pand heb verlaten, ik heb keurig netjes mijn resterende maanden afgewerkt, heb me niet ziek gemeld en keurig netjes de klusje die ik kreeg opgedragen afgemaakt. Weer een hoofdstuk afgesloten!

De komende weken blijft Kaine nog het zelfde aantal uren naar de opvang gaan zodat ik mi9jn handen vrij heb om in te gaan pakken. Bovendien staan de resterende 4 weken ook nog in het teken van allerlei afspraakjes, soms leuk, soms wat minder! Zo heb ik nog wat afspraakjes staan bij de tandarts. Ik heb altijd al een beetje een "zorggebit"gehad. Altijd problemen met die tanden van mij! Ik wou graag dat mn tandjes weer tip top in orde zijn voor ik verhuis zodat ik niet in mijn eerste maanden in Amerika al in een tandarts stoel terecht kom! ook heb ik nog een uitstrijkje gehad. Het soort dat elke vrouw om de vijf jaar krijgt om baarmoederhalskanker te ontdekken. Nu word ik dit jaar 40 dus zou toch bionnenkort een oproep krijgen. Heb de oproep iets eerder laten komen zodat ik er nu gebruik van kon maken. Ik weet niet precies hoe het in Amerika zit, vind het in ieders geval fijn dat we dit in nederland hebben en wou er dan ook zeker nog even gebruik van maken, you never know...

gelukkig staan er ook nog leuke dingen op het programma. Van mijn vaste gastouder voor Kaine kreeg ik twee vrijkaartjes voor termae in Valkenburg, daar ga ik dinsdag met mijn beste vriendinnetje lekker gebruik van maken! Nog een keer lekker samen weg en relaxen in deze drukke dagen! Gisteren ben ik nog met Kaine naar de Efteling geweest, ik woon er letterlijk 5 minuten met de auto vandaan en omdat ik het nog steeds een geweldig park vind wou ik het graag nog eens met kaine doen voor ik vertrek.
Deze foto vind ik helemaal leuk, omdat ik zelfs als klein kind altijd precies het zelfde deed bij deze paddestoelen: Mijn oor erop leggen en luisteren naar de muziek!
Ook staat er nog een afscheidsfeestje op het programma voor Kaine en de kindjes van de oppassen.
Verder ga ik nog een keer lekker eten met twee van mijn collega's die ik wel ga missen!
dan hebben we nog wat verjaardagen en moederdag. Met andere woorden, de komende weken zijn druk, druk, druk!

Tot snel!

Tickets, verhuizers en dierenartsen..

2010-02-25T13:03:00.000-08:00

Nog 3 maanden voor de grote verhuizing en ondanks dat het kort dag wordt voelt het een beetje alsof alles op zijn plek begint te vallen. Was het eerst voornamelijk nog een grote "things to do list" in mijn hoofd, inmiddels wordt die lijst weer een beetje kleiner omdat er al veel dingen van af gestreept kunnen worden.
Zo heb ik dus inmiddels de tickets in huis. Wel na een aantal telefoontjes van mijn kant uit want blijkbaar is het toch wel een rare situatie als je bij Delta Arlines een kind op schoot hebt? Ik heb zelf nu dus een e-ticket gekregen terwijl Kaine een echt papieren ticket in de bus heeft gehad. Vreemd...

Ook de datum van verhuizing staat gepland! 19 mei, ruim een week voor ikzelf vertrek komen de verhuizers van http://www.waaijenberg.nl/ de boel leeghalen. Ik heb voor dit bedrijf gekozen omdat zij met de beste prijs kwamen. De zes bedrijven die offertes hebben gemaakt lagen wat betreft prijzen en kwaliteit allemaal een beetje het zelfde. Alleen dit bedrijf gaf in hun offerte als enige de optie om het uitladen van de spullen in Amerika zellf te verzorgen en dat scheelde ons toch ruim 1000 euro! Daar wil met een paar famieleden en vrienden dan best zelf een dagje voor sjouwen!

De huur van mijn huis heb ik inmiddels alvast opgezegd, best een grote stap vond ik zelf. Heb toch vanaf mijn 18e zelfstandig gewoond en nu voelt het een beetje alsof ik voorgoed iets heb opgegeven voor het grote onbekende!

En vandaag zijn de eerste twee van mijn zeven poezen gechipt en ge-ent. Wat een drama!!! Omdat het toch best een flink bedrag is heb ik besloten om het in drie stappen te doen. Ik ging vandaag dus met Freaky en Noddy, de twee schuwste en grootste paniekzaaiers. Het thuis in de hokjes stoppen ging nog redelijk goed, het gekrijs begon echter al zodra ik de voordeur achter me dichtsloeg. Met twee "huilende" katten reed ik naar de dierenarts maar in de wachtkamer zaten ze vrij rustig in hun hokjes. Eenmaal aan de beurt zette de dierenarts Freaky in haar reistas even op de grond zodat ze eerst Noddy uit de kennel kon halen. Nu begrijp ik nog niet hoe het kon gebeuren maar blijkbaar was er bovenop de reistas een ritsje een stukje open gegaan. Terwijl de reistas dus naar de grond ging kwam daar als een gelanceerde raket Freaky omhoog gevlogen! Totaal hysterisch vloog ze door de behandelkamer, tegen de ramen en deuren omhoog, ik heb werkelijk waar nog nooit een kat zo hoog zien springen. Er vloog van alles tegen de grond, folderrekken, beeldjes, doosjes. Zelfs de dierenarts en haar assistente stonden verbijsterd te kijken. Op een gegeven moment kreeg de dierenarts haar in het voorbij gaan te pakken. Helaas van korte duur, ze sloeg haar nagels zo hard in haar handen dat ze wel moest loslaten. Weer vloog ze volkomen hysterisch door de kamer. Op een gegeven moment kon ze gewoon niet meer, haar tong hing bebloed uit haar bekje en hijgend lag ze op de grond. Maar toen ik haar wou pakken kreeg ik de volle laag. Ze beet me zo hard door mijn jas heen dat de blauwe plekken nu nog op mijn armen staan. Ondertussen had de dierenarts een speciaal soort kooitje gepakt, ik had Freaky ondertussen in een soort wurggreep en met veel moeite en bebloede handen kon ik haar in dat kooitje zetten. Aan dat kooitje zat een soort handgreep waarmee ze de zijkanten naar elkaar toe konden duwen zodat de kat als het ware klem komt te zitten tussen de zijkanten en geen kant op kon. Tja, zei de dierenarts, ik kan haar zo wel de inenting geven maar het chippen moet op een bepaalde plek boven haar schouders en daarvoor moet ze er toch uit. Dat was dus absoluut niet mogelijk. Ze besloot om haar een roesje te geven waar ze rustig van zou worden. Ondertussen werdt Noddy ge-ent en gechipt. Godzijdank was die er zeer rustig onder. Nadat ze klaar was met Noddy werd freaky weer op de tafel gezet, helaas, nog steeds blazend en overstuur, het roesje had niet echt zijn werk gedaan. Ik moest in de wachtkamer gaan zitten terwijl ze andere patienten ging helpen zodat freaky achter in het donker rustig kon worden. na 5 minuten kwam ze vertellen dat ze haar nog een spuit zou geven, ze was nog steeds compleet overstuur. Na een kwartier mocht ik weer binnen komen. Ik vond het echt een rot gezicht, Freaky die haar lijf nog maar amper kon bewegen maar wel met wijd open ogen lag te kijken. Ze kreeg haar enting en chip en toen weer een spuit om haar uit het roesje te halen. Zelfs toen probeerde ze nog te ontsnappen. 250 euro (!!) lichter kwam ik thuis. Ik wou Freaky op aanraden van de dierenarts in een apart kamertje tot rust laten komen. Helaas ontsnapte ze weer uit het hokje en probeerde ze de trap af naar beneden te lopen. Omdat haar lijf nog half onder de narcose zat ging dat dus niet en viel ze van boven af naar beneden. Als een dronkenman liep ze in paniek door het huis waarna ze onder het aanrecht kroop. Daar heb ik haar de rest van de dag maar laten zitten totdat ik haar 's avonds op mijn bed terug vond. Inmiddels is ze weer helemaal gekalmeerd, ze komt zelfs even met me kroelen wat ze normaal niet zo vaak doet en ook Noddy is weer helemaal de oude. Het vreemde van de situatie is dat nu Dusty zich heel vreemd gedraagt. Hij heeft zich de hele avond niet in de kamer laten zien en terwijl hij normaal de grootste vreetzak is wil hij nu zijn brokjes niet opeten. Als ik hem voorbij loop in de gang kijkt hij me met grote bange ogen aan. Zou hij in de gaten hebben dat hij volgende maand aan de beurt is? Ben bang van wel een aangezien hij de zoon van Freaky is houd ik mijn hart maar vast! ;)

Tot snel!

Welkom in de wondere wereld van vliegtickets

2010-02-03T13:01:00.000-08:00

Zo, het ticket is geboekt. De eerste echte officiele stap naar de immigratie!
Ondertussen durf ik mezelf bijna een expert te noemen op het gebied van vliegticktes zoeken. Ongelooflijk hoeveel verschillende zoekmachines er zijn en allemaal zeggen ze de goedkoopste te zijn! Nu kun je inderdaad voor heel weinig centjes naar Amerika vliegen als je niet te veel eisend bent. Zowiezo moet je dan niet vliegen in het hoogseizoen, zou je vanaf een ander vliegveld moeten vertrekken dan Schiphol en hoe meer tussenstops hoe goedkoper het lijkt te worden. Kies ook altijd voor een retourticket, ook al heb je die niet nodig. Raar maar waar, een enkeltje kost zomaar drie maal zoveels als een retourticket!
Nu kon ik zelf helaas geen gebruik maken van de meeste van deze tips: In verband met het vervoer van de katten moest ik een non stop flight vinden naar Boston die ook nog eens vanaf Schiphol vertrok. Mijn eerste zoekopdracht was dus: rond eind Mei, Amterdam ---> Boston--> direct flight. Rond eind oktober, Boston--->Amsterdam. Ik bleef rond de 760 euro uitkomen. Voor mij en Kaine op schoot. Totdat ik bedacht dat ik de retourvlucht helemaal niet zou gaan gebruiken. Die hoefde dus helemaal niet direkt te zijn en ook niet perse vanuit Boston te vertrekken. Als terugvlucht dus voor een andere luchthaven gekozen (New York) en kijk, dat maakte de prijs al een stukje lager, nu kwam ik rond de 700 euro uit.
Nog tientallen andere opties geprobeerd, zoals andere datum, terugkeer op andere luchthaven dan Schiphol ( werkt helemaal niet, pak ik als terugvlucht een tussenstop in parijs om vervolgens naar Schiphol te vliegen blijft de prijs rond de 700 euro, pak ik Parijs als eindstation en vlieg ik niet verder naar Schiphol is de prijs ineens 1300 euro.). Uiteindelijk besloot ik om maar gewoon rechtstreeks bij de KLM te boeken voor de prijs van 709 euro. Toen ik dan eindelijk echt een boeking wou gaan maken bestonden er ineens geen rechtstreekse vluchten meer vanaf Schiphol naar Boston. KLM gebeld en die vertelde dat er iets aan de hand was met het systeem, had allemaal te maken met Delta die de vluchten naar Boston zouden verzorgen. Ik kon dus pas na het weekend weer verder zoeken. Ben ik even blij met dat ongemakje....want toen ik een beetje aan het rondsnuffelen was op het Alles Amerika forum waar ik lid van ben en waar heel veel tips over vliegtickets naar Amerika staan las ik een berichtje van iemand die via Belgie wou vertrekken. Het gedeelte van Belgie naar Schiphol zou dan gaan met de Thalys. Ik zou dan dus gewoon via Schiphol naar Boston vertrekken. Dus ging ik mijn zoekoptie op de belgische website van KLM invoeren: Antwerpen---> Boston, New York---> Antwerpen. Tot mijn grote verbazing was dit inderdaad mogelijk. Ik vertrek vanuit Antwerpen met de Thalys naar Schiphol en stap daar over op een directe vlucht naar Boston. Het ticket word in Antwerpen verwisseld naar een treinkaartje naar Amsterdam en dit treinkaartje is op Schiphol weer mijn vliegticket. Alles bij elkaar voor de prijs van 493 euro! Heb eerst nog even goed nagedacht of dit wel handig is en ben tot de conclusie gekomen dat dit inderdaad helemaal niet zo verkeerd is voor die prijs. Antwerpen is nog altijd dichterbij Tilburg dan Amsterdam. Het enige onhandige zal even zijn als ik op Schiphol uit de trein moet stappen met 2 koffers, 2 stuks handbagage en een kind in een buggy. Maar ik ga er vanuit dat er best nog wel behulpzame mensen bestaan die mij daar mee willen helpen. Als ik dan een bagagekarretje kan vinden en daar alles op leg is het probleem op Schiphol over.
Het ticket is dus geboekt! Weer een stap dichterbij de grote verhuizing!

Het probleem van het vervoer met katten is ondertussen opgelost. het bedrijf dat het kattentransport regelt komt de katten gewoon hier ophalen dus ik laad ze 's morgens in hun kennels en zie ze pas weer terug als ze veilig en wel in Boston zijn gearriveerd!

We regelen rustig door, nog drie en halve maand!

Tot snel!

Regelen, regelen en nog eens regelen.

2010-01-08T01:35:00.000-08:00

Langzaam maar zeker ben ik me aan het voorbereiden voor de verhuizing. Inmiddels zijn er twee verhuisbedrijven langs geweest, volgende week komen er nog 3 en dan kan ik een keus gaan maken.

Ook heb ik een offerte aangevraagd voor de katten. Die viel me overigens erg mee maar toch duizelt het me af en toe van de bedragen en de dingen waar je rekening mee moet houden. Ik merk dat ik steeds korter slaap, ik lig 's nachts in bed nog lang te piekeren over hoe en wat ik allemaal nog moet doen en bij het eerste geluidje in de morgen schrik ik wakker en schieten er weer dingen door mijn hoofd die ik ook nog moet regelen.

Zo moeten de katten op zijn laatst een maand voor vertrek gechipt zijn, ingeent tegen rabbies en een paspoort hebben. 3 dagen voor vertrek moeten ze ook een gezondheidsverklaring halen. Zojuist dus even de dierenarts gebeld wat me dat gaat kosten. De chip is 31,50, de enting 29,00 en dan komt er per kat nog de kosten voor het consult van 15,00 bij. Tenzij ik ze allemaal tegelijk mee neem, dan kost het me maar eenmaal consult. Maar ik krijg natuurlijk nooit 7 katten tegelijk in mijn auto. Ik ga het dus proberen in 3 keer te doen. Kost me toch nog 45,00 euro! Ik heb me voorgenomen om er in februari vast mee te beginnen, dan heb ik dat vast achter de rug.

Ook moet ik me gaan verdiepen in het vervoer naar het vliegveld met 7 katten. Als het goed is heb ik mijn auto dan al verkocht (hoop ik!), en er gaan vast wel mensen mee om me weg te brengen maar die kennels zijn ontzettend groot en nemen erg veel ruimte in. Dan moet ik, Kaine, bagage en kinderwagen ook nog mee. Dat lukt dus nooit met een normale auto. Ik ga dus kijken of ik een klein busje kan huren waar alles in 1 keer in kan, en wat ik op Schiphol achter kan laten. Of eventueel een taxibusje maar heb geen idee of daar 7 kattenkennels + katten in mogen. Weer iets om te regelen dus.

Het ophalen in Boston en het geregel wat daar nog bij komt laat ik aan Joe over. me dunkt dat ik hier vanuit nederland al genoeg moet doen in mijn eentje dus dat is zijn zorg.
Zelf heb ik al een leuke prijs gevonden voor mijn eigen vervoer naar Amerika. Voor 750 euro hebben we een directe vlucht naar Boston. Met een tussenstop zou het veel voordeliger kunnen maar dat gaat dus weer niet met de katten.

Het kost dus allemaal erg veel centjes die ik eigenlijk nog helemaal niet heb! En dat maakt het allemaal erg eng en zenuwslopend. Ik heb zo'n vermoeden dat er nog veel slapeloze nachtjes zullen volgen. Ik zal blij zijn als alles achter de rug is!

Overigens is Kaine al vast begonnen met het leeghalen van de keukenkastjes....tja, dat krijg je ervan als je ze heel even alleen laat ;)

2010

2010-01-01T12:57:00.000-08:00

En nu is dan eindelijk het voor ons zo spannende jaar 2010 hier!
De jaarwisseling heb ik erg kalmpjes gevierd, samen met mijn beste vriendinnetje waar ik al ruim 20 jaar oud en nieuw mee vier, in steeds weer verschillende samenstellingen. Vroeger met onze vriendjes na twaalven de disco in, later met partners samen thuis en de laatste uurtjes naar het feest in het dorp. Daarna nog een tijdje als vrijgezellen meiden de stad onveilig makend. Daarna weer even met partners en soms zelfs met kids die dan na twaalven bij oma's werden gedropt zodat wij toch nog even weg konden. Maar altijd met haar. En dit was dan de laatste keer oud en nieuw samen met haar, en ik nog gewoon als inwoonster van nederland, (er van uitgaand dat ik niet na een paar maanden Amerika gillend van heimwee weer terug naar Nederland ren). En ik zal best nog wel eens met de feestdagen weer eens in Nederland zijn maar toch voelde dit ook een beetje als een afscheid. Een van de vele kleine afscheidsmomentjes die er de komende maanden zullen zijn.

Ik heb dus nog maar eens goed rond gekeken toen we om klokslag 12 uur naar buiten liepen. Het oorverdovende geluid van het vuurwerk overal om je heen, wijzend van links, naar recht, daar, das een mooie, en ooow, daar wordt veel afgestoken. Buren die elkaar het beste wensen voor het nieuwe jaar. De geur van vuurwerk overal. Ik blijf het elk jaar weer speciaal vinden en oud en nieuw in een sneeuwlandshap in Maine zal ook best z'n charmes hebben maar ow,ow, wat zal ik die oud en nieuws hier in Nederland gaan missen maar vooral, wat zal ik m'n vriendinnetje, zeker op die avonden gaan missen!

Overigens heeft Kaine door al het vuurwerk geweld heen geslapen. Hij slaapt altijd erg licht en wordt al wakker van het kleinste geluidje. Ik zag het dus redelijk somber in, zeker nadat hij van te voren al drie keer wakker was geworden. Natuurlijk had ik het niet erg gevonden als hij wel wakker was geworden en dan was ik ook echt wel even met hem voor het raam gaan staan. Ik was alleen erg bang dat hij daarna niet meer zou gaan slapen. Maar nee hoor, geen kikje van boven en toen ik om half 1 heel zachtjes zijn kamer binnen liep lag mijnheer diep in dromenland. Zelf lag ik er tegen 3 uur in en alsof Kaine dat wist heeft hij me tot half 10 door laten slapen. Heerlijk!

Gelukkig Nieuwjaar!

Wennen aan de winters in Maine

2009-12-20T06:54:00.001-08:00

Je zou het bijna niet zeggen, maar deze foto's zijn toch echt nog in nederland gemaakt. Vandaag onverwachts een vrije dag en even lekker een frisse neus gehaald in het park tegenover mijn huis. Ik weet niet of Kaine het echt leuk vond, hij kan nog niet zo heel lang lopen en in de sneeuw viel het helemaal niet mee. Maar zo kon ie toch al even wennen aan de winters in Maine!

Hij is er!!

2009-12-15T05:02:00.001-08:00

Nee, niet mijn mannetje, of de kerstman en de Sint is het land allang weer uit! Mijn Visa is er!

Gisteren kwam ie per aangetekende brief aan de deur, samen met een dikke envelop die ik niet open mag maken (wat zou er toch voor spannends in zitten?) en die ik af moet geven aan de port of entry.

Het voelt nu helemaal officieel!

Ook heb ik de eerste afspraken voor offertes van verhuisbedrijven voor januari al staan. Online vond ik deze website: http://www.internationaalverhuisadvies.nl/

Hartstikke makkelijk, je vult al de gegevens in en de volgende dag worden deze gegevens naar verhuisbedrijven gestuurd die bij je opdracht passen. De volgende dag kreeg ik al twee telefoontjes en had ik ook nog eens een aantal gemiste oproepen van verhuisbedrijven. Hoef ik dus niet zelf te gaan bellen, zij bellen mij! Ben toch zo benieuwd wat het straks werkelijk allemaal gaat kosten!

Ook ben ik al tijden druk op zoek naar varikennels voor de katten. Ik heb er ondertussen al 5 voor een leuk prijsje weten te scoren. Deze kennels kosten nieuw al snel zo'n 60 euro per stuk maar via marktplaats heb ik er nu in totaal 5 voor 60 euro! Ik moet er dus nog twee, alhoewel ik nog even voorzichtig ben met het aanschaffen van nummer 7. Mijn oudste kat Speedy is inmiddels 17 jaar oud en sinds kort helaas blind. Hij kan niet erg goed omgaan met zijn blindheid, hij ligt hele dagen op zn kussentje op de vensterbank. Ik heb geen idee of hij Juni nog haalt. Dat is eigenlijk meteen mijn grootste angst voor het hele emigratie gebeuren want wat als hij er nog wel is maar geen gezondheidsverklaring meer krijgt? Moet ik dat beestje dan in laten slapen omdat ik zo nodig moet verhuizen? Naar het asiel brengen is helemaal geen optie natuurlijk. En wie zit er te wachten op een 17 jaar oude blinde kat? Ik wil er eigenlijk nog even niet aan denken en ga er gewoon vanuit dat hij zijn laatste dagen bij ons in Amerika slijt.

Hier een foto van mijn nieuwste paspoortpagina! (een beetje bewerkt natuurlijk, you never know ;)

Tot snel!

Interview

2009-12-11T02:48:00.000-08:00

Gisteren het interview gehad op het consulaat.
Om kwart voor 1 stond ik voor de poort, als eerste, had tips gekregen om er op tijd te zijn zodat ik vooraan in de rij zou staan. Achteraf was dit niet nodig omdat als eerste de mensen met een appointmentletter naar binnen mochten. Op dat moment was ik nog de enige dus mocht als eerste naar binnen. Ik gaf mijn documenten af aan het loket: paspoort, birthcertificate. Ook vroeg ze om een copie dat ik helaas niet bijhad. Nu zag ik voor het eerst de enorme stapel papieren die er in de loop van de afgelopen twee en half jaar over en weer zijn gegaan. Gelukkig zat er tussen die stapel nog een copietje dus alles was in orde. Nog even vingerafdrukken laten maken, 7 euro aan postzegels afgegeven en alles was compleet, ik mocht gaan zitten totdat de consularofficer me zou roepen. Tijdens het wachten raakte ik aan de praat met een stelletje, zij Amerikaans, hij Nederlands. Ook zij waren al bijna twee jaar aan het wachten doordat er dconstant fouten gemaakt werden. Samen nog even gemopperd over de gang van zaken totdat de officer arriveerde. Het stelletje mocht als eerste omdat ze geen afspraak hadden maar een telefoontje hadden gehad dat ze langs moesten komen omdat er weer ergens een fout ontdekt was. Natuurlijk gunde ik ook deze mensen een goede afloop maar baalde er achteraf wel van dat ze als eerste mochten: het duurde anderhalf uur voor ze klaar waren! Toen was het mijn beurt, altijd weer lachen als een Amerikaan de achternaam Eekels probeert uit te spreken: Miss Eckels mocht naar loket 6 komen. Er moest nog even een nieuwe afdruk van mijn wijsvinger gemaakt worden want er was iets niet goed gegaan. Wat ik ook wel begreep, deze loketjes zijn zeker wat betreft hoogte niet gemaakt voor mensen van 1.60 meter, ik kon de eerste keer maar half bij het vingerafdrukapparaatje! So you are gonna move to Maine? Vroeg de officer. Yes! Ik verwachtte nog een heleboel vragen over het hoe en waarom, maar dat was het. Ze liet me een formulier zien en vroeg of ik dat eerder gezien had, ik zei eerlijk dat ik het absoluut niet meer zeker wist aangezien ik in de afgelopen jaren naar mij gevoel wel honderden verschillende formulieren voor mijn neus gehad had. Ze lachtte en zei dat ik mijn hand op moest steken en toegeven dat ik alles naar waarheid had ingevuld had en begrepen had. Ik zei: I do! Ze keek nog eens naar de papieren en zei: Everything looks great, you'll get your visa in the mail in 4 to 5 days! 45 days!? riep ik geschrokken. Nee, lachtte ze nogmaals, 4 TO 5 days! En dat was het. Om half 4 liep ik weer terug richting tram met de wetenschap dat ik binnen 6 maanden in Amerika ben. Ineens lijken die twee en half jaar voorbij gevlogen en komt het heel dichtbij.
Nu gaat het grote regelen dan eindelijk beginnen, volgende week ga ik contact opnemen met internationale verhuisbedrijven om offertes aan te vragen, ik ga langzaam aan eens kijken wat er de deur uit kan en wat absoluut mee moet naar Amerika, aanbiedingen in de gaten houden voor vliegtickets etc.
Natuurlijk wil ik zo snel mogelijk mijn gezinnetje weer samen hebben en heb ik al veel te lang gewacht maar ik heb het gevoel dat deze laatste 6 maanden voorbij zullen vliegen.

Word vervolgd!

De verhuizing naar Amerika komt in zicht

2009-12-06T13:01:00.000-08:00

Na jaren wachten lijkt het nu dan toch te gaan gebeuren, ik ga verhuizen naar Amerika. Even in het kort: Nadat het niet gelukt is om Joe in Nederland te laten blijven, besloten wij om het in Amerika te gaan proberen. Joe is in juni 2007 terug gegaan naar Amerika om aldaar de paierwinkel in gang te zetten om mij daar te krijgen. Helaas zijn er ontzettend veel dingen fout gegaan waardoor we zowiezo een jaar vertraging hebben opgelopen. Uiteindelijk hebben we toch maar een advocaat in de arm genomen zodat we zeker wisten dat er deze keer niets fout zou gaan, dat alle juisten formulieren en papieren in orde waren. En het heeft geholpen! Begin november kreeg ik bericht van het NVC dat ik op 8 december mijn interview op het consulaat zou hebben. Helaas bleek na een telefoontje naar het consulaat dat mijn dosier nog steeds niet in hun bezit was en dat ik die datum dus kon vergeten. Gelukkig kreeg ik nog geen week later een telefoontje van het consulaat dat in ieders geval het electronisch dossier aangekomen was en mijn afspraak verzet was naar 10 december! Ik ben meteen gaan bellen om een afspraak te maken voor mijn medisch onderzoek. Dat onderzoek heb ik op 1 december gehad en volgens mij is dat gewoon in 1 keer goed gegaan! Het aftellen is nu begonnen, en het wordt ineens toch wel spannend. 's Avonds in bed lig ik al te bedenken wat er nog allemaal geregeld moet worden. Toch laat ik het eerst allemaal nog maar even op me afkomen. Ik wacht eerst nog even het interview af en daarna ga ik langzaam aan beginnen met het aanvragen van offertes bij internationale verhuisbedrijven. Nog 4 daagjes! Spannend!